27/04/2014

Cd-voorstelling Chicha Morada in Brussel: Ward De Vleeschhouwer neemt je mee naar Peru

Chicha Morada Op zondag 4 mei stelt pianist en componist Ward De Vleeschhouwer zijn nieuwste cd 'Chicha Morada' voor in Art Base in Brussel. Tijdens de voorstelling neemt hij je met pianomuziek mee op reis door Peru en zal je kennis maken met Peruaanse componisten en verschillende Peruaanse dansen. Ook de wereldberoemde 'El Conder Pasa', gebaseerd op Peruaanse volksdansen, zal niet ontbreken.

Ward De Vleeschhouwer is zowel pianist als componist. Als pianist is hij actief als solist en in kamermuziekverband (Thelema Trio). Als componist schreef Ward composities voor piano, kamermuziek (o.a. Thelema Trio, Aranis en Spectra Ensemble), theater (o.a. Toneelgroep Nunc en fABULEUS) en film. In zijn creaties laat hij zich voornamelijk inspireren en fascineren door volksmuziek. Verschillende van zijn werken werden reeds opgenomen en ook uitgegeven. Als uitvoerende muzikant speelde hij op prestigieuze festivals en in gerenommeerde concertzalen in Japan, Europa, Verenigde Staten en in Zuid-Amerika.
 
Voor het opnemen van deze CD baseerde hij zich op Peru, en wel om deze reden : "Ik werd verliefd op Peru, niet enkel vanwege de heerlijke smaak van Chicha Morada en het lekkere eten die het land te bieden heeft, maar ook omwille van de pracht en de diversiteit van z'n landschappen en z'n muzikale diversiteit, die niet tot één genre gereduceerd kan worden. Om deze reden, en nog vele andere waarover ik hier niet kan uitweiden, wou ik met dit album mijn grote liefde en dankbaarheid voor de Peruviaanse cultuur en het Peruviaanse volk tot uitdrukking brengen."

Praktische info :

Ward De Vleeschhouwer : CD-voorstelling Chicha Morada
Zondag 4 mei 2014 om 15.00 u
Art Base - Brussel

Zandstraat 29
1000 Brussel

Meer info : www.art-base.be

Extra :
Ward De Vleeschhouwer op www.muziekcentrum.be en www.matrix-new-music.be

20:51 Gepost in CD, Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

31/01/2014

Jason Van Gulick, Lê Quan Ninh & Eli Keszler in Les Ateliers Claus

Jason Van Gulick Nog niet zo heel lang geleden was het de drummers enige taak de maat en het ritme strak houden in een ensemble. Op donderdag 6 februari geeft Les Ateliers Claus in Brussel een podium aan drie individuen die met hun werk aantonen dat de wereld van drums en percussie nog heel wat meer is dan timekeeping.

Eigenlijk is het al meer dan een halve eeuw achterhaald, maar het stereotype van de drummer als iemand die alleen maar tot 4 moet tellen en zijn medemusici ritmisch in het gelid moet houden, blijft hardnekkig kleven. De freejazzmusici gaven met hun vrije ritmes al lang geleden aan hoe ze daarover dachten en de anti-ritmes in bepaalde takken van geïmproviseerde muziek gingen zelfs nog een stapje verder doordat elke vorm van ritmische samenhang of structuur ontbrak. Sindsdien ontstonden nog heel andere manieren van omgaan met drums of percussie, maar dat alles is vooralsnog gedoemd om in de marge te blijven hangen.

Het is dan ook een eigenaardige en weinig op conventies gebaseerde taal die musici als Jason Van Gulick (foto) via hun instrumenten communiceren. Zo legt deze Brusselaar in zijn soloprojecten een klemtoon op geluidsmanipulaties in real time. Via elektronische hulpmiddelen wijzigt, verrijkt en accentueert hij de klanken die met zijn drum- of paukenset opwekt, wat van het drummen an sich slechts een eerste stap maakt in de totstandkoming van de muziek. Dat zogenaamde processing resulteert niet altijd in de typische geluiden die men met drums en bekkens associeert. Het zijn eerder schimmige klanken en dynamische structuren of soundscapes op maat van de ruimte waarin ze worden gecreëerd.

Met 'Entelechy' presenteerde Van Gulick eind 2013 zijn eerste soloplaat, nadat hij de voorbije jaren al samenwerkingen aanging met diverse musici als Chris Corsano, Sunn O))) opperhoofd Stephen O'Malley en Carla Bozulich. Eerder in 2013 zette hij een project op poten met de Franse componist Maxime Denuc en Lê Quan Ninh, een klassiek geschoold percussionist die zich sinds de jaren tachtig heeft laten gelden als vrij improvisator aan de zijde van onder meer Daunik Lazro, Peter Kowald en Lawrence "Butch" Morris.  Zonder enige versterking en met een klassieke drumkit gaat Van Gulick in dit project in dialoog met ruimtes die een sterk architecturaal karakter bezitten, dit om de specifieke akoestische eigenschappen ervan bloot te leggen.

Ninh heeft in deze samenwerking vooral een adviserende rol, gezien zijn jarenlange ervaring in talloze hedendaagse muziekensembles en experimentele of multidisciplinaire projecten met dans- of theatergezelschappen. In Les Ateliers Claus zal hij echter in duo optreden met Van Gulick. In de aanloop naar hun performance op 6 februari, zullen de twee daarom een week lang resideren in het Brusselse concerthuis, een praktijk die de organisatie wel vaker toepast.

De affiche wordt vervolledigd door een Amerikaanse componist, percussionist en beeldend kunstenaar, die New York als uitvalsbasis heeft. Eli Keszler is een opmerkelijk figuur in de hedendaagse experimentele muziek wiens werk men moeilijk onder een vaste noemer kan plaatsen. Met enkele indrukwekkende installaties zoals het recente 'Archway' (een filmpje daarvan is te bekijken op zijn website) bevindt hij zich op het terrein van de geluidskunst terwijl hij als drummer en percussionist voor energetische improvisatie kiest.

Keszler is daarnaast ook componist, maar zijn werken blijken al even moeilijk te catalogeren als de rest van zijn activiteiten. Composities zoals te horen op het indrukwekkende 'Oxtirn' (in 2010 verschenen op het legendarische freejazzlabel ESP-Disk') lijken vooral chaotische improvisaties met willekeurig materiaal en eigenaardige instrumenten. Het gaat hier echter om uitvoeringen gebaseerd op grafische partituren met instrumenten en tuigen die meticuleus  werden geprepareerd. Zo werkt Keszler met motoren, contactmicrofoons en allerhande omgebouwde instrumenten, die hij weliswaar combineert met een traditioneel instrumentarium zoals klarinet, trompet, hoorn of tuba. Het resultaat is steevast desoriënterend en een heuse eye opener, zelfs voor diegenen die denken dat ze alles al hebben gezien. 

Praktische info :

Jason Van Gulick, Lê Quan Ninh & Eli Keszler
Donderdag 6 februari 2014 om 20.00 u
Les Ateliers Claus - Brussel

Crickxstraat 15
1060 Brussel

Meer info : www.lesateliersclaus.com

Bron : Artikel overgenomen van Kwadratuur.be

Extra :
Jason Van Gulick & Lê Quan Ninh, Eli Keszler. De blinde hoek van het drummen, Joachim Ceulemans op Kwadratuur.be, 20/01/2014
Jason Van Gulick : jason-vangulick-drummer.blogspot.be en youtube
Review : Jason van Gulick | Entelechy. Percussie die vervoert en beroert. CD, Idiosyncratics/Dense, Sven Schlijper op Kindamuzik, 10/10/2013
Lê Quan Ninh : www.lequanninh.net en youtube
Eli Keszler : elikeszler.com en youtube

17:20 Gepost in CD, Muziek | Permalink |  Facebook

07/12/2013

Peter Jacquemyn & Beta evening In C app in Studio ChampdAction

Peter Jacquemyn Op donderdag 12 december krijg je maar liefst twee interessante projecten te horen/zien in de ChampdAction Studio in Antwerpen. Allereerst stelt contrabassist Peter Jacquemyn (foto) zijn nieuwste solo-cd 'Dig Deep' voor aan het publiek. Contrabasklanken en stem worden in een improvisatorisch samenspel op je losgelaten: "Ik construeer niet, de muzikale ontwikkeling voltrekt zich vanuit een interne associatieve logica, de muziek stuurt zichzelf, ik ben het toevallig, weliswaar onmisbaar, vehikel dat voor de transmissie, de 'Darstellung' zorgt." Daarna volgt een sneak-peak van de IN C APP van ChampdAction. In C werd in 1964 gecomponeerd door de Amerikaan Terry Riley. Met deze gratis app kan je vanop een computer, tablet of smartphone in een sessie van In C inspringen en zo samen met andere deelnemers een uniek In C moment creëren. Houd je smartphone in de aanslag om mee te musiceren.

Peter Jacquemyn, geboren in 1963 in Schaarbeek, is in grote lijnen samen te vatten als een allround artiest met een gerechtvaardigde internationale reputatie. We kennen hem vooral als een uitzonderlijk contrabassist, maardaarnaast is hij een veelzijdig kunstenaar die schetst, tekent en sculpteert dat de stukken er -letterlijk- af vliegen. De performances die hij geeft met zijn alom geschaafde en verweerde contrabas zijn ronduit spektakulair. Zoals hij als beeldhouwer boomstronken te lijf gaat met bijl en kettingzaag, zo worstelt hij als contrabassist in golven van ongebreidelde energie met zijn instrument. Een worsteling waarin overigens alle middelen geoorloofd zijn: meerdere strijkstokken, drankblikjes, plastic zakken, kurk, buttons, paperclips, breinaalden, papier, dempers, noem maar op ... Jacquemyn gebruikt alles wat los of vast zit om snaren en klankkast mee te beroeren en hij doet dat steeds in zijn gekende robuust-exuberante stijl.

Jacquemyn weet zich moeiteloos te plaatsen tussen België's meest interessante improvisatoren. Hij begon zijn carrière bij WIM (Werkgroep Improviserende Musici) en stimuleert sedertdien al jaren jonge muzikanten om buiten de lijnen te kleuren. De man werkt geregeld samen met het kruim van de internationale improvisatie-scène: Fred Van Hove, Peter Kowald, Joëlle Léandre of Jan Pillaert (tubist met wie hij enige jaren geleden Humus (LPD 016) opnam). Daarnaast schrikt hij er niet voor terug om de dialoog aan te gaan met bijvoorbeeld een klassiek cellist (Arne Deforce), live electronics (Stefan Prins) of een stemkunstenares (Maja Jantar).

Praktische info :

ChampdAction Studio Concert : Peter Jacquemyn & Beta evening In C app
Donderdag 12 december 2013 om 20.00 u
Studio ChampdAction - deSingel - Antwerpen

Desguinlei 25
2018 Antwerpen
Gratis toegang

Meer info : www.champdaction.be

Extra :
Peter Jacquemyn : www.peterjacquemyn.com en youtube

19:11 Gepost in CD, Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

19/11/2013

Cd-voorstelling Chicha Morada: Ward De Vleeschhouwer neemt je mee naar Peru

Chicha Morada Op vrijdag 22 november stelt pianist en componist Ward De Vleeschhouwer zijn nieuwste cd 'Chicha Morada' voor in de concertzaal van Piano's Maene in Ruislede. Tijdens de voorstelling neemt hij je met pianomuziek mee op reis door Peru en zal je kennis maken met Peruaanse componisten en verschillende Peruaanse dansen. Ook de wereldberoemde 'El Conder Pasa', gebaseerd op Peruaanse volksdansen, zal niet ontbreken.

Ward De Vleeschhouwer is zowel pianist als componist. Als pianist is hij actief als solist en in kamermuziekverband (Thelema Trio). Als componist schreef Ward composities voor piano, kamermuziek (o.a. Thelema Trio, Aranis en Spectra Ensemble), theater (o.a. Toneelgroep Nunc en fABULEUS) en film. In zijn creaties laat hij zich voornamelijk inspireren en fascineren door volksmuziek. Verschillende van zijn werken werden reeds opgenomen en ook uitgegeven. Als uitvoerende muzikant speelde hij op prestigieuze festivals en in gerenommeerde concertzalen in Japan, Europa, Verenigde Staten en in Zuid-Amerika.
 
Voor het opnemen van deze CD baseerde hij zich op Peru, en wel om deze reden : "Ik werd verliefd op Peru, niet enkel vanwege de heerlijke smaak van Chicha Morada en het lekkere eten die het land te bieden heeft, maar ook omwille van de pracht en de diversiteit van z'n landschappen en z'n muzikale diversiteit, die niet tot één genre gereduceerd kan worden. Om deze reden, en nog vele andere waarover ik hier niet kan uitweiden, wou ik met dit album mijn grote liefde en dankbaarheid voor de Peruviaanse cultuur en het Peruviaanse volk tot uitdrukking brengen."

Praktische info :

Ward De Vleeschhouwer : CD-voorstelling Chicha Morada
Vrijdag 22 november 2013 om 20.00 u
Concertzaal Piano's Maene - Ruiselede
Industriestraat 42
8755 Ruiselede
Gratis toegang, inschrijven verplicht via warddevl@yahoo.com

Meer info : www.maene.be

Extra :
Ward De Vleeschhouwer op www.muziekcentrum.be en www.matrix-new-music.be

Bekijk alvast deze teaser

16:32 Gepost in CD, Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

16/10/2013

Gitaarkwartet Zwerm exploreert experimentele rock en Americana in Underwater Princess Waltz

Zwerm 'Underwater Princess Waltz' is de gloednieuwe titel van het concert én de CD die Zwerm presenteert met uitsluitend 'One Page Pieces'. De naam zegt het al: One Page Pieces zijn composities die uit een enkele pagina bestaan. Soms drukken ze een eenvoudig muzikaal idee uit, soms blijken het ingewikkelde structuren met copieuze aanduidingen voor de uitvoerder. Alvin Curran en James Tenney waren de eerste componisten die het genre in de jaren 1960 beoefenden. Het duurde niet lang vooraleer hun spitsvondige schetsen ook anderen - waaronder Christian Wolff, Larry Polansky, Joel Ford of Earl Brown - inspireerden. Een nieuwe Amerikaanse muziekstijl bleek geboren. Omdat One Page Pieces zowel humoristisch, maar evengoed conceptueel, politiek geëngageerd of volks kunnen zijn, doen ze beroep op de fikse inleving van de uitvoerders. Laat dat nu net de sterkte van het Belgisch-Nederlandse elektrische gitaarkwartet Zwerm zijn. De vier musici van Zwerm en percussionist Eric Thielemans selecteren voor dit cd-releaseconcert hun favoriete One Page Pieces uit de muziekliteratuur. Daamee illustreren ze hoe ze met hun gitaren de experimentele rock en Americana exploreren. Dit concert loodst je doorheen onontdekte klanken en dito sferen.

Zwerm over het projekt : " 'One Page Pieces' zijn composities die op een enkele pagina passen. Soms niet meer dan één enkel muzikaal idee, soms een breed uitgesponnen structuur van avondvullende proporties. Ruwe schetsen, spitsvondige geluidsexperimenten en conceptuele folksongs. Al deze, vaak ook humoristische, stukken vragen zonder uitzondering om creativiteit en compositorische skills van de uitvoerders. 'Underwater Princess Waltz' is een cross-overproject waarbij Zwerm de connectie zoekt met de klankwereld van blues, vrije improvisatie, experimentele rock en negrospiritual. Sinds de eerste one page pieces van Alvin Curran en James Tenney uit de late jaren zestig is het een genre dat door veel Amerikaanse componisten wordt beoefend. Zwerm heeft een uitgebreide verzameling van deze stukken aangelegd en een selectie hiervan uitgebracht op de cd 'Underwater Princess Waltz' bij het label New World Records."

Vergeet vuistdikke partituren en een overvloed aan aantekeningen. In dit concertprogramma volstaat telkens één pagina per werk. De lengte van het muziekwerk echter - zo zal blijken - staat daarbij niet in een vaste relatie tot de lengte van de partituur. Al zijn de meeste werken op het programma van recentere datum, de wortels van het principe om beknopte maar veelzijdige 'alternatieve' partituren te maken, ligt in de jaren '50 en '60, waar de experimentele scène op zoek ging naar nieuwe manieren om muzikale inhoud over te brengen en de rolverdeling tussen componist en vertolker flink werd hertekend.

De snelle muzikale evoluties in de twintigste eeuw maakten dat de complexiteit, de virtuositeit en een steeds breder gamma aan speeltechnieken en nuances voortdurend werden opgedreven. De partituren werden daardoor vaak steeds gedetailleerder en als het ware volgepropt met informatie, wat in extreme gevallen een hele klus was voor de muzikanten om dat gedecodeerd te krijgen. In zekere zin kon de zorg die componisten besteedden aan het nauwkeurig noteren van iedere klank en detail dat ze wilden bereiken - paradoxaal genoeg - ertoe leiden dat muzikanten zich juist geremd voelden, geïntimideerd door de notatie en op die manier dus juist minder in staat om al die details en klanken met de nodige muzikaliteit 'uit de partituur te halen'. Tegen die achtergrond doken vanaf de jaren 1950 twee revolutionaire nieuwigheden op: de grafische notatie en tekstpartituren. In beide gevallen koos de componist ervoor om een traditionele, volledig uitgeschreven partituur te vervangen door ofwel een aantal grafische symbolen, ofwel door instructies in tekstvorm. (Al is 'de' grafische notatie een misleidende term, want een van de kenmerken is juist dat zowat elke componist hiermee de vrijheid nam om zijn eigen grafische codes en symbolen te ontwikkelen, los van of als aanvulling bij het conventionele notenschrift.) In beide gevallen was het meestal de bedoeling om de fantasie van de vertolker(s) te stimuleren en hen uit te nodigen om actief mee te denken over hoe een stuk kan/moet/ mag klinken, hoe een instructie geïnterpreteerd kan worden, wat voor muzikaal bouwwerk er met de beperkte bouwstenen die in de partituur aangereikt worden, mogelijk is.

Ondanks de grote diversiteit aan soorten grafische partituren, zijn er twee belangrijke categorieën, die rechtstreeks te maken hebben met de beweegredenen om grafische notatie te ontwikkelen. Ofwel kiest de componist om nieuwe grafische symbolen en notatiewijzen te ontwerpen, die dan wel een vaste betekenis hebben. In dat geval is het vooral een kwestie van handigere notatiewijzen ontwerpen om bepaalde speelwijzen, technieken of wat dan ook duidelijk aan te geven. Al moet de muzikant dan wel eerst die nieuwe symbolen leren interpreteren, natuurlijk.

Het tweede geval is eigenlijk interessanter: daar gaat het om grafische elementen waaraan geen vaste code verbonden is. In dat geval wordt er van de muzikanten een creatieve inbreng verwacht: zij moeten meer intuïtief reageren op wat er op het papier staat. Deze benadering hangt nauw samen met de tendens (die niet toevallig zijn hoogtepunt kende in de antiautoritaire jaren '60) om de taakverdeling tussen componist en de uitvoerder (die enkel getrouw moet 'reproduceren' wat er in de partituur staat) te herdenken en de vertolker weer meer creatieve inbreng in het geheel te geven. De Amerikaanse componist John Cage was een van de grote pioniers van die tendens, wat hij vooral realiseerde door in zijn muziek veel zaken bewust niet vast te leggen ('indeterminacy'). Grafische notatie, zoals dat onder meer in enkele van Cage zijn 'Variations' voorkomt, is daar dan een logisch verlengstuk van. In dit programma zijn Earle Brown en Christian Wolff, allebei trouwe bondgenoten uit de entourage van Cage, de meest 'historische' exponenten van die tendens.

Een gelijkaardige functie is weggelegd voor tekstpartituren. Waar een traditionele partituur vooral de noten voorschotelt die de individuele muzikant zo goed mogelijk moet reproduceren, kan een tekstpartituur rechtstreeks instructies geven voor muzikale processen, samenspel, zelfs het luisteren naar elkaar. Op zich zijn dat heel complexe fenomenen die in bedrieglijk eenvoudige instructies gevat kunnen worden. De nadruk ligt daarbij meestal niet meer op de noten zelf (die worden immers vaak aan de vrije keuze van de uitvoerders overgelaten), maar op hoe die samengebracht kunnen worden. De focus op het groepsproces, het collectieve gebeuren, past uiteraard ook in de lijn van diezelfde antiautoritaire jaren '60.

Die vrije rol, waarbij de componist heel veel beslissingen over hoe de muziek concreet zal klinken, overlaat aan de uitvoerder, geeft die uitvoerder(s) daarom nog geen vrijgeleide om om het even wat te doen. Hoe ongebruikelijk en (doelbewust) vaag de grafische of tekstnotatie soms ook is, er is nog altijd een notatie, een schriftelijk referentiepunt waar de uitvoering zich toe hoort te verhouden. Het leidt tot het vreemde resultaat dat de sound van twee uitvoeringen van hetzelfde werk enorm kan verschillen, terwijl beide uitvoeringen w é l zeer trouw blijven aan de instructies van de partituur. Het is geen toeval dat dit ook de bloeiperiode van de conceptuele kunst is, waarbij het concept, het onderliggende idee meer belang krijgt dan het resultaat.

De vrijheid van de vertolker mag dan wel dicht in de buurt komen van het soort vrijheid dat je voorts enkel bij geïmproviseerde muziek tegenkomt, maar improvisatie in echte zin is het allerminst. De vrijheid voor de muzikant is niettemin daarbij een belangrijk doel. Een goede uitvoering van zulke partituren, betekent dan ook dat de vertolkers iets van hun eigen smaak, muzikaliteit en vindingrijkheid kunnen inbrengen. In het geval van Zwerm, een elektrisch gitaarkwartet, valt daarbij op dat hun respons op die experimentele partituren sterk vanuit hun instrumenten gedacht is. In plaats van een esthetiek die het klankbeeld van de experimentele muziek uit de jaren '60 reconstrueert, is hun sound mee beïnvloed door progressieve rock, gekruid met menig vleugje prikkelende noise.

Deze experimentele notatiewijzen laten ook toe om relatief complexe werken op een beknopte manier te noteren. Het extreemst gebeurt dat in muziekstukken die letterlijk zich tot éé n pagina beperken. (Of zelfs nog geconcentreerder, zoals in de beroemde reeks 'postal pieces' van James Tenney: werken die allemaal exact op een postkaart passen.) De verzameling werken in dit concert overspant het hele gamma van historische referentiewerken in dit genre, zoals Earle Browns 'December 1952', tot werken die speciaal voor dit project zijn gecomponeerd, zoals het werk van Nick en Leo Didkovsky. Ze maken gebruik van traditionele muzieknotatie, tekstinstructies en grafische elementen - apart of in combinatie - wat dit programma meteen ook tot een staalkaart maakt van hoe componisten hun notatiewijze afstemmen op de ideeën die ze ermee willen realiseren.

Alvin Curran leverde met 'Underwater Princess Waltz' en 'Her Waltzing with Her' (allebei 1972) wellicht de meest traditionele partituren. De eenvoudige, elegische walsjes passen op éé n pagina, maar akkoordsymbolen geven aan dat de eenvoudige melodie en baslijn verder ingekleurd kunnen (en moeten) worden. Joel Ford componeerde een reeks 'cannon canons' - een woordspeling die hij letterlijk nam canons te schrijven die naar kanonnen verwijzen. Het Gausskanon is een elektromagnetisch kanon en de elektromagnetische versnelling ervan wordt hier weerspiegeld in de muzikale uitwerking van de 'Gauss canon' (2006), die sneller wordt en materiaal verschillende richtingen uitschiet. Ook 'Round round down' (2012) van Clinton McCallum gebruikt canons die voortdurend afdalen. Ritmische patronen en materiaal is hetzelfde voor de vier gitaristen, maar omdat die allemaal anders gestemd zijn, levert dat een heel veelzijdig resultaat op.

Het zevende deel uit 'Burdocks' (1970-71) van Christian Wolff en December 1952 (1952) van Earle Brown vormen de grote historische 'klassiekers' in dit programma. Allebei maken ze gebruik van grafische notatie. Zo is 'Burdocks' een echte catalogus van verschillende vormen van grafische notatie, iedere pagina krijgt een eigen grafische stijl. (Hoewel het werk heel andere dimensies heeft, beschouwt Zwerm 'Burdocks' heel pragmatisch als een reeks éé n-pagina-stukken, vandaar dus de éé n pagina lange 'Burdocks part VII' op dit programma.) Dit fragment heeft een grafische notatie met bolletjes en lijntjes die verdeeld zijn over vijf partijen en op basis van een aantal losjes op voorhand afgesproken regels de verdeling doorheen de tijd en coördinatie van verschillende (en relatief vrij te kiezen) klanken. Wolffs partituur is hier meer een richtlijn voor de muzikanten die al evenzeer nauwgezet naar elkaar moeten luisteren en op elkaar reageren. Nog veel vrijer is Browns 'December 1952', een verzameling lijntjes en vlakken die visueel meer aan een abstract schilderij doet denken (de mobiles van Alexander Calder waren éé n van Browns inspiratiebronnen). Echte regels voor het interpreteren van die grafische elementen zijn er niet. Het maakt van deze experimentele klassieker een typevoorbeeld van de onbepaalde elementen en vrijheden die toegelaten worden door de alternatieve grafische notatie. De verbeelding van de muzikant(en) prikkelen, is de essentie, eerder dan hen dwingende instructies opleggen. Van een heel ander grafisch gehalte is de partituur die Nick Didkovsky instuurde. Voor 'Mayhem' (2012) nam hij enkele tekeningen van zijn zoontje Leo Didkovsky die opvallen door hun scherpe gewelddadige inhoud. Hoe die tekeningen (en de emoties en gevoelens die ze oproepen) precies in muziek moeten worden vertaald, wordt volledig overgelaten aan de muzikanten. Zwerm belicht achtereenvolgens de drie wapens die getekend zijn: 'the hammer', 'the arrow' en 'the blade'.

Achter de eenvoud en beknoptheid van de notatie kunnen complexe muzikale processen schuilgaan. Daniel Goode creëert in 'The red and white cows' (1977) een eenvoudig wiskundig additief systeem (“een boer koopt een witte en daarna een rode koe; elk jaar verdubbelt hij zijn aankopen van de voorbije twee jaren, met hetzelfde aantal koeien in dezelfde volgorde. Hoeveel witte en rode koeien heeft hij na x jaar?”) Niet alleen tikt dit aritmetisch systeem heel snel aan, bovendien is de muzikale vertaling ervan in koppels van twee klanken (een 'rode koe' is altijd hoger in toonhoogte en langer dan een witte koe') extra complex doordat alle muzikanten dit proces in hun eigen tempo doorlopen. In 'Tween (k-tood #2)' (2002) schrijft Larry Polansky twee modules van twee maten uit en geeft de muzikanten de instructie om ze afwisselend te spelen en daarbij zo geleidelijk mogelijk van de ene naar de andere module over te gaan - 'morphing' een principe dat op diverse manieren kan worden toegepast en telkens een zeer belangrijk aspect is in Polansky's muziek. Het proces begint chaotisch met alle muzikanten die tastend op zoek gaan naar overgangen heen en weer tussen die twee modules en het stuk eindigt pas wanneer alle muzikanten samenvallen, wat in de verf wordt gezet met een grandioos slotakkoord van 14 noten. Van een veel transparanter en ontwapenender aard is Karl Bergers 'Time Goes By' (1975). Hij schrijft een melodie van 7 maten en een baslijn van 10 noten voor. Door telkens éé n basnoot per maat te gebruiken, verschuiven melodie en baslijn voortdurend tegenover elkaar. (Het duurt 70 maten voor de beginpunten weer samenvallen.) Door loops en improvisaties toe te voegen rekt Zwerm dit minimalistische werkje uit tot een meditatie over tijd ('time goes by, goes by, goes by..

Tijd en plaats van het gebeuren :

Zwerm : Underwater Princess Waltz - One page pieces
Zaterdag 19 oktober 2013 om 20.00 u
(inleiding door Maarten Beirens om 19.15 u )
Muziekstudio deSingel - Antwerpen

Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Meer info : www.desingel.be en www.zwerm.be

Bron : tekst Maarten Beirens voor het programmaboekje deSingel, oktober 2013

21:36 Gepost in CD, Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

15/10/2013

Aquarius stelt nieuwe cd voor met koormuziek van Roland Coryn

Roland Coryn Op 17 oktober 2013 is het eindelijk zover, het trotse moment waarop kamerkoor Aquarius zijn nieuwe cd "A Meeting With..." zal voorstellen, gewijd aan de Engelstalige (hij heeft zoveel meer!) koormuziek van Vlaams componist Roland Coryn ( foto). Het concert waarop deze nieuwe aanwinst wordt voorgesteld vindt plaats in de statige ruimtes van de Koninklijke Academie in Brussel. Roland Coryn is lid van de Academie, net als Lucien Posman, van wie Aquarius nog pas vorig jaar een (tweede) koor cd 'Welcome stranger' (Phaedra) op de markt bracht. Vandaar het idee om op dit presentatieconcert ook muziek van Posman te zingen en beide cd's in de kijker te stellen, temeer omdat Lucien Posman compositiestudent is geweest van Roland Coryn. Beide kunstenaars zullen hun muziek ook toelichten.

Aquarius nam in augustus 2012 een Cd op met koormuziek van Roland Coryn en koos, met instemming van de auteur, voor een bloemlezing uit zijn Engelstalige werken, een waarborg voor eenheid en internationale uitstraling. Muzikale eenheid is er al: in al zijn verscheidenheid vertoont Coryns stijl  een hoge kwalitatieve homogeniteit. Coryn stelt eisen aan zijn uitvoerders. Zijn taal is gedifferentieerd en verfijnd. Deze toondichter sluit zich aan bij de hoge standaard van de moderne vocale wereldliteratuur. Directe communicatie en een helder betoog zijn hem dierbaar. Een tekst, een gedicht kiest hij voor zijn inhoud en boodschap, niet als fonetisch speeltje. Net als zijn dichters, zoekt Roland Coryn in zijn muziek naar diepte, onverschillig voor oppervlakkigheid en mode.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Aquarius : A meeting with ... Roland Coryn
Donderdag 17 oktober 2013 om 20.00 u
Troonzaal van het Paleis der Academiën - Brussel

Hertogsstraat 1
1000 Brussel

Meer info : www.gc-aquarius.be

Extra :
Roland Coryn : www.coryn.info, www.matrix-new-music.be, www.cebedem.be en youtube
Lucien Posman op www.matrix-new-music.be

Elders op Oorgetuige :
Maak gratis kennis met het koorwerk van Roland Coryn, 8/08/2012
Aquarius viert zestigste verjaardag Lucien Posman in Kapel Elzenveld, 4/12/2013
Huldeconcert en cd-voorstelling Lucien Posman in het Conservatorium Gent, 22/03/2012

20:25 Gepost in CD, Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

24/07/2013

Goeyvaerts Trio gaat Kickstarter!

Goeyvaerts Trio De Kickstartercampagne van het Goeyvaerts Trio in samenwerking met Challenge Classics is gelanceerd. Een spannende crowdfundingcampagne om hun nieuwe album, met daarop het Stabat Mater van Arvo Pärt en een nieuwe (opdracht)compositie van Ivan Moody (beide voor drie strijkers en drie zangers) te financieren.

Kickstarter.com is een belangrijk online platform om verschillende soorten projecten te financieren. Het werkt met name erg succesvol voor musici. Iedereen (van particulier tot bedrijf) kan een project steunen met een zelf gekozen bedrag, maar het blijft niet bij een simpele donatie. Elke financiële bijdrage staat gelijk aan de aankoop van een tegenprestatie, bijvoorbeeld een CD, een exclusieve meet-en-greet sessie, of zelfs een privé-concert.

Het Goeyvaerts trio is het eerste Vlaams ensemble dat met Kickstarter in zee gaat. Het trio is bekend voor hun gedetailleerd perfectionisme en hun zorgvuldige repertoirekeuze. De nieuwe cd combineert de treurnis van het 'Stabat Mater' van Arvo Pärt met het speciaal voor deze plaat gecomponeerde 'Simeron' van Ivan Moody. Het trio kreeg voorheen voortreffelijke recensies.

De lancering van Kickstartercampagne van het Goeyvaertstrio is van start gegaan op 16 juli en loopt tot 20 augustus. Het is de bedoeling tegen die datum zo'n 11.500 euro te verzamelen bij de gulle gevers. Hun beloning gaat van een gesigneerde cd, over een privé-webcamconcert tot een maaltijd 'à la flamande' in een familiebijeenkomst terwijl het trio kookt.

De eerste twee platen van het Goeyvaerts Trio gooiden hoge ogen in de pers. The Strad noemde hun uitvoeringen van Tweede Weense School werken "full of detail, each note, each phrase, honed and polished". Gramophone noemde het een "special disc" met "the finest string trios". Naar aanleiding van hun tweede CD, met werken van onder andere Sophia Gubaidulina en Giya Kancheli, beweerde BBC Music Magazine dat het trio "performing nerves of ice" heeft.
Er wordt inmiddels vol verwachting uitgekeken naar het Goeyvaerts Trio's derde album, dat tot stand komt in samenwerking met drie zangers van het hoog aangeschreven Vox Luminis. Samen met deze zangers probeert het trio pijn en lijden te vertalen in de hoop op een nieuw begin, en dat alles met een delicaatheid die alleen dit trio kan waarborgen.

Als ondersteuning van hun Kickstartercampagne streeft het trio naar een mooie concertlijst in zalen door de hele Benelux en daarbuiten. Hun voorlopige concertagenda voor is als volgt:

21 sept '13 - Averbode/Mechelen (Stabat Mater)
24 okt '13 - Sint Niklaas
31 jan '14 - Roeselare
09 feb '14 - Sint Niklaas ("minifestival", met o.a. Stabat Mater)
20 feb '14 - Bornem
19 mrt '14 - De Adelberg, Lommel (Stabat Mater)
20 mrt '14 - Willebroek RELEASECONCERT STABAT MATER CD!
21 mrt '14 - Hasselt (Stabat Mater)
22 mrt '14 - Amuz, Antwerpen
23 mrt '14 - Muziekgebouw aan 't IJ, Amsterdam
27 mrt '14 - Leuven (Stabat Mater)
14 apr '14 - O.L.V. Kathedraal, Antwerpen (Stabat Mater)
15 apr '14 - Kasteel Heeswijk (Stabat Mater)
24 apr '14 - Festival van Vlaanderen, Kortrijk
25 sept '14 - Novecento Festival, Leuven
28 feb '15 - Paleisconcerten, Apeldoorn

Meer info : www.stringtrio.net en www.kickstarter.com

Elders op Oorgetuige :
Goeyvaerts Trio & Vox Luminis brengen spirituele muziek van Pärt en Moody in Gent, 29/04/2013

10:28 Gepost in CD, Muziek, Nieuws | Permalink |  Facebook

12/03/2013

Ludovico Einaudi stelt nieuwste cd voor in Brussel en Borgerhout

Ludovico Einaudi Dat Ludovico Einaudi van vele markten thuis is, bewijst zijn staat van dienst. De Italiaanse componist en pianist schreef de soundtrack voor This Is England van Shane Meadows en recenter nog voor de Franse kaskraker Intouchables. Daarnaast is hij ook artistiek directeur van het Italiaanse muziekfestival La Notte della Taranta, dat jaarlijks bijna een half miljoen bezoekers telt, en reist hij de wereld rond met zijn hedendaagse minimalistische muziek.

In de pers wordt hij vaak vergeleken met Wim Mertens, Michael Nyman en Philip Glass, maar Einaudi klinkt toch vooral als zichzelf. Nu eens solo, dan weer in uitgebreide bezetting, met vaste waarden uit de wereldmuziek (bijvoorbeeld Ballaké Sissoko en Mercan Dede) of met een snuifje elektronica… hij weet het allemaal perfect te combineren. Het hoeft dan ook niet te verwonderen dat het de voorbije jaren storm liep voor zijn Belgische concerten. Nu presenteert hij met ensemble zijn nieuwste 'In a Time Lapse'. Episch en emotioneel zoals 'Divenire' (2006); experimenteel en avontuurlijk als 'Nightbook' (2009).

Maar Einaudi gaat dit keer nog verder, en exploreert nieuwe structuren en arrangementen die een brug vormen tussen verschillende muzikale werelden. Zo weerklinken op het album barok en Italiaanse folkmuziek, vioolpartijen uit de late romantiek, maar ook een brede waaier aan percussie en electronica. Met zijn muziek noopt Einaudi de luisteraar tot nadenken over het begrip 'tijd': "Zodra je je ervan bewust wordt dat onze tijd beperkt is, dan probeer je dat moment te vullen met al je energie en emotie, en neemt je verbeelding een grenzeloze vlucht. Je leeft elk moment zoals je deed als kind." Einaudi trok twee jaar uit om 'In a Time Lapse' te componeren. Het album werd in oktober 2012 opgenomen in een klooster nabij Verona en kwam op 22 januari uit op het DECCA label.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Ludovico Einaudi: In a Time Lapse (cd-voorstelling)
Dinsdag 12 maart 2013 om 20.00 u
Bozar - Brussel

Ravensteinstraat 23
1000 Brussel

Meer info : www.bozar.be en www.ludovicoeinaudi.com
----------------------------------
Woensdag 13 maart 2013 om 20.30 u (uitverkocht)
De Roma - Borgerhout

Turnhoutsebaan 286
2140 Borgerhout

Meer info : www.deroma.be en www.ludovicoeinaudi.com

16:05 Gepost in CD, Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

22/06/2012

John Cage bij Aeon : "Asking questions and making room for whatever sound comes along"

John Cage - Aeon Tijdens een lezing in februari 1948 aan het Vassar College, New York State, vertelde John Cage aan de studenten, dat een ogenschijnlijk onopvallende opmerking van de dichter Edwin Denby (1903-1983),  hem  twee jaar geleden aanzette tot het componeren van  korte 'Sonatas and Interludes'. De opmerking hield nl. in dat korte stukken even veel in zich kunnen hebben als lange. Een maand na de lezing voltooide Cage er twintig. Zestien sonaten en vier interluden.

2012 is het Cage-jaar, Cage's centennial. Voor die gelegenheid heeft de Frans/Zwitserse pianist Cédric Pescia, zijn sonaten en interluden opgenomen. Vergis u niet, die twintig stukken zijn tussen 1950 en 2012, reeds 31 keer opgenomen! Pianist Joshua Pierce heeft ze  tussen 1975 en 2000 zelfs vier keer opgenomen en de Japanse pianist Yui Takahashi twee keer (in 1965 en 1975). Tussen haakjes, Yui Takahashi was naast pianisten als David Tudor, de broers Kontarsky, Claude Helffer, Roger Woodward, Paul Jacobs en Frederic Rzewski, één van de eersten die, zo ongeveer vanaf 1960, de toenmalige avantgarde-muziek op hun concerten speelden en opnamen.

Cédric Pescia heeft drie jaar lang de Sonaten & Interluden van Cage op diverse soorten vleugels tijdens concerten gespeeld. Daardoor heeft hij in oktober 2011 de opname snel, quasi live, kunnen realiseren. Cédric koos voor het Steinway B model. Het oorspronkelijk, kleinere Steinway O model dat Cage voor zijn sonaten en interluden heeft geprepareerd, wordt niet meer gemaakt.

De compositie
De Sonatas and Interludes  werden tussen februari 1946 en maart 1948 gecomponeerd in zijn nieuw appartement aan East River, Lower Manhattan, met zicht op de rivier en de lucht. Cage had zijn vrouw, de mooie Russische schilderes  Xenia Kashevaroff (1886-1958) verlaten om  een homosexueel koppel te vormen met de danser Murce Cunningham (1919-2009). Gita Sarabhai bracht hem in contact met Indische filosofie en de filosoof Ananda K. Coomaraswamy (1877-1947) leerde hem de Hindoe-Rasa-theorie van permanante emoties, vier witte of heldere en vier zwarte of donkere. Cage componeerde voortaan “ to sober and quiet the mind” om zich zodoende open te stellen voor goddelijke invloeden. Hij zocht een totaal nieuwe weg. Cage was daar blijkbaar toe voorbestemd want Schoenberg had hem reeds duidelijk gemaakt dat hij eigenlijk geen componist was, maar een uitvinder, een 'inventor of genius'. Vader John Milton Cage was dat trouwens ook. De piano werd een huiselijk slagwerkensemble, a domestic percussion orchestra. Door Schoenbergs invloed kwam niet Harmonie, maar wel Timbre centraal te staan. Volgens Cage had Schoenberg van zichzelf gezegd dat "he had no ear for harmony". Cage dus ook niet. Het oude en het nieuwe werden à la Scarlatti, verenigd in eenvoudige, pre-klassieke, binaire structuren. Soort van nieuwe partita’s. Dit verklaart de vorm van de meeste sonaten (AABB). Alleen de sonaten IX-XI kregen een drieledige structuur, prelude, interlude  en postlude. Cage beoogde voortaan d.m.v. de “gamut” techniek of kleurengamma, quietness, tranquillity en balance te bereiken. Hij verzamelde kleine stukjes hout, katoen, rubber, kurk, metaal en gom, verzamelde dobbers, dopjes of verfrommeld papier en plaatste die tussen en op de snaren van de vleugelpiano. Zodoende werd de piano als het ware geprepareerd en ontstond zijn uitvinding, 'the prepared piano'.

Geïnspireerd door de 'extended piano techniques' van de Noise music maker Henry Cowell, bedacht Cage de  term 'prepared piano' wanneer hij in 1940, "Bacchanale" componeerde voor de Afro-Amerikaanse danseres Sylvia Fort (1917-1975). Zij vroeg om een compositie voor slagwerk maar in haar dansstudio was  geen ruimte  voor  een slagwerkensemble. Er stond wel een piano. Het bewerken van de piano tot slaginstrument was dé oplossing. Cage componeerde op een dergelijke wijze voor piano-solo, voor piano met zang (Duo, She is Asleep), voor piano met  kamerorkest (Pianoconcerto), of voor piano met andere dispositieven zoals een percussietrio  ("Amores" uit 1943). Het sonoor resultaat leek meestal op de klank van Balinese gamelans met een minutieus, afgemeten, harmonische zuurtegraad, met overwicht van het kleine. Weet wanneer u dit alles beluistert, dat de meeste composities voor prepared piano gecomponeerd werden "to accompany dances by dancers". Dat waren dan oorspronkelijk dansers als Valerie Bettis, Wilson Williams, Pearl Primus en uiteraard Merce Cunningham.

Cage omschreef zijn Sonatas & Interludes als de "expression of  9 Hindu emotions; sonatas in binary AABB".

De piano werd geprepareerd met schroeven en bouten, vijftien stukjes rubber, vier stukjes plastic, nootjes en een gom. Cage vermeed het gebruik van het laag register van de piano en de 45 snaren werden alle anders geprepareerd. Bepaalde behielden hun oorspronkelijke pianoklank, andere klonken meer als slagwerk en nog andere klonken metaalachtig en ratelend. Het subtiel gebruik van het  linker una corda-pedaal (soft-pedal)  zorgde daarbij voor nog meer sonore variëteit. De 14de en de 15de sonate  kregen de titel Gemini en werden geïnspireerd door het werk van de Amerikaanse beeldhouwer  Richard Lippold (1915-2002). Cage betrachtte een combinatie van elementen uit het Oosten (Hindoe, Coomaraswamy), Zen (Suzuki) en het Westen (Meister Eckhart). "Pieces with bell-like sounds suggest Europe and others with a drum-like resonance suggest the East" (Cage).

De sonaten & interluden werden opgedragen aan de joods-Amerikaans-Armeense pianiste  Maro Ajemian (1921-1978) die ze op 12 en 13 januari 1949 in Carnegie Hall in New York, voor de eerste keer voor het publiek speelde.

Moge deze cd voor u de aanzet zijn tot het meer, veel meer willen weten van deze meer dan opmerkelijke Titaan onder de avant gardisten. Muzikaal avant-gardisme is immers de sleutel tot uw sonoor geluk.

John Cage, Sonatas & Interludes, Cédric Pescia - Aeon / Outhere - AECD 1227

Michel Dutrieue, 19/05/12

Lees de volledige recensie op www.klassiek-centraal.be

13:48 Gepost in CD, Muziek | Permalink |  Facebook

19/06/2012

M&M roboTango : concert, live dans & feestelijke cd-voorstelling

robotango Reeds een kleine tien jaar houdt Stichting Logos haar jaarlijkse tango-special. Ook dit jaar brengen ze met de voorstelling <M&M> roboTango hulde aan de meest gestileerde paringsdans ter wereld.

Het wordt een niet te missen event, waarop ettelijke danskoppels het ene nummer na het andere aaneenbreien met hun sierlijkste sacada's, planeo's en atrapadita's. Ze worden daarin echter niet begeleid door musici van vlees en bloed, maar door een futuristisch, 50-koppig machine-orkest, ontworpen door Godfried-Willem Raes.

Dit jaar voegen ze er trouwens nog een extraatje toe: de afgelopen zes maanden hebben ze het integrale programma van deze avond opgenomen, geproduced en op CD uitgebracht. Het wordt meteen de 20ste Logos Public Domain (LPD)-release met daarop maar liefst 15 gloednieuwe orkestraties en composities. Allemaal publiek domein en dus vrijelijk af te spelen op radio, broadcasts, streamings en uiteraard tangosalons.

Op donderdag 21 juni kun je het allemaal ondergaan: concert, live dansvoorstelling en feestelijke CD-inhuldiging in één. Logos heeft alles op alles gezet om de aficionado's uit Vlaanderen warm te maken voor dit event, vandaar dat reservatie absoluut aan te raden is.

Programma :

  • Angel Gregorio Villoldo, El Choclo
  • Godfried-Willem Raes, Tango Tres
  • Arquimedes de Oliveira, Vem Ça, Mulata (Maxixe Brésilienne)
  • Felipe Pinglo Alva, El Plebeyo
  • Sebastian Bradt, Beatifika
  • Barbara Buchowiec, Tango Obligado
  • Eduardo Arolas, Derecho Viejo
  • Godfried-Willem Raes, Tango Flamenco
  • Louis Moreau Gottschalk, Souvenirs d'Andalousie
  • Jacob Hansen Gade, Tango Tzigane Jalousie
  • Carlos Gardel, Sus Ojos Se Cerraron
  • E. Valena, Margarita
  • Erik Satie, Tango Perpetuel
  • Eduardo Arolas, Papas Calientes
  • Sebastian Bradt, Blaffer.Kop.Tango
  • Anibàl Troilo, La Ultima Cuerda
  • Gerardo Matos Rodríguez, La Cumparsita

Orkestraties en composities: Sebastian Bradt
Dansers: Nele Deseck, Daniela Luca, Moniek Darge, Geert Stragier, Jean Vinclair en Godfried-Willem Raes
Met medewerking van Polariteit Vzw

Tijd en plaats van het gebeuren :

<M&M> roboTango
Donderdag 21 juni 2012 om 20.00 u
Logos Tetraëder - Gent

Bomastraat 26-28
9000 Gent

Meer info : www.logosfoundation.org

Elders op Oorgetuige :
roboTango : de tango gezien door de bril van het futuristische automatenorkest van Logos, 19/06/2012

20:47 Gepost in CD, Concert, Muziek | Permalink |  Facebook