25/01/2013

Het Collectief herneemt 'Feesten van angst en pijn' in Sint-Niklaas

Bram Van Camp In het kader van Gedichtendag 2013 presenteren cultuurcentrum Sint-Niklaas en Het Collectief een bijzonder project: 'De feesten van angst en pijn'. De jonge Antwerpenaar Bram Van Camp (foto) voltooide vorig jaar een nieuw werk voor Het Collectief, geïnspireerd op De Feesten van Angst en Pijn van Paul van Ostaijen.
De klank, het metrum en niet in het minst de aparte grafische weergave van deze gedichten vormden voor Van Camp een dankbaar uitgangspunt voor een muzikale compositie. Om het baanbrekende van Van Ostaijens schrijfstijl zo getrouw mogelijk weer te geven doet Het Collectief bovendien een beroep op videokunstenaar Klaas Verpoest en typograaf Jo De Baerdemaeker. Beide kunstenaars bouwen samen rond Van Ostaijens poëzie een wereld op waarin muziek, tekst en grafische beelden met in elkaar  overvloeien.

Bram Van Camp : "Wat mij altijd al intrigeerde in De Feesten is de dwingende, muzikale link die het handschrift heeft met een muziekpartituur. Ik heb de teksten dan ook volledig gerespecteerd (door woordherhalingen en vrije benaderingen te vermijden) en de bladschikking als een blauwdruk beschouwd voor mijn partituur."

De jonge Antwerpse componist Bram Van Camp is al van kindsbeen af gefascineerd door dit experimentele literaire werk waarin van Ostaijen de tekst tracht los te koppelen van zijn betekenis door zijn toevlucht te zoeken in het sonore en visuele. Dat streven wordt hier versterkt door Van Camps muzikale arbeid en in zijn visuele dimensie verder doorgetrokken door videast Klaas Verpoest. Composities van Mauricio Kagel en Karel Goeyvaerts zetten deze reflectie over tekst en beeld verder. Voorafgaand aan het concert kan je Mauricio Kagel beter leren kennen als filmmaker. Je ziet twee surrealistische prenten van zijn hand: 'Match' en 'Antithèse'.

Op twee kortere stukken na gaan alle werken die tijdens dit concert op het programma staan in dialoog met een buitenmuzikaal gegeven. Mauricio Kagel vertrekt in 'Schattenklânge' van de sonoriteit van de basklarinet om een schaduwspel op te voeren. Dat is letterlijk te nemen, want Kagel voorziet een uitvoering achter een transparant scherm met een gedetailleerd lichtplan. De uitvoerder is daardoor enkel als schaduwfiguur zichtbaar. Muzieklessenaars zijn visueel storend en bijgevolg verboden; de basklarinettist speelt het stuk dus bij voorkeur uit het hoofd (of desnoods van op de grond liggende partituurbladzijden). De basklarinettist verplaatst zich ook tijdens de uitvoering. Samen met de langzaam wijzigende belichting resulteert dat in diffuse en in elkaar overvloeiende schaduwbewegingen. Het is duidelijk dat de scenische visualisering van dit stuk even belangrijk is als de muziek.

Ook het 'Phantasiestück' voor fluit en piano biedt een mooi staaltje van het zogenaamde 'instrumentale theater' waarvoor Kagel beroemd is geworden. De titel verwijst onmiskenbaar naar de negentiende-eeuwse muziek, in het bijzonder naar die van Robert Schumann. Naast de vrij opgevatte vorm en het quasi geïmproviseerde karakter zijn er inderdaad heel wat stilistische verwijzingen naar het romantische idioom. De fantasie krijgt een regelrecht magische dimensie op het ogenblik dat - geheel onverwacht - een achter een scherm onzichtbaar opgesteld ensemble als in een droom muzikale herinneringen en toevoegingen speelt. Opnieuw verwerft de muziek pas betekenis in dialoog met dit scenische gegeven.

Naast instrumentaal theater staat er ook vocale muziek op het programma. Het gaat om werk van twee Antwerpse componisten die in dialoog treden met poëzie van twee Antwerpse dichters, maar daar houdt de vergelijking grotendeels op. Karel Goeyvaerts schreef 'De Schampere Pianist' op tekst van Gust Gils. De titel kan verklaard worden door de schampere commentaar die de pianist tijdens de uitvoering te berde geeft. Het gaat dus om een stuk voor een reciterende pianist. De tekst is licht absurd, nihilistisch, gezagsondermijnend en humoristisch bedoeld, en de muziek volgt deze tekst op de voet.

Bram Van Camp baseerde zijn 'Feesten van angst en pijn' op de gelijknamige cyclus van Paul Van Ostaijen. De band tussen literatuur en muziek is hier veel hechter. Van Camp maakt dankbaar gebruik van de meerduidigheid, het (onder)zoekende karakter en de nagestreefde semantische hulpeloosheid van Van Ostaijens teksten, precies eigenschappen die ook het medium van de muziek kenmerken. Daarnaast vormen de bladschikking en het gebruik van verschillende kleuren in deze bundel een dankbaar aangrijpingspunt voor de interne geleding van de compositie en voor kruisverwijzingen in de partituur. Er zijn slechts weinig directe voorbeelden van tekstuitbeelding. De algemene expressie en de dramatiek van de gedichten worden echter treffend gevat, niet in het minst door de verschillende vocale technieken die ingezet worden.

Bram Van Camp over 'Feesten van angst en pijn' : "Deze liedcyclus, gebaseerd op gedichten uit 'De Feesten van Angst en Pijn' (1918-1921) van Paul Van Ostaijen, vormt een aaneengesloten geheel. In de cyclus werden mijn 'Drie Liederen' (2010) opgenomen die gebaseerd zijn op 'Vers', 'Vers 2' en 'Vers 3'. De cyclus besluit met 'De Marsj van de Hete Zomer', waaruit de eerste 20 bladzijden werden getoonzet. Hoewel het oorspronkelijk de bedoeling was om ook 'Vers 4' (2001) in de cyclus op te nemen, heb ik om stilistische redenen besloten om dit vroege werk als een aparte compositie te blijven beschouwen. Materiaal uit 'Vers 4' is echter wel aanwezig als herkenningspunt in de introductie en de tussenspelen die de verschillende gedichten met elkaar verbinden.

Het geheel is opgevat als een monoloog, gebracht door een personage dat krankzinnig is. De stem vertolkt de tekst in het ritme van het gesproken woord, op sommige gezongen passages na. Vermits de teksten inhoudelijk wemelen van de contrasten, is de solopartij een uitdaging voor elke zangeres omdat ze de waanzinnige sfeer met verschillende stemtypes in snelle afwisseling moet weergeven. Zo is er naast gezongen en gesproken of gedeclameerde tekst ook een combinatie van de twee (de Schönbergiaanse 'Sprechstimme'). Ook fluisteren, roepen en gillen worden deel van de muziek, teneinde de waanzinnige dramatiek kracht te kunnen geven.
Hoewel de eerste 'Drie Liederen' in 2010 geschreven werden en 'Do Marsj van de Hete Zomer' in 2011-2012. zijn 'De Feesten van Angst en Pijn' één compositie die vormelijk en harmonisch samenhangt door hetzelfde harmonische systeem.

Programma :

  • Karel Goeyvaerts, Pièce pour trois (1960) - Voor Harrie, Harry en René (1990) - De Schampere Pianist (1975)
  • Mauricio Kagel, Phantasiestück (1989) - Schattenklänge (1995)
  • Bram Van Camp, Feesten van angst en pijn (2010 - '12)

Tijd en plaats van het gebeuren :

Het Collectief : Feesten van angst en pijn
Woensdag 30 januari 2013 om 20.00 u
De Casino - Sint-Niklaas
Stationsstraat 104
9100 Sint-Niklaas

Meer info : www.ccsint-niklaas.be en www.hetcollectief.be

Bron : tekst Mark Delaere en Bram Van Camp voor deSingel, maart 2012

Extra :
Karel Goeyvaerts op www.matrix-new-music.be, www.cebedem.be en youtube :
Mauricio Kagel : www.mauricio-kagel.com, www.edition-peters.de, brahms.ircam.fr, UbuWeb Film (met de volledige versie van 'Match' en 'Antithèse.) en youtube
Mauricio Kagel, een inleiding..., Godfried-Willem Raes op www.logosfoundation.org
There Will Always Be Questions Enough. Mauricio Kagel in conversation with Max Nyffeler op www.beckmesser.de, 23/03/2000
'Lachen om de Dood', Jacques Kruithof, verschenen in Nieuw Wereld Tijdschrift, 1989, nummer 3, fragment opgenomen in programmaboekje deSingel, december 2000
Kagel - een schets van nabij, Luk Vaes, september 2007
Mauricio Kagel (1931-2008). Leukste componist van de twintigste eeuw op www.nrc.nl, 19/09/2008
Bram Van Camp : www.bramvancamp.com en www.matrix-new-music.be

Elders op Oorgetuige :
Feesten van angst en pijn topstuk Ars Musica Antwerpen, 22/03/2012
In memoriam Mauricio Kagel: 1931 - 2008, 23/09/2008

Beluister alvast dit fragment uit Bram Van Camps 'Feesten van angst en pijn'

15:18 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Grande Dame van de vocale muziek Claron Mc Fadden in Recyclart

Claron Mc Fadden Impactsessies is een reeks eclectische avonden met performances, hedendaagse experimentele muziek en dans, video, experimentele instrumentenbouw, avant- jazz... Ook dit seizoen zijn de programma's zo gedifferentieerd mogelijk. Voorstellingen waarbij het gebeuren primeert op het object en de actie op het resultaat. Voorafgaand is er een lezing door de performer(s). Zo wordt de voorstelling in een ruim perfectief geplaatst binnen zijn internationale artistieke context en binnen het oeuvre van de kunstenaar. Tijdens de Impactsessie van dinsdag 29 januari presenteert Recyclart Claron Mc Fadden, de 'Grande Dame' van de vocale muziek, in al haar registers.

De Amerikaanse klassiek geschoolde operazangeres Claron Mc Fadden zingt Mozart en Bach en zelfs Webern. Na verloop van tijd ging ze zich ook aan allerlei experimentelere mengvormen wagen, met jazz (o.a. met Aka Moon) en hedendaagse experimentele muziek (o.a. de opera ‘The Woman Who Walked Into Doors’ van Kris Defoort / Guy Cassiers). Ze bouwde een verbluffend parcours uit in allerlei muzikale, theatrale regionen. Haar tomeloze energie en uitdrukkingskracht en haar onwaarschijnlijk krachtige en uitzonderlijk mooie stem zijn de basis van alles wat ze doet.

IMPACTsession : Claron Mc Fadden
Dinsdag 29 januari 2013 om 20.00 u (lezing) en om 21.00 u (performance)
Recyclart - Brigittinenkapel
(station Brussel-Kapellekerk)
Ursulinenstraat 25
1000 Brussel
Gratis toegang

Meer info : www.impactsessions.be, www.recyclart.be, en www.claronmcfadden.com

13:43 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

23/01/2013

Morton Feldmans 'Three Voices' : pure hypnotiserende verstilling

Morton Feldman Morton Feldmans 'Three Voices' is een minimalistisch, maar gebald werk van een moeilijk definieerbare schoonheid. Feldman baseerde zich op het raadselachtige gedicht Wind van zijn vriend Frank O'Hara en werkte het nauwgezet en over een tijdspanne van 90 minuten uit voor Joan LaBarbara, die 2 partijen vooraf in de studio opnam en de derde partij live bracht. Bij Logos brengen ze hetzelfde scenario, maar ditmaal met de Zwitserse allround-zangeres Marianne Schuppe in de hoofdrol. Eén zangeres, twee luidsprekers, Three Voices.

Morton Feldman's Three Voices (1982) is eigenlijk een solostuk voor drie stemmen. Het werd gecomponeerd in opdracht van Joan LaBarbara, allround zangeres en performer in de traditie van Jan DeGaetani en Cathy Berberian. De creatie vond plaats in maart 1983 en LaBarbara zette er toen een dermate indrukwekkende vertolking van neer dat het stuk op heden wordt beschouwd als een van dé onloochenbare vokale meesterwerken uit de tweede helft van de 20ste eeuw.

Voor de ontstaansgeschiedenis ervan moeten we terug naar de jaren '60, toen Feldman een kortstondige intieme relatie aanknoopte met zijn vriend en New York School Poet Frank O'Hara (1926-1966). O'Hara was behoorlijk in de ban van de getalenteerde minimalist en droeg aan hem het raadselachtige gedicht Wind op. Het duurde een kleine 20 jaar eer Feldman daadwerkelijk iets met de woorden deed; hij wachtte op een geschikte gelegenheid, en die kwam automatisch met LaBarbara's voorstel.

Feldman gebruikte uiteindelijk slechts 10 percent van het materiaal van Wind; in plaats van elke strofe gelijkmatig te toonzetten, liet hij zich inspireren door de gelaten, maar toch dubbele sfeer die uit O'Hara's gedicht sprak; enerzijds zijn er de onschuld en gelatenheid die doorschemeren in het beeld van de dwarrelende sneeuwvlokken, anderzijds is de voorstelling van het kwade en het fatalistische nooit ver weg.

Feldman componeerde er een repetitief, 90 minuten durend toonproces op. Daarbij maakte hij gebruik van delicate, kernachtige motieven die worden uitgespreid over de drie stemmen. Three Voices bestaat voor de eerste 40 minuten louter uit die woordloze, chromatische en zeer zacht gezongen motieven. Tot ongeveer het midden van het stuk wordt alles in vocalise gezongen (geen tekst op de noten). Gedurende die tijd kost het je als luisteraar geen enkele moeite om weg te dromen bij de hypnotische cadans van de drie stemmen. Vanaf het midden doen de uitgepuurde versregels van O'Hara abrupt hun intrede in de reeds volop uitgepuurde muziek; een oersimpele prosodische ingreep die op dat moment aanvoelt als een donderslag bij heldere hemel.

Feldman raakte vanaf de jaren '80 gefascineerd door weefmotieven in Oosterse tapijten. De schijnbaar eindeloos doorgaande verstrengeling en figuratie ervan, wordt door de componist muzikaal vertaald in de patronen die hij in de tijd uitwerkt. Iets dergelijks komen we reeds tegen in Patterns in a Chromatic Field (1981): als de muziek zich verder ontwikkelt, hoor je een bijna letterlijke weergave van de subtiele metamorfose die die motieven ondergaan. Aangekomen bij de passage Who'd have thought / that snow falls in Three Voices, dwarrelen de drie stemmen als sneeuwvlokken om elkaar heen, zwevend in uiterst nauwe harmonische liggingen. Three Voices is in de verste verte niet tonaal -laat staan melodisch- en qua timbres zo monochroom als maar denkbaar is. Maar toch blijft het, na herhaaldelijk luisteren, zinderen van een moeilijk definieerbare schoonheid. Three Voices is, kortom, pure hypnotiserende verstilling. Voor de uitvoerder een heuse uitdaging, voor jou als concertbezoeker een must hear.

De uitvoering wordt verzorgd door de veelzijdige Zwitserse zangeres Marianne Schuppe. Ze studeerde visuele kunsten in Duitsland en Zuid-Indische klassieke hofmuziek in Madras. Haar hoedanigheid als muzikale duizendpoot uit zich in een kaleidoskopisch palmares waarin ze nu eens uitvoerder en performer, dan weer schrijver of docent is. Maar dat is ze steeds met een duidelijke focus op het 20ste-eeuwse repertoire, meerbepaald op het werk van Giacinto Scelsi.

Je ziet haar in Logos aan het werk, geflankeerd door twee luidsprekers die haar eigen stemopnames afspelen en waarmee ze in real time synchroniseert. Ook goed om weten is dat Schuppe allerminst een LaBarbara-kloon is, en vanuit een individualistische reflex een eigen toets aan de uitvoering geeft: verfijnd, licht en gebracht vanuit een klassieke zangtraditie.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Marianne Schuppe : Morton Feldman, Three Voices
Woensdag 30 januari 2013 om 20.00 u
Logos Tetraëder - Gent

Bomastraat 26-28
9000 Gent

Meer info : www.logosfoundation.org en www.marianneschuppe.com

Extra :
Morton Feldman Page : www.cnvill.net
Morton Feldman op en.wikipedia.org
Morton Feldman: Fijnzinnig klankschilder, Jan de Kruijff op www.musicalifeiten.nl
Morton Feldman op UbuWeb Sound en youtube

Elders op Oorgetuige :
Morton Feldman's Patterns In A Chromatic Field : een unieke luisterervaring in Logos, 2/08/2012
Harry Halbreich & Morton Feldman in Les Brigittines, 24/03/2008
De kunst van Morton Feldman, 11/02/2008

Beluister alvast dit fragment uit Morton Feldmans 'Three Voices', uitgevoerd door Marianne Schuppe

23:42 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Displaced Sounds : Charlemagne Palestine, Jens Brand & Frederik Croene

Charlemagne Palestine Onverwachte geluiden en intens luisteren staan opnieuw centraal in deze dertiende Displaced Sounds. De avond brengt twee heel bijzondere en intrigerende werken voor piano. De componist, performer en beeldend kunstenaar Charlemagne Palestine (foto) is een unieke en extravagante stem in de muziekwereld. Hij is afkomstig uit New York maar woont en werkt reeds vele jaren in Brussel. Velen kennen hem door zijn nog steeds verbluffende Strumming Music en zijn weerbarstige stem-experimenten. Verwacht in STUK een zeer intense pianoperformance.

Tijdens het voorprogramma is er een kans dat het stil blijft. Jens Brand (DE) ontwikkelde New Methods for Circular Breathing, #3/Player Piano & Piano Player, een performance voor een pianist en een programmeerbare piano. Voor het publiek in de zaal wordt toegelaten zal Frederik Croene (BE) een kort stuk inspelen op een 'player piano'. Tijdens de performance zelf zal hij proberen de toesten in te drukken en te blokkeren voor de geprogrammeerde piano dat automatisch doet. De enige noten die de toeschouwers bereiken zijn de fouten die Croene maakt.

Charlemagne Palestine is geboren in New York City als Chaim Moshe Tzadik 'Charles Martin' Palestine. Hij is zowel performer, visueel kunstenaar, componist als uitvoerder van minimal music in de ruimste zin van het woord. Opgeleid als zanger, gaat hij reeds op jonge leeftijd drone-muziek schrijven voor beiaard en elektronisch gegenereerde boerdontonen die hij combineert met zijn stem. Tijdens uitvoeringen daarvan ijsbeert hij doorheen allerhande (liefst sterk galmende) ruimtes onder het uitstoten van lange, rauwe kreten. Het heeft allemaal iets ritualistisch, tribaals en exuberant.

Vanaf de vroege jaren zeventig voert hij in solovoorstellingen zijn eigen werk uit. Hij ontpopt zich daarin een beetje tot de stoute tegenhanger van LaMonte Young of Terry Riley. Vaak tast hij de grenzen van de schoonheid en lelijkheid af. Zo is er zijn beruchte pianostuk Strumming Music uit 1974, waarin Palestine luid, lang en geestdriftig op twee toetsen van een concertvleugel speelt. Langzaam gaat hij over op drie, vier, vijf en meer toetsen tot hij heuse clusters met zijn vuisten tevoorschijn beukt. Dit doet hij liefst in combinatie met een ingedrukt sustain-pedaal, zodat de snaren langzaam verstemmen en een hele wereld aan onverwachte boventonen hoorbaar wordt.

Zijn eerste studio-opnames zijn rond deze speeltechniek gebouwd, later probeert hij hetzelfde uit op hammondorgels, klavichorden en klavecimbels. Of Palestine gaat een dialoog met een kerkorgel aan door met alle macht te beuken op het klavier en de klank met zijn eigen gebrul te proberen overstemmen. Of hij vocaliseert ononderbroken aan de piano, op losse klinkers en in een ijl falset. Opvallend is de estethiek die hij tentoonspreidt. De man heeft een geheel eigen stijl en voorkomen. Hij vult zijn optredens aan met performance-achtige elementen zoals knuffeldieren, poppen, speeltjes, bloemen, cognac en zijn favoriete Indonesische kretek-sigaretten, dat alles bijzonder kleurrijk geornamenteerd.

Jens brand werd in 1968 in Dortmund geboren. Hij studeerde beeldende kunst in Münster en woont en werkt als componist, muzikant, beeldend en audiovisueel kunstenaar en organisator in Keulen. Hij speelde en stelde tentoon in Europa, Cuba, Botswana, Japan en in de USA. Alhoewel hij een opleiding in de beeldende kunsten genoot, begon hij al snel de grenzen tussen componist en beeldend kunstenaar te verwarren en te overschrijden. De meeste van zijn installaties bevatten geluid en zijn geluidswerk en composities beschouwen het beeld en de audio-informatie als gelijkwaardig. Veel van zijn werk werd gemaakt voor de locatie waar het vertoond werd. Een tendens in zijn werk is dat zijn stukken ofwel erg eenvoudig en betekenisloos zijn ofwel bestaan uit een erg ingewikkelde chaos dat alles en iedereen omvat. Zijn stukken verschijnen als concerten, performances of installaties. Tegenwoordig is zijn werk een mengeling van deze genres, ontwikkeld als logische en absurde spelletjes tussen het publiek en de kunstenaar. Zijn experimenten die als kunst beschouwd kunnen worden willen geen geloof of waarheid vestigen, maar proberen een vruchtbare grond te creëeren voor onderzoek, communicatie en progressieve mislukking.

Frederik Croene (1973) bouwde in zijn nog jonge carrière naam op met zijn avontuurlijke pianoprogramma's. Op zijn repertoire prijken klassiekers van Mozart en Beethoven naast composities die pas gisteren werden voltooid. In al deze verschillende stijlperiodes lijkt hij volledig op zijn gemak. Bovendien presenteert hij vaak nieuwe Belgische muziek waarvoor hij in 2005 een onderscheiding kreeg met de Pelemansprijs.

Het past dan ook bij Croene's eigenzinnige talent dat hij zich een tijd als autodidact ontwikkelde alvorens een muziekstudie te volgen. Vanwege zijn groeiende belangstelling voor hedendaagse muziek en nieuwe uitvoeringspraktijken verhuisde hij halverwege de jaren 90 naar Gent. Hij volgde er pianolessen bij Claude Coppens en vertrok daarna naar Brussel waar hij in 1999 bij Boyan Vodenitcharov afstudeerde. Hij volgde daarnaast verscheidene internationale masterclasses bij onder meer Jos van Immerseel, Hans Leygraf, György Kurtag en Alexei Lubimov.

Toen hij in 2003 zijn debuut-cd maakte, koos hij niet voor een veilige weg. Croene liet een radicale mix van stijlen en speeltechnieken horen die zowel door de pers als door het publiek enthousiast werd ontvangen. Intussen heeft hij verschillende cd’s op zijn naam staan zoals Hout (2005), Voile au vent (2009) en Le Piano Démécanisé (2010).

Naast zijn focus op het creëren van nieuwe pianostukken van (bevriende) jonge componisten, herdenkt Croene vanuit het concept van de gedeconstrueerde piano traditionele situaties waarin het instrument en zijn uitvoerder terechtkomen. Dat mondde uit in (piano)muziek voor dans, live-begeleidingen van stomme films, muziekinstallatiekunst en solo-performances met Le Piano Démécanisé in samenwerking met kunstenaars uit verschillende disciplines: Hallveig Agustsdottir (beeldende kunst), Lawrence Malstaf (installatiekunst), Liv Hanne Haugen (dans), Edurne Rubio (videokunst), Timo Van Luijk (intuïtieve muziek), Erik Bassier (performance), Joris Verdoodt (grafische vormgeving) en tal van muzikanten uit alle mogelijke stijlrichtingen.


Tijd en plaats van het gebeuren :

Displaced Sounds : Charlemagne Palestine / Jens Brand & Frederik Croene
Dinsdag 29 januari 2013 om 20.30 u
Kunstencentrum STUK

Naamsestraat 96
3000 Leuven

Meer info : www.stuk.be en www.q-o2.be

Extra :
Charlemagne Palestine : www.charlemagnepalestine.org, en.wikipedia.org, subrosa.itcmedia.net en youtube
Charlemagne Palestine - a man who plays the whole building, Alfred Hickling in The Guardian, 4/03/2010
Jens Brand : www.jensbrand.com en youtube
Frederik Croene : www.frederikcroene.com en youtube

23:12 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

The Times they are a-changin' : HERMESensemble aan de slag met partituren van jong aanstormend talent

The Times They Are a Changin' Hoe klinkt de toekomst? Dat is de vraag die aan de basis ligt van The Times They Are a Changin'. Componisten Bram Van Camp en Hanne Deneire zetten als coach opnieuw hun schouders onder dit initiatief waarbij jongeren tussen 12 en 20 jaar worden uitgenodigd om hun composities voor ensemble in te zenden. De meest interessante werken uit elke leeftijdscategorie worden tijdens twee heuse concerten uitgevoerd door de professionele musici van het HERMESensemble. Dat zo'n oefening tot schitterende resultaten kan leiden, werd reeds bewezen tijdens de vorige edities van The Times They Are a Changin'

'Hoe klinkt de toekomst?' is de vraag die aan de basis ligt van dit unieke project waarbij musici van HERMESensemble in samenwerking met de Veerman en Amuz aan de slag gaan met partituren van aanstormend talent tussen twaalf en twintig jaar. In 2013, de vijfde editie, is ook Concertgebouw Brugge van de partij.

Op 4 oktober 2008 vond in Amuz een eendaagse happening plaats met de titel 'Metamorfose'. De ensembles in residentie van Amuz brachten dan verschillende programma's met verandering en transformatie als rode draad. In één van de programma's draaiden de professionele musici van HERMESensemble en ensemble Explorations voor een keer de rollen volledig om: jonge componisten worden meesters, professionele muzikanten worden even weer studenten. Dat alles stond onder de deskundige begeleiding van Bram Van Camp, componist in residentie van HERMESensemble in 2008
.
Het project was zo'n succes dat er al snel een vervolg werd aan gebreid. Er wordt een heuse coaching voorzien en intussen wordt Bram sinds editie 2010 bijgestaan door Hanne Deneire. Sindsdien kende het initiatief een groot succes, het is een jaarlijkse traditie geworden.

Concreet worden jonge componisten uitgenodigd om een werk te componeren van maximum vijf minuten. Vooraf vindt er een repetitie plaats van het werk, in aanwezigheid van en in overleg met één of meerdere huiscomponisten van HERMESensemble. De kers op de taart: het werk wordt professioneel uitgevoerd in de prachtige concertzaal van Amuz en vanaf 2013 ook in het Brugse concertgebouw. Van dit concert wordt een live-opname gemaakt.

Dit project is niet opgevat als een wedstrijd; enkel indien het aantal ingezonden composities te groot is om allemaal uit te voeren, zal er een selectie worden gemaakt. In deze selectie wordt een evenredig aantal werken gekozen in de leeftijdsgroepen 12-14 jaar/15-17 jaar/18-20 jaar.

Tijd en plaats van het gebeuren :

HERMESensemble : The Times they are a-changin'
Zondag 27 januari 2013 om 15.00 u
AMUZ - Antwerpen

Kammenstraat 81
2000 Antwerpen

Meer info : www.amuz.be en www.hermesensemble.be
-------------------------------
Zondag 10 februari 2013 om 14.30 u
Concertgebouw - Brugge

't Zand 34
8000 Brugge

Meer info : www.concertgebouw.be en www.hermesensemble.be

Bekijk ook de resultaten van vorige jaren

21:30 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

De Drie Musketiers : flitsende vertelling in KIDformaat met muziek van Malcolm Arnold

De Drie Musketiers deFilharmonie nodigt de heren van theatergroep Lazarus uit om te bewijzen dat één voor allen nog steeds allen voor één is. De vuistdikke klassieker van Alexandre Dumas wordt door hen versneden tot een flitsende vertelling in KIDformaat. Malcolm Arnold zorgt voor de historische pastichemuziek die onder hun degenballetten weerklinkt. Dirk Brossé scherpt alvast het puntje van zijn dirigeerstok.

De Britse componist Sir Malcolm Arnold werd in oktober 1921 geboren in Northampton. Arnold studeerde met een beurs aan het Londense Royal College of Music, waarna hij bij het London Philharmonic Orchestra als trompettist werkte. In 1942 werd Malcolm Arnold eerste trompettist in dit orkest. In 1945 werd hij tweede trompettist bij het symfonieorkest van de BBC. Een jaar later keerde hij terug bij de London Philharmonic als directeur. Later legde hij zich geheel toe op het componeren.

Malcolm Arnold werd vooral bekend als filmcomponist. In 1958 kreeg hij een Oscar voor de muziek bij de oorlogsfilm "Bridge on the river Kwai", waarin Britse krijgsgevangen soldaten door Japan worden gedwongen om een spoorbrug te bouwen. Malcolm Arnold schreef muziek voor meer dan 130 films, waaronder "Whistle down the wind" en "Hobson's choice".

Naast filmmuziek schreef Malcolm Arnold negen symfonieën, zeven balletten, twee opera's en een grote reeks kleinere orkestwerken en soloconcerten, die hij opdroeg aan onder meer Yehudi Menuhin en cellist Jullian Lloyd Webber.

De muziek van Malcolm Arnold is zeer toegankelijk. Daardoor werd hij een van de populairste componisten van de twintigste eeuw. Critici verweten Arnold echter niet vernieuwend bezig te zijn geweest. In 1993 werd Arnold geridderd. Hij overleed op 23 september 2006 - op dezelfde dag dat zijn laatste werk The Three Musketeers in Bradford in première ging - op 84-jarige leeftijd in de Engelse plaats Norfolk.

Tijd en plaats van het gebeuren :

deFilharmonie & Lazarus: De Drie Musketiers
Zaterdag 26 januari 2013 om 11.00 u en om 14.00 u
Zondag 27 januari 2013 om 11.00 u
De Roma - Borgerhout

Turnhoutsebaan 286
2140 Borgerhout

Meer info : www.deroma.be, www.defilharmonie.be en www.lazarusvzw.be
---------------------------------
Zondag 27 januari 2013 om 16.00 u
Muziekcentrum de Bijloke Gent
Bijlokekaai 7
9000 Gent

Meer info : www.debijloke.be, www.defilharmonie.be en www.lazarusvzw.be

Extra :
Malcolm Arnold : www.malcolmarnold.co.uk, en.wikipedia.org, www.imdb.com, www.chesternovello.com, www.classical.net en youtube
The Three Musketeers: Too "Inauthentic" for a Real Reconstruction? Thoughts on the Compositional Material, Raphael D.Thöne (pdf)

21:03 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

21/01/2013

Mini Blind Date : onbevooroordeeld luisteren naar hedendaagse muziek in de Handelsbeurs

Mini Blind Date 'Mini Blind Date' is een avondvullend concert voor en door DKO-klassen. Leerlingen uit diverse academies brengen een kort stukje hedendaagse muziek. Binnen dat gegeven kan en mag àlles: improvisatie, eigen compositie, ijzeren repertoire, akoestisch, louter elektronisch… Onder leiding van hun enthousiaste leraars bereiden ze hùn eigenzinnige en persoonlijke 'moment of fame' voor.

In de grootste geheimhouding, want niemand in het publiek mag weten wat er op het programma staat. Geen programmaboekjes, geen tekstmateriaal, geen voorbereiding, alleen onbevangen en onbevooroordeeld luisteren. Met als doel dat men dreigt te gaan houden van wat men doorgaans vreselijk vindt, of vice versa. Verrassing, ontroering, ongezouten meningen, verhitte discussie, merkwaardige kronkels,… ook hier geldt de regel dat alles kan en alles mag. Moderator Evita Nossent leidt ons van het ene naar het andere stuk, maar sprokkelt tussendoor ook reacties onder het concertpubliek.

Met de muziekacademies van Deinze, Gent, Gentbrugge, Leuven, Oud-Heverlee en Sint-Niklaas.

'Mini Blind Date' is een coproductie tussen Handelsbeurs en MATRIX [Centrum voor Nieuwe Muziek], en sluit aan op het concept én het concert 'Blind Date' van Ictus, te horen op 31 januari 2013 om 20u15 in de Handelsbeurs.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Mini Blind Date
Zaterdag 26 januari 2013 om 20.15 u
Handelsbeurs Concertzaal - Gent

Kouter 29
9000 Gent
Gratis toegang

Meer info : www.handelsbeurs.be en www.matrix-new-music.be

13:56 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Het stof der tijden : concert-portret van de Griekse componiste Eleni Karaindrou

Eleni Karaindrou 'Het stof der tijden' is het resultaat van de laatste samenwerking tussen de componiste Eleni Karaindrou (foto) en de Griekse cineast Theo Angelopoulos, voor diens overlijden op 24 januari 2012. Vanaf 'Le voyage à Cythère' (De reis naar Kythira) nodigt dit concert-portret ons uit op een zuiver muzikale reis waarbij beelden van muzikale en cinematografische harmonie door ons geheugen zinderen.

Het ensemble Musiques Nouvelles bestaat in 2012 vijftig jaar. Dankzij een dynamische onderliggende structuur onder de naam Le Manège.Mons, beschikt het ensemble sinds 2002 over sterke muzikanten voor muzikale creaties en producties. Jean-Paul Dessy heeft sinds 1997 de artistieke en muzikale leiding van het ensemble op zich genomen. Musiques Nouvelles blijft innoveren en blijft zoeken naar hedendaagse muziek in al haar diversiteit wat vorm, geografie en cultuur betreft. Het ensemble bracht in de loop der jaren talrijke creaties in binnenen buitenland en was te horen op nationale en internationale festivals. Het ensemble zoekt in zijn programma’s steeds naar een interessante mix van stukken. Enerzijds stukken uit de canon van de hedendaagse muziek, anderzijds 'waagstukken' uit onbekende geluidswerelden. Het vindt concertvormen uit die de luisterpraktijk verdiepen en ondersteunt de componisten van de Federatie Wallonië-Brussel. Musiques Nouvelles speelt elk seizoen een vijftigtal concerten waaronder ook transdisciplinaire performances met video, dans, literatuur, elektronica, installaties,... Het ensemble nam al verscheidene CD's en DVD's op en brengt een periodiek tijdschrift uit, naast speciale publicaties. Vandaag viert Musiques Nouvelles zijn 50ste verjaardag en is in residentie in Flagey.

De Griekse componiste en pianiste Eleni Karaindrou (1939) studeerde geschiedenis en archeologie en wijdde zich vervolgens aan de etnomusicologie. Haar muziek is functioneel: ze schrijft enkel voor film en theater, en heeft een sobere, herkenbare taal ontwikkeld die wezenlijk deel uitmaakt van de films van Theo Angelopoulos, van wie zij sinds 1982 de vaste componiste is. Karaindrou schreef de muziek voor achttien films, vijfendertig toneelstukken en tien televisieseries.

"De breekbare melodieën die Eleni Karaindrou voor Dust of time heeft gecomponeerd en waarin een centrale rol is weggelegd voor viool, cello en harp, aangevuld met de emotionele kleuren van accordeon en hobo, ademen een zachte melancholie. Maar er klinkt ook hoop door in de waaier van fraaie orkestraties met Griekse, Roemeense en Albanese culturele invloeden. Het is muziek waarover de geest van poëzie zweeft. Prachtig." (Cornell Evers op www.klassiekezaken.nl)

Tijd en plaats van het gebeuren :

Musiques Nouvelles : Het stof der tijden
Donderdag 24 januari 2013 om 20.15 u
Flagey - Brussel

H.-Kruisplein
1050 Elsene (Brussel)

Meer info : www.flagey.be en www.musiquesnouvelles.com

Extra :
Eleni Karaindrou : en.wikipedia.org, www.musicolog.com, www.imdb.com, www.skopos.be en youtube
Review : Eleni Karaindrou. Dust of Time, Jan-Jakob Delanoye op Kwadratuur.be, 10/01/2010

13:39 Gepost in Concert, Film, Muziek | Permalink |  Facebook

20/01/2013

Park : nieuwe dans- en muziekvoorstelling van Stefan Prins, Shila Anaraki & Zwerm

Park Park is een avondvullende dans- en muziekvoorstelling gebaseerd op het werk 'Infiltrationen' van Stefan Prins.  Een performer, vier table-top gitaristen en een live electronics-speler zijn verbonden door een computernetwerk. Ze gehoorzamen een technologisch systeem van auditieve en fysieke instructies. Een spel tussen individu en systeem. Park ging in premiere tijdens de International Summer courses for New Music in Darmstadt op 17 juli 2012.

Infiltrationen (2009) voor 4 elektrische gitaren en live-electronics van Stefan Prins bouwt verder op de deconstructie van de 'typische' gitaargestiek zoals die reeds te vinden was in 'Not I', zijn werk voor elektrische gitaar en live-electronics (2007). De deconstructie wordt in dit nieuwe werk, in navolging van gitaar-pioniers als Keith Rowe en Fred Frith, nog verder doorgetrokken: de e-gitaren worden als een horizontaal liggend open circuit van 6 snaren beschouwd ('tabletop guitar'), dat een directe vertaling naar klank mogelijk maakt van de manipulaties door de muzikant, met (al dan niet ge-automatiseerd) huis-, tuin- en keukenmateriaal. De live-electronics hebben dan weer tot doel deze link tussen actie en klankresultaat in verschillende gradaties te verstoren. Dit stuk gaat op zoek naar een dynamische & veellagige klankwereld met duidelijke linken naar de 'noise music' uit de jaren '70 - '80.

Muziek en concept : Stefan Prins (opdracht ism Champd'Action - Stefan Prins artist in residence) - Performance & concept : Shila Anaraki - Scenografie en licht : Simon Siegmann - Dramaturgie : Adva Zakai & Lars Kwakkenbos - Uitvoerders : Shila Anaraki, Stefan Prins, ZWERM : Toon Callier , Kobe Van Cauwenberghe, Bruno Nelissen, Johannes Westendorp

Tijd en plaats van het gebeuren :

Stefan Prins, Shila Anaraki & Zwerm : Park
Vrijdag 25 januari 2013 om 20.00 u
Theaterstudio deSingel - Antwerpen

Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Meer info : www.desingel.be, www.zwerm.be, www.stefanprins.be, www.champdaction.be en shilaanaraki.blogspot.com

Deze voorstelling is ook nog te zien op vrijdag 15 maart 2013 in de Beursschouwburg in Brussel

Extra :
Interview Stefan Prins (reFLEXible). Klassiek heeft een aura van stoffigheid, Koen Van Meel op Kwadratuur.be, 11/03/2009

Bekijk alvast de trailer van Park

23:50 Gepost in Concert, Dans, Muziek | Permalink |  Facebook

Bach Academie Brugge kijkt met Kurtág en Stockhausen veel verder dan de barok

Pierre-Laurent Aimard Voor het derde jaar op rij neemt het Concertgebouw Brugge in het laatste weekend van januari een verfrissende duik in het universum van Johann Sebastian Bach, nu met een focus op het Thomascantoraat. Drie dagen lang is Brugge the place to be voor alles wat met de Leipziger meester te maken heeft, binnen én buiten de muren van het Concertgebouw. Vaste waarden Philippe Herreweghe en zijn Collegium Vocale Gent tekenen dit jaar voor niet minder dan drie concerten met wel zeer uiteenlopende programma's. Zo klinkt tijdens het openingsconcert Israelis Brünnlein van Johann Hermann Schein, een van Bachs vele voorgangers in het ambt van Thomascantor, misschien wel de belangrijkste muziekpost van het Duitstalige gebied. Op zaterdag soleren Christine Busch en Sophie Gent in Bachs vioolconcerti. En in het slotconcert komen we tussen vier prachtige Bachcantates een werk tegen van nóg een Thomascantor: Johann Schelle. Maar Bach Academie Brugge kijkt graag verder dan de barok: meesterpianist Pierre-Laurent Aimard combineert Bach met Kurtág, Stockhausens speelse Tierkreis maakt zijn opwachting, terwijl Ton Koopman en BL!NDMAN de parallellen met de muziek van Jan Pieterszoon Sweelinck laten horen. Inleidingen, films, een tentoonstelling, beiaardconcerten en een lezing door Christoph Wolff maken het programma compleet.

Het avondconcert op zaterdag, de tweede festivaldag van de Bach Academie, is voor de eminente pianist Pierre-Laurent Aimard (foto). Hij kreeg carte blanche en koos uit Bachs oeuvre de hartverscheurende Capriccio 'op het vertrek van zijn allerliefste broertje' (of, meer waarschijnlijk, een goede vriend), een knap staaltje programmamuziek inclusief de klaroenstoot van de postkoets. Naast delen uit Bachs Musikalisches Opfer staat een selectie uit Kurtágs uitbundige verzameling Játékok op de lessenaar, inclusief de Hommage aan J.S.B. De Hongaarse titel kan dan als 'kinderspel' worden vertaald, de virtuoze partituur eist het uiterste van de speler.

Patrick Beuckels, fluitist van Collegium Vocale Gent, bundelt zondag zijn krachten met Maude en Claire Gratton en Stéphanie Paulet voor een ongewoon programma: Johann Sebastian Bachs Musikalisches Opfer naast Tierkreis van Karlheinz Stockhausen. Beide cycli omvatten miniatuurtjes: bij Bach zijn het studies in complexe meerstemmigheid, bij Stockhausen melodische formules, muzikale aforismen bijna, voor elk van de twaalf tekens van de Dierenriem. Hoewel Stockhausen zijn werkjes bedacht voor twaalf muziekdoosjes, hoor je ze veel vaker in bewerkingen voor ensemble. Tijdens dit concert hoor je een versie voor 'standaard'-barokensemble, niet toevallig ook een van de mogelijke bezettingen van Bachs enigszins mysterieuze Opfer. Het thema zou Bach zijn aangereikt door de Pruisische koning Frederik de Grote, maar de bezetting liet de componist voor de meeste stukken in het midden.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Pierre-Laurent Aimard : Bach, Kurtág
Zaterdag 26 januari 2013 om 20.00 u
(inleiding door Ignace Bossuyt om 19.15 u )

Patrick Beuckels, Hélène Paulet, Claire & Maude Gratton : Bach, Stockhausen
Zondag 27 januari 2013 om 17.00 u
Concertgebouw Brugge


Meer info : www.concertgebouw.be

Extra :
Bach Academie Brugge 2013. Diversiteit boven alles?, Hildegart Maertens op Kwadratuur.be, 20/01/2013
György Kurtág op www.boosey.com en youtube
The Mind is a Free Creature. The music of György Kurtág , Rachel Beckles Willson op www.ce-review.org, 24/03/2000
Karlheinz Stockhausen : www.stockhausen.org en youtube
Karlheinz Stockhausen, een unicum als componist, Sebastian op duits.skynetblogs.be, 9/12/2007
Klankbeeldhouwer Karlheinz Stockhausen, Hellen Kooijman op www.computable.nl, 8/06/2001

Elders op Oorgetuige :
Pierre-Laurent Aimard brengt werk van Schumann, Kurtág, Debussy, Liszt en Stroppa in deSingel, 30/01/2012
Muzikale miniaturen van György Kurtág in Espace Senghor, 6/12/2010
In memoriam Karlheinz Stockhausen (1928 - 2007), 10/12/2007

00:30 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook