20/03/2012

De Blinden : muziektheater van Patrick Corillon & Daan Janssens op tekst van Maurice Maeterlinck

Daan Janssens In 2011 is het precies honderd jaar geleden dat Maurice Maeterlinck de Nobelprijs literatuur kreeg, in 2012 vieren we zijn honderdvijftigste geboortejaar.
De jonge Brugse componist Daan Janssens (foto) gaat samen met beeldend kunstenaar Patrick Corillon aan de slag met Maeterlincks poëtische wereld. Uitgangspunt voor de scenografie is de magische lantaarn, een machine die door de zangers wordt gemanipuleerd, eenvoudig, haast kinderlijk knutselend.
In 'De Blinden' zien we zes blinden (zangers) die in een donker herfstbos de terugkeer van een priester afwachten. De blinden spreken, om hun angst veroorzaakt door de dreigende omgevingsgeluiden te temperen. De natuur geeft hen signalen: een vlucht nachtvogels, de wind in de dode bladeren, het ruisen van de naburige zee. Ze interpreteren dat steeds nadrukkelijker als signalen van een naderende catastrofe, de dood. Het dramatische ritme wordt bepaald door een afwisseling van eb en vloed, van angst en hoop, die doorheen het stuk gestaag versnelt. Tot op het moment dat ze het dode lichaam van de priester ontdekken, de enige die hen de uitweg kon wijzen ...

Patrick Corillon en Daan Janssens lezen in Maeterlincks fabel een prangend actuele vraag: waarvoor is de westerse mens blind, waarmee heeft hij het zintuiglijke contact verloren? Met zichzelf, zo lijkt het. En met de natuur. Ongevoelig voor de plaats van zichzelf en zijn lichaam in de natuurlijke wereld, doof voor de taal van de natuur heeft de mens ook het besef van zijn sterfelijkheid verloren. Hij is ziende blind.

De jonge componist Daan Janssens (1983) verklankt met zijn muziek de sombere tragiek in Maeterlincks korte, hypnotiserende tekst. Daartegenover stelt de Luikse plastisch kunstenaar/theatermaker Patrick Corillon een heldere, lumineuze scenografie. Muziek en scenografie tonen beide keerzijden van de medaille, de vervlechting van duisternis en licht in de wereld van Maeterlinck: een wereld waarin het tezelfdertijd middag en middernacht is; waar de catastrofe dichtbij is maar toch ingebeeld. Uiteindelijk ligt de oplossing binnen bereik - mits we ze willen zien.

De muziek van Daan Janssens wordt gekenmerkt door een gelaagde en subtiele opbouw van spanning die echter nooit tot uitbarsting komt. Zijn muziek is verontrustend, 'unheimlich', minimaal maar toch narratief en retorisch. Hij schuwt daarbij de romantische gestiek niet: een noot die in een trage vibrato plots in dubbele forte uithaalt en in een organisch-ademende frasering opnieuw in diminuendo wordt neergelegd. Zijn poëtica verwijst tegelijkertijd naar Feldman en Kurtag als naar de romantische Sehnsucht van beeldend kunstenaar Thierry De Cordier. Het resultaat is een uiterst spannende onbehaaglijkheid. Een gelijkaardige onderhuidse spanning vond Daan Janssens in 'Les Aveugles'. Het contrast in De Blinden tussen narratieve stilstand en emotionele ritmiek bleek wonderwel aan te sluiten bij zijn persoonlijke compositorische poëtica. De tekst werd drastisch ingekort. Toch is de componist erin geslaagd het verhaal te vertellen, onder meer door de interactie tussen zang en muziek. Zangers houden een enkel woord lang aan, in schijnbare rust. De instrumentale onderstroom die deze gezongen noot begeleidt suggereert onrust, grilligheid en kan deze in een plotse crescendo overwoekeren. De instrumentatie kan dus context bieden bij het gezongen woord, het gezongen woord zelfs tegenspreken of overstemmen.

Op macroniveau hanteert Janssens twee dramatische structuren, een verhalende en een strikt vormelijke. De dramatische structuur van 'Les Aveugles' dient als verhalende leidraad: de gestaag versnellende afwisseling tussen hoop en angst en tussen pregnante tekst en ledig gepraat. De cesuur bij de vondst van het lijk van de priester, de dramatische stroomversnelling die daarop volgt en de climax zonder oplossing vormen het skelet van de compositie. Daarnaast maken ook de stemmen een ontwikkelingsboog door. Aanvankelijk behandelt Janssens de zes stemtypes van de zangers als een ongedifferentieerde groep. De zes zangers zijn één. Ze vertolken geen individuen, er zijn geen rollen toegekend. De zes stemtypes bewegen zich ook allemaal binnen eenzelfde middenregister: de bas zingt te hoog en de sopraan te laag om tot een welluidend en comfortabel belcanto te komen. Geleidelijk aan worden de zangers individuen, en zingen ze meer en meer binnen hun eigen stemregister. De verhalende en de stemtechnische ontwikkelingsboog komen samen in de vondst van het lijk. Op het moment dat de blinden in aanraking komen met de lichamelijkheid van de dood (het lijk van de priester), bereiken ook de stemmen opnieuw hun natuurlijke register en kunnen ze de aanvankelijke verkramping van zich afwerpen. De dood weekt de stemmen los uit de ongedifferentieerde gemeenschap, en veroordeelt hen tot individuen.

Tijd en plaats van het gebeuren :

LOD, Patrick Corillon & Daan Janssens : De Blinden
Dinsdag 20, woensdag 21 en donderdag 22 maart 2012, telkens om 20.00 u
Le Manège - Mons

Rue des Passages 1
7000 Bergen

Meer info : www.arsmusica.be en www.lemanege.com
-------------------------------
Zaterdag 24 maart 2012 om 20.00 u (inleiding door Maarten Beirens om 19.15 u)
Zondag 25 maart 2012 om 15.00 u
deSingel - Antwerpen

Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Meer info : www.arsmusica.be en www.desingel.be
-------------------------------
Donderdag 29 maart 2012 om 20.00 u ( Inleiding door Wannes Gyselinck om 19.15 u )
Concertgebouw - Brugge

't Zand 34
8000 Brugge

Meer info : www.arsmusica.be en www.concertgebouw.be
-------------------------------
Vrijdag 27 en zaterdag 28 april 2012, telkens om 20.00 u
Kunstencentrum Vooruit Gent

Sint-Pietersnieuwstraat 23
9000 Gent

Meer info : www.vooruit.be en www.maeterlinck100.be
-------------------------------
Dinsdag 8 mei 2012 om 20.15 u (inleiding : Maarten Quanten spreekt met Daan Janssens om 19.30 u )
Kortrijkse Schouwburg
Schouwburgplein 14
8500 Kortrijk

Meer info : www.festivalkortrijk.be, www.lod.be, www.vocaallab.com en www.musiquesnouvelles.com

Bron : tekst Wannes Gyselinck voor deSingel, maart 2012

Extra :
Patrick Corillon : www.corillon.org
Daan Janssens : www.daanjanssens.be en youtube

Elders op Oorgetuige :
Ars Musica 2012 : viering van het anderszijn en de ontdekking, 24/02/2012
Espace Senghor plaatst jonge Vlaamse componist Daan Janssens in de kijker, 8/03/2012

Bekijk de trailer van De Blinden

21:58 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

19/03/2012

Bleu : een unieke reis doorheen kleur en illusie

Bleu In navolging van Georges Aperghis brengt la compagnie L'Indiscrète een theater dat zijn oorsprong vindt in de muzikale tijd. Een ludieke regie ligt aan de basis van muzikale creaties vol emotie en betekenissen en rond banale situaties die doorheen hun ontmoetingen, gebaren, geluiden en sterke beelden antwoorden op vage teksten, een comédienne en een saxofonist.

Bleu is een totaalervaring, een unieke reis doorheen kleur en illusie. Dit schouwspel zet esthetisch en technisch in op de trilling van de kleur. Een indrukwekkend klank- en lichtarsenaal staat in dienst van krachtige en energieke muziek, een scenische poëzie die de zintuigen doet trillen. Sterke beelden beantwoorden aan vluchtige teksten die door hun oproepfunctie de waarneming voorbereiden of bevestigen. Midden in deze grootse droom vertellen verloren personages ons een veelheid aan mini-verhalen doorheen gebaren en geluiden. De toeschouwer verliest zich in de illusie van een wereld die hij meent te kennen, een beetje zoals in de monochrome doeken van Yves Klein, die het ontstaan van deze waarneming zelf oproept door een beroep te doen op onze innerlijke waarneming. Een artistiek en technisch buitengewone regie verenigt een comedienne en een getalenteerd saxofonist in een nieuwe manier op ruimte en klank te beleven.

Tijd en plaats van het gebeuren :

La Cie L'Indiscrète : Bleu, geënsceneerde poëzie van Geoffrey François
Dinsdag 20 maart 2012 om 20.15 u
CC Etterbeek - Espace Senghor

Waversesteenweg 366
1040 Etterbeek

Meer info : www.arsmusica.be en www.senghor.be

Extra :
Geoffrey François : geoffreyfrancoiscompositeur.org en youtube

Elders op Oorgetuige :
Ars Musica 2012 : viering van het anderszijn en de ontdekking, 24/02/2012

16:52 Gepost in Concert, Film, Muziek | Permalink |  Facebook

Marie-Dominique Gilles brengt bagatellen voor piano in Espace Senghor

Marie-Dominique Gilles De bagatelle als muzikaal genre vormt het leitmotiv van dit programma - een bagatelle is meestal een kort werk, vaak voor klavier, in een opgewekte en lichte stijl. De kern van het programma wordt gevormd door de Bagatelles van Pierre Bartholomée, die daarentegen echte studies in virtuositeit zijn. Deze 'kleine stukken' van 2 tot 3 minuten gaan het educatieve ver te boven en hun beluistering laat niet altijd de struikelblokken vermoeden die ze bevatten. Hun atmosfeer varieert van knal tot wegstervend gemurmel, over de dansante vloeiendheid en stormen van obsessie, angst en mysterie. Een Bagatelle van Bartók en twee Bagatellen van Beethoven omkaderen Outre-Page, een creatie van de jonge Franse componist Aurélien Dumont, in opdracht van Ars Musica.

Aurélien Dumont werd geboren in 1980, in Marcq-en-Baroeul in het noorden van Frankrijk en studeert eerst kunsttherapie - universitair diploma aan de faculteit geneeskunde in Tours, en musicologie aan de Universiteit van Lille - master in esthetica en kunstenpraktijk. Tegelijkertijd, studeert hij elektronische muziek aan de Musikhochschule van Keulen, vervolgens compositie aan het CNSM in Parijs in de klas van Gérard Pesson, waar hij onder meer de cursus analyse volgt bij Claude Ledoux. In april 2011, sluit hij de Cursus 1 van muzikale informatica aan het Ircam af. Hij neemt ook deel aan de sessie 'Voix nouvelle de Royaumont', in het centrum Acanthes en aan de wedstrijd San Fedele in Milaan. Aurélien Dumont is laureaat van de 'Innovatoires' met het muziektheaterproject Grands défilés, gecreëerd aan de Opéra van Lille in oktober 2011. Sinds 2010, krijgt hij meerdere opdrachten - opdracht van de Franse staat, van Radio France, van de Péniche Opéra, van de Sacem, van het Symphonisch Orkest van Mulhouse, van het Festival de Violoncelle in Beauvais, etc... Aangezien hij gepassioneerd is door de Japanse cultuur, is hij genodigd componist in 2012 voor het festival van Takefu en krijgt een opdracht van het ensemble Muromachi in Tokyo - december 2012. Aurélien Dumont wordt ondersteund door de Meyerstichting, de Lacourstichting voor muziek en dans en ook door het Huis van de kortfilm te Parijs. Zijn werk concentreert zich vooral op het onderzoek van een bijzondere relatie tussen het timbre en de vorm, vaak geïnspireerd door het literaire universum - Dickinson, Borgès, Luca of Volodine. Zijn benaderingswijze leidt tot een nauwe samenwerking met de dichter Dominique Quélen voor stukken voor barokke ensembles, opera's en cantates…

Programma :

  • Ludwig van Beethoven, Bagatelle op. 126 No.5 (1824)
  • Aurélien Dumont, Outre-Page (2011)
  • Ludwig van Beethoven, Bagatelle op. 126 No.6 (1824)
  • Franz Liszt, Bagatelle sans tonalité (1885)
  • Béla Bartók, Bagatelles op. 6 (1908) uittreksels
  • Pierre Bartholomée, Bagatelles (2009) uittreksels

Tijd en plaats van het gebeuren :

Marie-Dominique Gilles : Bagatelles
Dinsdag 20 maart 2012 om 12.30 u
CC Etterbeek - Espace Senghor

Waversesteenweg 366
1040 Etterbeek

Meer info : www.arsmusica.be en www.senghor.be

Extra :
Aurélien Dumont op www.ensemble-circonstances.fr en youtube
Pierre Bartholomée : www.pierrebartholomee.com, www.cebedem.be en youtube

Elders op Oorgetuige :
Musiques Nouvelles opent het Ars Musica in Flagey met werk van Aurélien Dumont, Tim Gouverneur en Ramon Lazkano, 12/03/2012
Ars Musica 2012 : viering van het anderszijn en de ontdekking, 24/02/2012

16:25 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

16/03/2012

Componistenportret Octaaf van Geert in het Conservatorium Gent

Octaaf van Geert Het oeuvre van Octaaf van Geert is het best bewaarde geheim van het Conservatorium van Gent. Het heeft geen affiniteit met de huidige wellnesscultuur, het is opgetrokken uit ongepolijst graniet of brons of gewapend beton. Collega's, alumni en studenten zetten hun tanden in zijn werk aan de vooravond van zijn pensionering

Vanaf dit jaar wordt in de reeks docentenconcerten telkens een componist in de kijker gezet. Dit keer is het de beurt aan Octaaf A. Van Geert. Aan het Koninklijk Conservatorium Gent doceert hij harmonie, contrapunt, compositie en instrumentenleer. Zijn werken werden gecreëerd door onder meer het Hans Memling Trio, het Nieuw Vlaams Symfonieorkest onder leiding van Patrick Peire, het Koninklijk Filharmonisch Orkest van Vlaanderen onder leiding van Muhai Tang, het Ensor strijkkwartet, het pianoduo Kolacny en het VRT-orkest onder leiding van Hans Rotman. Octaaf Van Geerts werk is divers qua bezetting, concept en werkwijze. De grondslag van zijn werken is evenwel vaak te vinden in een fascinatie voor de natuur, en in het bijzonder voor het materiaal steen. Concreet vertrekt hij vaak van een fysieke realiteit zoals bijvoorbeeld de tabel van Mendeljew in zijn Strijkkwartet nr. 2 (2002), die dan vertaald wordt in de muziek via getallenstructuren, instrumentatie in lagen, clusterfiguren, of andere compositiemethodes die de basisidee van de wetenschappelijke realiteit tastbaar pogen te maken. Hoewel de bezetting van zijn werken vaak vrij klassiek blijft is de invulling vaak zeer expressionistisch.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Docentenconcert Concervatorium Gent : Rond Octaaf van Geert
Zondag 18 maart 2012 om 17.00 u
Koninklijk Conservatorium Gent - Miryzaal

Hoogpoort 64
9000 Gent

Meer info : cons.hogent.be en www.debijloke.be

Extra :
Octaaf van Geert op www.muziekcentrum.be, www.cebedem.be en www.matrix-new-music.be

20:50 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Hedendaagse en traditionele Japanse muziek in La Raffinerie

Nao Momitani Japan wordt één van de sleutellanden van de Altra Cosa van Ars Musica tijdens een themaweekend in de Raffinerie met een lyrische creatie van Hosokawa, muzikale brieven ter ere van Azië, Haiku's, ontdekking van traditionele instrumenten (koto, shamisen, sakuhachi). En verder aansluitend bij het thema 'anderszijn', een exclusief geënsceneerd concert rond Oosterse krijgskunsten van pianiste Nao Momitani (foto).

Reisuitnodiging. Iedereen heeft zijn elders : de mate van anderszijn varieert met de openheid van het kompas van onze nieuwsgierigheid, en van onze tolerantie. Tijdens het weekend van 17 en 18 maart kun je terecht in een voor Ars Musica nieuwe plek, La Raffinerie in het Sint-Jans-Molenbeek, om daar een Japans elders te ontdekken. Als artistieke reverentie van Claude Ledoux aan een van zijn lievelingscomponisten betuigt zaterdagavond eer aan Toshio Hosokawa. Na een ontmoeting met de componist en het ensemble dat hij dirigeert, krijgen wij de primeur van de concertversie van zijn laatste lyrische creatie, The Raven naar Edgar Allan Poe. De reisuitnodiging volgt zondag, vanaf 11 uur: kennismaking met traditionele Japanse instrumenten tijdens workshops en concerten, muzikale ontmoetingen, interactieve installaties, workshops kalligrafie en haïku, krijgskunsten, en Japanse gerechten die ter plekke worden bereid… Op muzikaal vlak confronteert Ars Musica die dag de klankwerelden van Ledoux, Ichiyanagi, Sakai en Collard-Neven in een recital voor twee piano's. Traditionele en hedendaagse Japanse muziek, alsook At Moonlight, Dowland's Shadow passes along Gingaku-Ji van Henri Pousseur worden uitgevoerd op koto, shamisen, sakuhachi en shinobue. Conservatoriumstudenten versturen hun 'Boodschappen aan Japan' en wij maken een reis door hun verbeeldingswereld. Pianiste Nao Momitani sluit het weekend met een concert/schouwspel in een scenografie van Anne Englebert.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Japan-dag
Hedendaagse en traditionele Japanse muziek met jonge musici van de conservatoria.
Animaties, ontmoetingen, workshops haïku en kalligrafie...
Zondag 18 maart 2012 van 10.00 u tot 19.00 u
La Raffinerie - Brussel

Manchesterstraat 21
1080 Molenbeek

Meer info : www.arsmusica.be

10.00 u - Workshops Haiku en Kalligrafie

12.00 u - Recital voor 2 pianisten : Kaoru Tashiro & Jean-Philippe Collard-Neven

Programma :

  • Toshi Ichiyanagi, Cloud Atlas (1985-1999)
  • Claude Ledoux, Vertical Study (2007)
  • Kenji Sakai, Reflecting Space I Bell, cloud and disincarnations (2007)
  • Jean-Philippe Collard-Neven, Between the lines (uittreksels) & improvisatie

14.00 u - Traditionele Japanse instrumenten : eerbetoon aan Henri Pousseur
Fumie Hihara & Aki Vergels, koto & shamisen - Véronique Piron, sakuhachi - Nozomi Kanda, shinobue

Programma :

  • Henri Pousseur, Mnémosyne 1, voor shakuhachi, koto, shamisen et shinobue (1968)
  • Henri Pousseur, Daha ("Brisements de vagues"),voor shakuhachi solo
  • Kazutomo Yamamoto,Aujourd'hui, 13...Toujours mettre l'usine en Asie, bien sûr, le pouvoir (le chemin)... voor koto solo
  • Katsutoshi Nagasawa, Denenshi (1973, 'Pastorale'), shakuhachi, koto & koto basse
  • Seihô Kineya, Meikyô (1975, 'Clair Miroir') shakuhachi & shamisen (Belgische creatie)
  • Yachiyô-Jishi ("Lion de 8000 ans") voor stem, shakuhachi, shinobue, koto en shamisen

14.30 u - Master classes met Toshio Hosokawa

15.00 u - Boodschap aan Japan (conservatoria en uitgenodigde musici)
Presentatie traditionele Japanse instrumenten
Bloemlezing 'haiku's, tentoonstelling kalligrafie

17.30 u - Piano, bewegingen uit het Oosten… Op het randje van klank, water, licht en sabel
Nao Momitani, piano - Henriette Michaux, licht - David Deom, videast - Japan Asbl, oosterse vechtsporten - Nozomi Kanda, shinobue - Anne Englebert, scenografie

Programma :

  • Toshio Hosokawa, Haiku pour Pierre Boulez (2000)
  • Atsuhiko Gondai, Transient Bell (2009)
  • Georges Enescu, Carillon Nocturne, finale van Pièces impromptues pour piano (1916)
  • Claude Ledoux, Courbes d'étoiles 1 (1994)
  • Kaikhosru Sorabji, Hindu Merchant’s Song (naar Rimski Korsakov) (1922)
  • Toru Takemitsu, Les yeux clos II (1988)
  • Tristan Murail, Cloches d’Adieu, et un sourire... (1992)
  • Claude Ledoux, Courbes 6 (wereldcreatie)

10.00 u -18.00 u - Counter Phrases : Interactieve installatie van Thierry De Mey
De componisten Georges Aperghis, Magnus Lindberg, Robin de Raaff, Luca Francesconi, Jonathan Harvey, Toshio Hosokawa, Thierry De Mey, Steve Reich, Fausto Romitelli gingen in op de uitnodiging : tien kortfilms van Thierry De Mey met muziek van acht componisten, op tien choreografieën van Anne Teresa De Keersmaeker, uitgevoerd door de dansers van de compagnie Rosas. De muziek wordt uitgevoerd door het Ictus ensemble onder leiding van Georges Elie Octors.
Multi-screen installatie

Elders op Oorgetuige :
Première The Raven van Toshio Hosokawa in La Raffinerie, 16/03/2012
Ars Musica 2012 : viering van het anderszijn en de ontdekking, 24/02/2012

20:13 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

Hedendaagse opera Yvonne, princesse de Bourgogne in Canvas Klassiek

Yvonne, princesse de Bourgogne In het kader van Ars Musica zendt Canvas Klassiek zondagmiddag de hedendaagse opera ' Yvonne, princesse de Bourgogne' van de Belgische componist Philippe Boesmans uit. 'Yvonne, princesse de Bourgogne' is gebaseerd op het gelijknamige toneelstuk van Witold Gombrowicz en balanceert tussen tragedie en groteske. Het gaat over de verwrongen relatie tussen een verwaande prins en de eigenaardige Yvonne, aan een hypocriet hof vol schaamteloze profiteurs. Kroonprins Philippe beslist te trouwen met de mentaal en fysiek gehandicapte Yvonne, die nooit praat. Maar plots blijkt Yvonne een uitstekende spiegel voor ieders problemen en frustraties. Daarom wil men deze excentrieke vrouw dood.

Luc Bondy tekent voor het libretto en de regie, Patrick Davin dirigeert het Symfonieorkest en Koor van De Munt. Met als solisten o. M. Dörte Lyssewski als Yvonne, Paul Gay als Le roi Ignace, Mireille Delunsch als La reine Marguerit, Marcel Reijans als Le prince Philippe en Werner Van Mechelen als Le Chambellan. Philippe Boesmans schreef met 'Yvonne' een subtiele en kleurrijke partituur in een eigentijdse maar toegankelijke muziektaal. Ook de uitvoering en regie werden in de pers bejubeld.

Yvonne, princesse de Bourgogne op Canvas, zondag 18 maart 2012 om 12.00 u

Elders op Oorgetuige :
Jong kwartet plaats Philippe Boesmans in de kijker in Etterbeek, 29/09/2011
Philippe Boesmans en de prinses van Bourgondië, 6/09/2010
Philippe Boesmans 'Julie' in het Théâtre Royal de Mons, 22/03/2010

19:24 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Benjamin Britten een dag lang in de kijker in deSingel

Benjamin Britten Op zondag 18 maart organiseren deFilharmonie en deSingel een nieuwe editie van de jaarlijkse componistenhappening. De Engelse componist Benjamin Britten wordt algemeen beschouwd als de laatste grote operacomponist en schreef stapels filmmuziek, maar hij componeerde met evenveel gemak voor kinder-, amateur- of kerkkoor en kamermuziekensemble of orkest. Redenen genoeg om hem tot centrale gast van deze componistenhappening te kronen.

Chef-dirigent Edo de Waart opent de Britten Happening met Brittens meest bekende werk: de orkestintroductie The young person’s guide to the orchestra. Met de fantasievolle orkestsuite uit Death in Venice en Variations on a theme of Frank Bridge sluit deFilharmonie de happening ook toepasselijk af. Tussendoor staat er een zeldzame uitvoering van Brittens Canticles op het progamma, brengen cellist Alban Gerhardt en pianist Steven Osborne hun versie van zijn ontroerende Cellosonate en zet het jonge Brits-Zuid-Afrikaanse Heath Quartet (winnaar van het Tromp Concours) de tanden in Brittens Eerste strijkkwartet. Studenten van het Conservatorium van Antwerpen brengen een selectie uit zijn koor- en kamermuziek en een aantal leerlingen van het H. Pius X-instituut in Wilrijk toont tijdens de happening het resultaat van hun project How do you Britten? in samenwerking met de kunsteducatieve organisatie De Veerman.

Maar weinig twintigste-eeuwse toondichters componeerden een zo omvangrijk en divers oeuvre bijeen als Benjamin Britten (1913-1976). De Engelsman was succesvol als operacomponist, schreef stapels filmmuziek en componeerde even gemakkelijk voor koor als voor kamerensemble. Ook als orkestcomponist toonde Britten zich een gewiekst en inventief vakman. Een geknipte figuur dus voor een componistenhappening met orkestrale huzarenstukjes en intieme kamermuziek in een zondagvullend programma. Toekomstig chef-dirigent van deFilharmonie Edo de Waart leidt het geheel in goede banen.

Britten schreef de 'Variations on a theme of Frank Bridge', een eerbetoon aan zijn vroegere leermeester, in opdracht van The Boyd Neel Orchestra, een virtuoos strijkensemble waarvan hij de technische kwaliteiten ten volle benutte in de partituur. Met 'The young person's guide to the orchestra' componeerde hij andermaal een reeks variaties, deze keer op het bekende rondothema uit Purcells 'Abdelazar'. De muziek was aanvankelijk bedoeld voor een kinderdocumentaire over de verschillende instrumenten van het orkest. Daarom worden de instrumenten één voor één uitgelicht in de partituur. Het Pianoconcerto paart energiek bravourespel aan broeierige walsjes en kekke marsmuziek. In het langzame derde deel worden lyrische melodielijnen omzoomd met pianistiek goudbrokaat, terwijl de suite 'Death in Venice' het beste uit de gelijknamige opera in zich verenigt.

Wie zich voor enkele momenten wenst te onttrekken aan al de symfonische bombast mag de 'Canticles' niet missen, een werk dat u slechts zeer uitzonderlijk live mee kan maken! In deze vijf dramatische scènes op religieuze thema's spon Britten expressieve zanglijnen volgens een fijnmazig vlechtwerk van uiteenlopende vocale kamerbezettingen. Het jonge Brits/Zuid-Afrikaanse Heath Quartet won in 2008 het Tromp Concours en is sindsdien een graag geziene gast in de grote Nederlandse concertzalen. Het eerste, jeugdige kwartet van Britten is hun lijfstuk. En dan is er nog die fameuze Cellosonate, geïnspireerd door zijn vriendschap met cellist Mstislav Rostropovitsj. Tijdens de happening wordt ze vertolkt door dezelfde cellist die eerder op het seizoen al het concerto voor zijn rekening nam, Alban Gerhardt, en zijn vaste pianist Steven Osborne.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Britten Happening
Zondag 18 maart 2012 vanaf 11.30 u
deSingel - Antwerpen

Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Meer info : www.desingel.be en www.defilharmonie.be

Extra :
Benjamin Britten op en.wikipedia.org, www.brittenpears.org, www.boosey.com en youtube
Benjamin Britten (1913 - 1976): Persoonlijkheid onder invloeden op www.musicalifeiten.nl

Elders op Oorgetuige :
deFilharmonie brengt Britten, Harvey en Debussy hertaald door Brewaeys in Antwerpen en Brugge, 25/01/2012
deFilharmonie herdenkt Eerste Wereldoorlog met Brittens War requiem, 6/11/2012
War Requiem : aanklacht tegen de waanzin van de oorlog, 7/09/2011
Dood in Venetië : Brittens muzikale testament in De Munt, 13/01/2009

18:26 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Première The Raven van Toshio Hosokawa in La Raffinerie

Toshio Hosokawa Zaterdagavond breng het Luxemburgse ensemble Lucilin de concertversie van Toshio Hosokawa's laatste lyrische creatie, The Raven naar Edgar Allan Poe. Lucilin werd opgericht in de herfst van 1999 door een groep gepassioneerde en geëngageerde musici en is de eerste Luxemburgse kamermuziekgroep die zich exclusief aan de muziek van de 20ste en 21ste eeuw wijdt. De harde kern van Luxemburgse musici (strijkkwartet, piano, slagwerk, saxofoon) wordt bij gelegenheid versterkt door lokale of buitenlandse gastmusici, afhankelijk van de projecten.
Lucilin is een creatieplatform dat uitvoerders, componisten en alle mogelijke kunstenaars samenbrengt: van de tweede Weense school tot de Amerikaanse minimalisten, van Zappa tot Lachenmann over de jongste generatie componisten, zonder ook de improvisatie of elektronica uit het oog te verliezen. De esthetische reikwijdte van Lucilin omvat het hele spectrum van hedendaagse creatie en werkt regelmatig samen met andere kunstdisciplines.
Behalve de uitvoering en muzikaal onderzoek, legt Lucilin een bijzonder accent op de enscenering en het didactische aspect van zijn concerten. Het ensemble werkt rechtstreeks samen met componisten, drukt zijn stempel op creaties en schept zo zijn eigen repertoire en geeft opdrachten aan componisten met wiens esthetiek het ensemble zich verwant voelt (zoals Jean-Luc Fafchamps, Marcel Reuter, Michael Riessler, Martin Matalon, Yan Maresz, Camille Kerger, Claus-Steffen Mahnkopf, Toshio Hosokawa, Brice Pauset, James Dillon). De opnames van het ensemble verschijnen op Fuga Libera, met uitzonderingen van de laatste, een CD gewijd aan de Luxemburger Alexander Müllenbach, die wordt verdeeld door het Centre National de l'Audiovisuel.

Toshio Hosokawa, The Raven voor mezzosopraan en twaalf uitvoerders
Toshio Hosokawa : "In traditionele Japanse verhalen komen dieren en planten vaak in contact en in gesprek met mensen. In de animistische traditie, die diepe wortels heeft in Azië, is er immers geen strikte scheiding tussen mensen en dieren en planten. The Raven van Edgar Allan Poe herinnerde mij aan het Japanse nô-theater, dat een niet-antropocentrisch wereldbeeld heeft: sommige protagonisten zijn dieren en planten, andere zijn onaardse geesten.
Poe beschreef het instortingsproces van de moderne rationele wereld veroorzaakt door het binnendringen van een vreemd dier, een 'raaf' uit de andere wereld. Ik heb het gedicht opgevat als een nô-verhaal en het vormgegeven als een monodrama voor mezzosopraan en ensemble. De mannelijke protagonist van Poe werd in mijn stuk een vrouw die spreekt en zingt, wat op zijn beurt een omkering is van het traditionele nô-patroon, waar alle vrouwenrollen door mannen worden gespeeld.
Poe's protagonist verliest zich in herinneringen tijdens een stormnacht. Alles wat in het verhaal gebeurt zou inbeelding kunnen zijn, een droom of een spookverschijning. (In het nô-theater vinden haast alle gebeurtenissen plaats in een droomwereld.) Wanneer de hoofdpersoon zich Lenore herinnert, zijn verloren geliefde, verschijnt een raaf, als het ware de geest van Lenore. Het dier zegt enkel 'nevermore'; het gedicht van Poe is een gesprek met de geest.
In mijn vele werken waarin een vrouw centraal staat, heeft zij de rol van een 'sjamaan' die deze met de andere wereld verbindt. In dit monodrama is de mezzosopraan niet enkel een moderne vrouw wiens rationele wereld instort door de vreemde krachten van de raaf, maar ook een sjamaan die kan communiceren met die andere wereld, mysterieus en onbegrijpelijk. Bezit de dode geliefde, Lenore, de stem van het hoofdkarakter, spreekt en zingt ze om uiteindelijk gek te worden? De rationele menselijke wereld, onredelijke gekheid en een relatie met de onbegrijpelijke stilte van de natuur: dit zijn voor mij de hoofdelementen van Poe's gedicht, en van mijn monodrama.
Het is opgedragen aan Charlotte Hellekant, die de rol van Murasame vertolkte in mijn opera Matsukaze, en aan de United Instruments of Lucilin."

Tijd en plaats van het gebeuren :

Lucilin Ensemble & Charlotte Hellekant : Toshio Hosokawa, The Raven
Zaterdag 17 maart 2012 om 20.15 u
(Ontmoeting met Toshio Hosokawa om 19.30 u )
La Raffinerie - Brussel

Manchesterstraat 21
1080 Molenbeek

Meer info : www.arsmusica.be en www.lucilin.lu

Extra :
Toshio Hosokawa op www.schott-music.com, www.karstenwitt.com en youtube

Elders op Oorgetuige :
Ars Musica 2012 : viering van het anderszijn en de ontdekking, 24/02/2012
An Englishman in Tokyo : Philippe Pierlot & HERMESensemble brengen werk van Hume, Corkine en Hosokawa in het Kasteel van 's-Gravenwezel, 15/02/2012
Tussen droom en werkelijkheid : wereldcreatie Matsukaze in de Munt, 27/04/2011
Toshio Hosakawa's tweede opera Hanjo in de Munt, 3/04/2011

16:50 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

Gratis verjaardagsconcert Wim Henderickx 50 in deSingel in Antwerpen

Wim Henderickx De jaarlijkse Peter Benoitherdenking van het Conservatorium van Antwerpen staat dit jaar in het teken van de vijftigste verjaardag van componist Wim Henderickx (foto). Dit concert, dat als slotconcert van de open campusdag wordt geprogrammeerd en doorgaat op de dag van Henderickx' verjaardag, wordt dan ook aan hem opgedragen. Tijdens het eerste deel van het concert brengt koor Helicon o.l.v. Geert Hendrix werk van Vlaamse componisten. Het tweede deel bestaat uit een mix van vroege en recente werken van Henderickx. Voor de uitvoering staan onder meer het Spiegel String Quartet, zangeres Valerie Vervoort, violist Guido De Neve, fluitist Aldo Baerten en percussionist Koen Wilmaers garant alsook het ensemble XXI van het conservatorium.

De muziek van Wim Henderickx vindt haar inspiratie vooral in buiten-europese culturen. Vanuit zijn voorliefde voor het oosterse denken ontstond al gauw zijn enorme interesse voor de Indische muziek. Ook Afrikaanse muziek fascineert hem. Zijn werken vormen geen loutere imitatie van zulke muziek. Henderickx houdt immers niet van het woord 'multicultureel' en vindt bonte mengelingen van muziek uit verschillende culturen onder het mom van 'multiculturalisme' eerder ongepast. Hij geeft dan ook de voorkeur aan de term 'intercultureel': "iedere cultuur moet haar eigen identiteit kunnen bewaren, zodat we op een respectvolle manier van elkaar kunnen leren". Henderickx blijft dan ook een westerling die zich vaak bedient van niet-westerse inspiratie.

Henderickx is een virtuoos orkestrator met zin voor de meest subtiele timbrecombinaties. Als slagwerker maakt hij in zijn werken meestal gebruik van een uitgebreid percussie-arsenaal met vaak ongewone instrumenten. Denken we maar aan de diverse cymbalen, buisklokken, Japanse tempelklokken, Thai-gongs en roto-toms in Raga III, of de reusachtige slagwerk-sectie van Raga I, met de Japanse dobachi en hyoshigi, Indiase klokken, Pekinese gongs, vingercimbaaltjes en crotales, naast Afrikaanse trommen en Europese percussie. De vorm van zijn composities is meestal eenvoudig en duidelijk en vaak afgeleid uit een groeiprincipe. Vanaf 1989-90 treffen we steeds meer oosterse invloeden aan in het werk van Henderickx. Het klankbeeld blijft echter ondanks de oosterse sfeer door en door westers. In de werken van Henderickx valt immers de snelle muzikale evolutie op in combinatie met een sterke ritmische houvast; kenmerken van de westerse muziek.

Programma :

  • In deep silence III (voor strijkkwartet)
  • The four elements ('Earth' voor sopraan, viool en electronics)
  • African Suite (voor viool en percussie)
  • The four elements ('Air' voor sopraan, fluit en electronics)
  • Only Darkness and Shadows (voor sopraan en instrumentaal ensemble)

Tijd en plaats van het gebeuren :

Huldeconcert Wim Henderickx 50
Zaterdag 17 maart 2012 om 17.30 u
deSingel - Blauwe zaal

Desguinlei 25
2018 Antwerpen
Gratis toegang

Meer info : www.artesis.be

Op vrijdag 16 maart, aan de vooravond van Wim Henderickx 50ste verjaardag, zendt Klara Late Night (22.00 u ) de integrale Raga-cyclus uit.

Extra :
Wim Henderickx : www.wimhenderickx.com, www.matrix-new-music.be en youtube

Elders op Oorgetuige :
Wereldcreatie eerste symfonie van Wim Henderickx in Bozar, 26/02/2012
Medea van Wim Henderickx en Peter Verhelst in Gent en Antwerpen, 10/02/2012
Belgische premières van Wim Henderickx en Klas Torstensson in deSingel, 12/03/2011
Wereldcreatie The Four Elements van Wim Henderickx in Wijnegem, 2/03/2011
Gloednieuw slagwerkconcerto van Wim Henderickx op openingsconcert Come on! Beat it!, 31/01/2011
Wim Henderickx dirigeert eigen werk in Kortrijk, 28/04/2010
Canvas klassiek: Wim Henderickx, een Oosterling verdwaald in het Westen, 20/11/2009

13:41 Gepost in Concert, Muziek, radio | Permalink |  Facebook

Amsterdam Sinfonietta met meeslepend Amerikaans programma in de Bijloke

Philip Glass Philip Glass (foto) componeerde in 2009 zijn tweede vioolconcerto voor Robert McDuffie die als enige het werk mag vertolken. De ondertitel is een knipoog naar de beroemdste bladzijden van Vivaldi. Glass parafraseert de 'Quattro Stagione' in zijn typische idioom. Tristan Keuris, gestorven in 1996, was een outcast in de Nederlandse hedendaagse muziek. Hij hield zich ver van de cenakels van de avant-garde en cultiveerde de romantische traditie. Hij plukte uit Mahler, Brahms of Stravinsky wat hem uitkwam en verwerkte dat tot een consistent oeuvre. John Adams, de gedoodverfde opvolger van Glass en Reich, verrijkte de taal van het minimalisme met heen en weer slingerende melodische cellen.

Philip Glass - Vioolconcert nr. 2 'The Amencan Four Seasons'
Philip Glass is een sleutelfiguur uit de naoorlogse muziekgeschiedenis. De première van zijn megaopera Einstein on the Beach in 1976 maakte hem wereldberoemd als een heraut van de minimal music - een term die al spoedig misverstanden opriep en die in het promotiemateriaal van Glass' uitgever zorgvuldig vermeden wordt. Evenals zijn geestverwanten Steve Reich en John Adams is hij sindsdien steeds verder afgedreven van het oorspronkelijke 'minimalistische' concept. Dat concept was gebaseerd op voortdurende herhaling met subtiele variaties. Uit op zich simpel toonmateriaal, en met op zich simpele procedures, werden duizelingwekkende klankweefsels gecreëerd. Dat kan op veel manieren, getuigen de verschillende wegen die de grondleggers van meet af aan zijn ingeslagen. Logisch, want die eenvoud van materiaal en techniek vertelt niet het hele verhaal.
Zoals Reich aanknoopt bij Afrikaanse slagwerkmuziek en Joodse gezangen, put Glass uit een pantheon van zeer verschillende muzikale en muziekfilosofische invloeden. Zijn stukken zijn niet alleen de uitkomst van een enkele geslaagde vondst, maar van een optelsom die begon in de radiowinkel van zijn vader, waar hij als kind de muziek ontdekte. Daarna volgden de studies wiskunde en filosofie, compositielessen bij onder anderen Darius Milhaud, Aaron Copland en Nadia Boulanger, een grondige bestudering van Indiase muziek, onderzoeksreizen naar Noord-Afrika en de Himalaya en een intensieve samenwerking met theatermakers. Vaak neigt Glass' muziek naar rock, niet in de laatste plaats door de stuwende ritmiek en zijn gebruik van elektronische klankbronnen. "lk kan me uitdrukken met elektronica, maar ik houd ook van een gewoon orkest", verklaarde hij bij de première van zijn Eerste vloolconcert - een genre waarin hij zich hoorbaar thuis bleek te voelen.
Een tweede concert lag dan ook in de lijn der verwachting, al had Glass niet kunnen vuarzien dat violist Robert McDuffie hem zou vragen een eigentijds antwoord op Vivaldi's Vier Jaargetijden te componeren. Het verbaasde McDuffie zelf in zekere zin ook, want als conservatoriumstudent was hij "een verklaard Glass-hater. We mochten zijn muziek graag afzeiken. Pure onwetendheid, is mij nu duidelijk. We kenden zijn werk gewoon niet. Het is makkelijk zijn formuleachtige structuur te parodiëren, maar niet het muzikale DNA ervan".
De bekeerde Mcfluffle kreeg zijn concert, en heeft goede reden om ermee op missie te gaan; als er één Glass-stuk in staat is om eventuele afkeer van diens muziek te bezweren is het wel deze American Four Seasons . Vivaldi en Glass hebben genoeg raakvlakken: een vergelijkbare continue ritmische stuwing en dezelfde obsessieve herhalingen van notenreeksen. Het benaderen van Vivaldi's klankbeeld ging Glass opmerkelijk goed af. McDuffie had een paar specifieke eisen die prima in het concept bleken te passen: de obligate klavecimbelpartij moest door een synthesizer gespeeld worden en het slotdeel moest echt "een vette rock-'n-roll-finale worden".

Overigens nam Glass de vrijheid om elk van de vier delen een inleiding van de soloviool mee te geven; verrassende, soms amper als Glass herkenbare muziek, die volgens de componist ook als zelfstandig vierdelig solostuk kan worden uitgevoerd. Voorts îs het concert, ondanks de duidelijke Vivaldi-inslag. vintage Glass. Je hoort de typische golfbeweging van majeur- en mineur-drieklanken, de cyclische patronen, het raderwerk van over elkaar schuivende ritmische lagen. Soms duiken ritmische vertragingen of 'cantando'-accentueringen in de melodievoering op, die het beeld veranderen van Glass als maker van mechanische, robotachtige muziek.
De delen hebben geen titels - met opzet. Componist en violist kregen een meningsverschil over welke delen respectievelijk 'winter' en 'zomer' uitdrukken, maar staan verder nog steeds op goede voet met elkaar. Die interpretatieve vrijheid wordt dus ook de luisteraar gegund.

Tristan Keuris - Variations for strings
Het is nu amper voorstelbaar, maar in de jaren '50 en 70 was collegialiteit en begrip tussen componisten niet vanzelfsprekend - althans niet zozeer dat Tristan Keuris door zijn vakgenoten geprezen werd om zijn afwijkende muzikale taal. Hoon was zijn deel, want Keuris was spaarzaam met de toen 'verplichte' seriele schrijfwijze en bediende zich van de klassieke, welluidende tonaliteit wanneer hem dat uitkwam. Dat mocht niet: Europa was nog steeds in wederopbouw na de oorlog, en de klassiek-romantische tijd was voorbij. Hoe meer die overtuiging de vorm van een oekaze aannam, hoe meer Keuris zich ertegen verzette. Echte erkenning, van critici en collega's. kwam wreed genoeg pas na zijn voortijdige dood in 1996. Publiek en musici waren al langer aan hem verknocht: eindelijk weer eens een componist die van nature aanvoelt wat lekker ligt voor een instrument, en hoe 'moeilijk' een compositie mag zijn om boeiend te zijn voor het publiek. Keuris bleef altijd, zoals hij het zelf verwoordde, een innige band met de romantiek houden, en voegde daar zijn eigen (originele, en lang niet altijd zo laagdrempelige) ideeén aan toe. Zijn samenwerking met musici was fameus en van grote invloed op elke compositie. Nog steeds prijzen vele musici Keuris' openhartigheid als iets hem niet of juist wel zinde, en zijn liefde voor mooie, kleine details. Over zijn onmodieuze componeerwijze zei hijzelf: "Je moet nooit bang zijn om langs de afgrond te lopen, want juist daar kun je de mooiste bloemen plukken."

Bij een groot orkest voelde Keuris zich als een vis in het water, getuige zijn geraffineerde, veelkleurige instrumentgebruik. Dan moet een stuk voor louter strijkers toch een stapje terug zijn, zou je denken. Maar zelfs uit zo’n zwart-witcoloriet wist Keuris enorm veel nuances te toveren, vergelijkbaar met de scherpe lijnen, brede strepen. waasjes en diverse arceringen die sommigen met een gewoon potlood kunnen maken. Tijdens het componeren had Keuris de wind mee van het juist voltooide Tweede strijkkwartet - een stuk dat ontegenzeggelijk goed uit de verf was gekomen en duidelijk naar meer smaakte. De opdracht van het Caecilia Consort voor een strijkersstuk dat zonder dirigent gespeeld kon worden, kwam dus precies op het goede moment.
Het is muziek die in de eerste minuut misschien schuurt, als een nieuwe broek die zich nog moet plooien naar de vormen van de drager. Maar al snel voelt het stugge beginmateriaal soepeler aan, mede omdat er niet voortdurend nieuwe muzikale gegevens worden aangevoerd. Het hele stuk groeit organisch uit het notenmateriaal van de eerste paar seconden, en ook al wordt dat onherkenbaar vervormd, onder de oppervlakte is het hoorbaar een eenheid. Keuris wilde zijn composities altijd de lading van een doorgaande energiestroom geven, zonder afzonderlijke delen met het obligate, classicistische patroon van snel- langzaam-snel; maar zeker in dit werk blijkt hoe sterk de natuurlijke, ademende kwaliteit van zo'n afwisseling is. Het werk begint met een stevige ritmische stuwing en eindigt ook daarmee; dat er halverwege een rustiger, beschouwelijker passage zit, is eerder natuurwet dan design. En het is deze passage waarin Keuris zijn schaamteloze hang naar wonderlijke harmonieèn het fraaist realiseert.

John Adams - Shaker Loops
John Adams' pakkende orkest- en ensemble- stukken en de opera's die hij samen met Peter Sellars creëerde, hebben de weg geplaveid naar een succes dat niet elke hedendaagse componist heeft. Daartoe moest Adams eerst uit de minimale jas groeien die hem ooit, zo'n vijfentwintig jaar geleden, onder invloed van Steve Reich en Philip Glass was aangemeten. Minimal music is voor hem ook nooit zozeer een doel geweest als wel een middel om een Amerikaanse visie op muziek te geven.
Na de voor de hand liggende koppeling aan Steve Reich is Adams' muziek in verband gebracht met een bonte stoet oude bekenden, onder wie Wagner, Mahler, Sibelius, Debussy, Ives, Messiaen. Louis Andriessen en Duke Ellington. Of dat terecht is of niet is iets wat de componist zelf "geen reet interesseert", zoals hij in een interview met Sytze Smit verklaarde. Volgens hem kan men niet volhouden dat elke compositie volkomen nieuw moet zijn en nergens op mag lijken. Moderne media hebben zoveel muziektradities ontsloten dat de Europese klassieken al lang niet meer als absolute norm voor kwaliteit gelden. De nieuwsgierigheid naar al die andere muzieksoorten beschouwt Adams als een van de belangrijkste kenmerken van de Amerikaanse muziek.
Niet dat de Europese klassieken ontbreken: Nixon in China bouwt voort op de operaseriatraditie, The Death af Klinghoffer zoekt aansluiting bij de koralen van Bach en de Chamber Symphony is gerelateerd aan Schönbergs Kammersymfonie. Maar sterker dan de Duitse, Italiaanse of Franse elementen is, naar zijn eigen zeggen, de invloed die jazz altijd op hem heeft gehad, Terwijl zijn conservatoriumgenoten dweepten met de Europese avant-garde, koesterde Adams de muziek van Miles Davis. Daarnaast verraden zijn instrumentaties de invloed van Duke Ellington en Gil Evans, althans in de stukken voor een gemengde bezetting.
Shaker Loops is een vroeg werk, en door de onweerstaanbaarheid ervan nog altijd een van zijn meest gespeelde. Het idee voor een stuk waarin een ensemble golvende, glooiende patronen speelt met wisselende intensiteit, kreeg Adams toen hij amper het conservatorium had verlaten, en het verraadt de invloed van het toen nieuwe, op geleidelijke verandering gebaseerde componeren van Steve Reich. Het had een strijkkwartet moeten worden waarvan de titel, Wavemaker, niet had misstaan voor een Bondfilm. "Maar", verklaarde Adams later, "ik beschikte nog niet over de techniek om het effect te creëren dat mij voor ogen stond: een kabbelend, glinsterend complex van patronen, als het oppervlak van een vijver of meer."
Daarop gaf Adams, inmiddels conservatoriumdocent in San Francisco, zijn studenten een rol die Renaissanceschilders vroeger aan leerlingen gaven en striptekenaars aan studiomedewerkers: hij liet ze verschillende processen uitproberen - hetzelfde notenmateriaal werd bijvoorbeeld aan vibrato-, echo- en canontechnieken onderworpen - om daaruit de meest effectieve te kiezen en die toe te passen op de 'verhaallijn' die hij intussen zelf had uitgezet. Shaker Loaps is dus in zekere zin teamwork.
De 'loops' uit de titel verwijzen naar een techniek die in de begintijd van de elektronische muziek veel werd gebruikt: begin en eind van een bandopname werden aan elkaar geplakt, zodat het continu afgespeeld kon worden. Het 'shaker'-gehalte is enigszins dubbelzinnig: het woord verwijst enerzijds naar de bijna voortdurende 'trillende' klankmassa, en anderzijds naar de restanten van de Shaker-kolonie in de buurt waarvan Adams opgroeide. Zo’n onzichtbare religieuze sekte prikkelde uiteraard zijn kinderfantasie: hij stelde zich de extatische rituele dansen voor die daar zogenaamd zouden zijn uitgevoerd en herriep die sfeer jaren later in dit werk.

Programma :

  • Philip Glass, Vioolconcerto nr.2, 'The American Four Seasons' (Belgische première)
  • Tristan Keuris, Variations
  • John Adams, Shaker Loops

Tijd en plaats van het gebeuren :

Amsterdam Sinfonietta, Candida Thompson & Robert McDuffie : Glass, Keuris, Adams
Vrijdag 16 maart 2012 om 20.00 u
Muziekcentrum de Bijloke Gent

Bijlokekaai 7
9000 Gent

Meer info : www.debijloke.be, www.sinfonietta.nl, candidathompson.com en www.robertmcduffie.com

Bron : tekst Michiel Cleij in opdracht van Muziekgebouw aan ‘t IJ, Amsterdam, opgenomen in het programmaboekje van Muziekcentrum de Bijloke

Extra :
Philip Glass : www.philipglass.com, www.glasspages.org (fansite), www.chesternovello.com en en.wikipedia.org en youtube
Philip Glass, succesvolle minimalist op www.musicalifeiten.nl
Tristan Keuris op www.muziekencyclopedie.nl, www.chesternovello.com en youtube
John Adams op www.earbox.com, www.boosey.com, www.schirmer.com, en.wikipedia.org en youtube
John Adams : speelse minimalist, Jan de Kruijff op www.musicalifeiten.nl

02:02 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook