25/07/2006

Stephane Ginsburgh brengt virtuoze concertetudes Van Ligeti en Liszt

Stephane Ginsburgh Het festival Midis-Minimes heeft er sinds enkele jaren in Leuven een broertje bij. De Zomer van Sint-Pieter, dit jaar aan zijn vijfde editie toe, programmeert 23 concerten in coproductie met het Cultuurcentrum Leuven. Het festival neemt met zijn drie concerten per week een gedeelte van het programma van Brussel over.

Elke dinsdag- en donderdagmiddag (behalve in de week van Marktrock en Beleuvenissen) kan je in de zomermaanden om terecht in de Sint-Pieterskerk voor een lunchconcertje met veelal Belgische en vooral jonge muzikanten. Op woensdagmiddag wordt er om akoestische redenen (voor vocale en/of pianoconcerti) uitgeweken naar het 30CC - Wagehuys.

Programma:
Stéphane Ginsburgh, piano
  • F. Liszt, Etudes d'exécution transcendante
  • G. Ligeti , Etudes pour piano
    Boek I : Arc-en-ciel, Fanfares, Automne à Varsovie
    Boek II : Entrelacs
Franz Liszt (1811-1886) schreef al op 15-jarige leeftijd een twaalftal etudes gemodelleerd naar die van zijn leraar Carl Czerny; hij reviseerde die en liet ze in 1838 publiceren als '24 grandes etudes', al bleef het tweede dozijn ongeschreven. Deze virtuoze stukken nam hij in 1851 nog eens onder handen en liet ze het jaar daarop het licht zien onder hun definitieve titel 'Etudes d'exécution transcendante', waarmee hij aangaf dat deze virtuoze werken niet louter als pedagogische studies dienden te worden beschouwd. In de laatste uitgave gaf hij de meeste etudes ook een titel mee.

Gedurfde harmonische procédés die de grenzen van de tonaliteit aftasten, formele gebaldheid en dynamische thema's of complexe ritmische structuren en vindingrijke klanktexturen (o.a. in de 'Études d'exécution transcendante'): Naast een flinke portie bravoure zijn al deze kwaliteiten die reeds in het werk van Liszt aanwezig waren ook terug te vinden in de drie bundels Études pour piano van György Ligeti (1923-2006). De Hongaarse componist keert er gedeeltelijk terug naar de tonaliteit en bewaart een sterke polyfone/polyritmische schriftuur, zodat het muzikale universum van zijn voorganger niet veraf lijkt. Ligeti beroept zich echter ook op de ritmische en metrische complexiteit van de Afrikaanse muziek, de composities voor mechanische piano van de Amerikaan Conlon Nancarrow, de jazzcomposities van Thelonious Monk en Bill Evans, de schilderijen van Paul Klee, de tekeningen van de Nederlander Maurits Escher (met hun onmogelijke perspectieven) en zelfs de fractale geometrie van Benoît Mandelbrot.

Tijd en plaats van het gebeuren

Zomer van Sint Pieter : Stephane Ginsburgh
Woensdag 26 juli om 12.15 u

30CC - Wagehuys
Brusselsestraat 63
3000 Leuven

--------------------------------------------------

Midis-Minimes : Stephane Ginsburgh
Woensdag 2 augustus om 12.15 u

Conservatoire Royal de Bruxelles
Regentschapsstraat 30
1000 Brussel

Meer info : www.midis-minimes.be , www.leuven.be en www.ginsburgh.net
Bron: Midis-Minimes , tekst Stephane Ginsburgh

20:33 Gepost in Algemeen | Permalink |  Facebook

Midis-Minimes : Nicolas Deletaille speelt Zoltán Kodály

Nicolas DeletailleVan 19 tot 28 juli grasduint het Midis-Minimes festival in het weidse repertoire voor cello : composities van barok tot 20ste eeuw worden toevertrouwd aan vooraanstaande uitvoerders. Uit het 20ste eeuwse repertoire wordt deze week gekozen voor werk van Zoltán Kodály (dinsdag), Anton Webern (donderdag) en Gaspar Cassadó, Paul Hindemith en Sergei Prokofiev (vrijdag).

Zoltán Kodály (1882-1967) is een spilfiguur van de Hongaarse 20e eeuw. Hij staat vooral bekend om zijn grondige onderzoek naar de volksmuziek. In het gezelschap van Béla Bartòk doorkruiste hij het Hongaarse, Transsylvaanse en Roemeense platteland, op zoek naar de bronnen van de muzikale folklore. Vanuit zijn passie voor een grotendeels mondelinge traditie wijdde Kodály vele jaren aan de studie van dit repertoire, door het op te tekenen, te repertoriëren en te publiceren.

In tegenstelling tot het oeuvre van Bartòk is dat van Kodály zeker niet revolutionair te noemen. Wel slaagde Kodály erin om de klassieke vormschema's toe te passen op de meest verscheidene, volks geïnspireerde melodieën. Dit spontane en authentieke bronnenmateriaal en de impressionistische inslag die hij van Debussy had geërfd, geven Kodály's oeuvre een bijzonder persoonlijke charme.

De Sonate op. 8 dateert uit 1915 en getuigt van een verrassende compositorische vrijheid. In de loop van de drie delen lijkt het muzikale discours alle vormelijke aspecten te overstijgen: het kabbelt ongeremd voort, even natuurlijk als een improvisatie. Dankzij de opvallend heldere opbouw geeft de muzikale inhoud een krachtige en bondige indruk. De muzikale cellen worden herhaald en gewijzigd volgens een cyclisch systeem, als een ononderbroken variatie. Daaraan heeft deze compositie haar mooie homogeniteit te danken. In het tweede deel neemt ditzelfde werkprocédé de gedaante aan van een cavatine: het stuk draait rond zijn eigen as, in concentrische cirkels die bezwerend werken en een intense sfeer creëren. De finale is een duivels, dansant rondo met afwisselend rapsodische en sarcastische trekjes. De briljante instrumentale schriftuur is erg virtuoos opgevat en doet een beroep op technische nieuwigheden die in die tijd alleen door een uitmuntende solist konden worden uitgevoerd. Daarnaast speelt Kodály nog met het timbre van de cello, door het instrument de ene keer in de huid van een harp te laten kruipen, een andere keer in dat van een cymbaal, een doedelzak of een volledig zigeunerensemble. Globaal gezien getuigt deze schriftuur van een grote verbeeldingskracht.

Programma:
Zoltán Kodály , Sonate voor cello solo, op.8
Nicolas Deletaille, cello

Tijd en plaats van het gebeuren

Midis-Minimes : Nicolas Deletaille
Dinsdag 25 juli om 12.15 u
Miniemenkerk
Miniemenstraat 62
1000 Brussel

Meer info : www.midis-minimes.be en Zoltan Kodály home page
Bron: Midis-Minimes, tekst Claude Jottrand

Extra : The Kodaly Music Education Institute of Australia biedt, naast heel wat interessante informatie uiteraard, een overzicht van de belangrijke Kodaly-websites.

01:27 Gepost in Algemeen | Permalink |  Facebook

23/07/2006

Schnapps und Zwiebel

Sandra Lammens en Hannelore Muyllaert 2 duo's brengen liederen van Kurt Weill, Hanns Eisler, Henry Krtschil, Serge Gainsbourg e.a.
Schnapps is Hannelore Muyllaert (stem), begeleid door Sandra Lammens aan de piano. Zwiebel zijn Anja Kowalski (stem, gitaar) en Manuela Bucher, altviool. Anja is jazz georiënteerd en Hannelore klassiek geschoold. Het contrast tussen het heldere pianospel en de warme klankkleur van gitaar en altviool, de verfijnde arrangementen en volkse invloeden, en de verschillende achtergronden van de dames maken deze combinatie meer dan boeiend.

Typisch aan het Duitse chanson is de nauwe samenwerking van dichters en componisten, waarbij de componisten zich vooral ten dienste stellen van de tekst. We vinden er namen terug als Kurt Weill, Hanns Eisler, Bertolt Brecht, en andere 'helden' van de Berlijnse cabarets van de jaren dertig.
Hierover hadden we het reeds naar aanleiding van de voorstelling Berliner Cabaret (16/07).
Ook in de voormalige DDR - met componisten zoals bv. Henry Krtschil - was het cabaret-genre een manier om kritiek te verpakken in satires en ballades. Krtschil trok als pianist en arrangeur van Giselay May - Brechtvertolkster par excellence - met haar de wereld rond. Hij schreef veel toneel-en filmmuziek en zo'n driehonderd liederen. 
 
Tijd en plaats van het gebeuren:

Schnapps und Zwiebel
Maandag 20 juli om 22.00 u

Hotsy Totsy
Hoogstraat 1
9000 Gent

Meer info : www.hotsytotsy.be

19:56 Gepost in Algemeen | Permalink |  Facebook

Gentse Feesten in de Rode Pomp VI : Isil Bengi

Isil Bengi Gentse Feesten in de Rode Pomp betekent o.a. elke dag om 17.00 u een concert onder de noemer 'Jonge musici in de leeuwenkuil'. Tijdens dit laatste concert (dat van maandag werd helaas afgelast) krijgen we , naast een sonate van Mozart, vooral concertetudes en een jazzy nummer van de jonge Vlaamse componiste Ann Eysermans.

.
Zondag 23 juli : Isil Bengi, piano

Isil Bengi (°1982, Turkije) starte met pianolessen op vijfjarige leeftijd bij. In 1994, pas twaalf jaar oud, speelde ze samen met de vermaarde turkse pianiste Idil Biret in het Cultureel Centrum Atatürk in Istanbul. Isil speelt concerten vanaf tienjarige leeftijd als soliste, chambriste, en met orkest in Frankrijk, Zwitserland, Turkije, Engeland en België. Veel van haar concerten werden in Turkije en Europa uitgezonden op radio en tv.
Isil Bengi woont op dit moment in Brussel.

Programma :

  • W. A. Mozart: Sonate KV 300 d (310)
  • F. Chopin: Etude op. 10 no. 12; Scherzo op. 31 no. 2; Nocturne op. 27 no. 1
  • A. Eysermans: “Voyages”
  • S. Prokofiev: Sonate op. 1 no. 1
  • F. Liszt: Etude d’execution transcendante no. 10
  • C. Debussy: Etude pour les arpèges composés
  • A. A. Saygun: Etude sur Aksak rhythmes op: 38 no: 1
Ann Eysermans is contrabassiste (o.a.bij Eau de Vie, die op vandaag (23/07) om 15.00 u ook optreden in de Hot Club de Gand) , en componiste. Ze studeerde eerst klassiek en nu jazz, aan het conservatorium van Brussel.

Claude Debussy (1862-1918) schreef zijn etudes op het eind van zijn leven. Aanleiding was wellicht zijn werk voor uitgever Durand als tekstbezorger van een nieuwe uitgave van de etudes van Chopin. In zijn eigen 12 etudes (verdeeld over twee cahiers) probeert Debussy de essentie van zijn stijl en zijn harmonische vernieuwingen te relateren aan al dan niet ‘typische’ technisch-pianistieke problemen. Deze etudes zijn doorgaans cerebraler, vaak minder somptueus wat sonoriteit betreft en misschien zelfs iets minder poëtisch dan zijn vroegere pianowerken, al is ‘pour les arpèges composés’ wel degelijk fris en ironisch. De transparante arpeggio’s worden tegenover een geestig, clownesk thema geplaatst.

Ahmed Adnan Saygun (1907-1991) was een belangrijk Turks componist, etnomusicoloog en pedagoog. Hij studeerde in Parijs aan de Scola Cantorum bij o. a. Vincent d’lndy. Terug in Turkije werd hij docent en dirigent. In 1936 begeleidde hij Bartok op een reis door Turkije, waarbij ze samen volksmuziek noteerden. Daarna bleef Saygun dat op eigen houtje doen. Tot aan zijn dood was hij verbonden aan het Staatsconservatorium te Istanboel, als docent compositie en etnomusicoloog (hij was medestichter van een onderzoeksinstituut naar Turkse volksmuziek). Na een uitvoering in 1947 te Parijs van een van zijn werken door het Lamoureux orkest verspreidde zijn faam zich. Hij kreeg tal van belangrijke Europese onderscheidingen.
Saygun incorporeerde zijn etnomusicologische bevindingen (die zich niet tot Turkije beperkten) in zijn muziek. Hij schreef de eerste Turkse opera, orkestwerken en vele vocale werken.

Tijd en plaats van het gebeuren:

Jonge musici in de leeuwenkuil
Elke dag van de Gentse Feesten (17 - 23 juni) om 17.00 u

De Rode Pomp
Nieuwpoort 59
9000 Gent

Meer info: De Rode Pomp en www.isilbengi.com

04:06 Gepost in Algemeen | Permalink |  Facebook

22/07/2006

Genste Vleugels : Daan Vandewalle & Hans Sluys

Daan Vandewalle Daan Vandewalle (1968) studeerde aan het Conservatorium van Gent bij Claude Coppens en in Californië (Mills College) bij o.a. Alvin Curran. Alhoewel hij ook Beethoven, Schubert, Brahms of Chopin speelt, gaat zijn voorkeur uit naar de hedendaagse muziek. Hij schuwt absoluut het virtuoze repertoire niet, getuige daarvan zijn uitvoeringen van Ligeti’s pianoconcerto of de integrale pianowerken van Charles Ives.

Programma zaterdag 22 juli:

Frédéric Chopin : Etudes opus 10 - Etudes opus 25

Frédéric Chopin (1810-1849) schreef twee cahiers etudes, en introduceerde daarmee een nieuw genre: werken waarin typische speeltechnische problemen centraal staan en die tegelijk voor publieke uitvoering zijn bestemd.
Chopin verkent in deze etudes onmiskenbaar de grenzen van wat pianistiek mogelijk is, óók in harmonisch opzicht. De technische uitdagingen zijn zo groot, dat het niet bepaald meevalt om ook de soms verborgen poëzie eruit te lichten.

-------------------------------------------------------------------------------

Hans Sluys Programma zondag 23 juli:

Hans Sluys brengt

  • Brahms, 4 balladen op.10
  • Moussorgski, Schilderijententoonstelling
Modest Moussorgski was bijna volledig autodidact en dat is hem opgebroken. Zijn compositorische vaardigheden waren gebrekkig, wat zijn werktempo te laag maakte en hem te onzeker om een carrière op te bouwen. Om in leven te blijven werkte hij als ambtenaar in St. Petersburg. Hij ging op typisch Russische wijze met deze desillusie om: in 1881 overleed hij aan overmatig gebruik van alcohol. Zijn muzikale nalatenschap was bescheiden. Voornamelijk opera's, waarvan 'Boris Godoenov' de bekendste is. Zijn meest tot de verbeelding sprekende werk is zonder twijfel het fenomenale 'Schilderijententoonstelling'. Moussorgski schreef 'Tableaux d'une Exposition' in 1874 naar aanleiding van een tentoonstelling van schilderijen van Victor Alexandrovitsj Hartmann. Hartmann, een vriend van Moussorgsky, was een jaar voordien overleden en het was de ontlading van opgehoopte emoties die de 'ongeschoolde' Moussorgsky in staat stelde dit stuk te componeren.
Uiteindelijk is de orkestratie van Maurice Ravel (1929) in opdracht van de dirigent Serge Koussevitsky veel bekender geworden dan het originele pianowerk van Moussorgski. In 1972 maakte de rockband Emerson, Lake & Palmer een bewerking onder de naam "Pictures at an Exhibition".

Tijd en plaats van het gebeuren:

Genste Vleugels : Daan Vandewalle
Zaterdag 22 juli om 16.00 u
Hans
Sluys
Zondag 23 juli om 16.00 u

KANTL
Koningstraat 18
9000 Gent

Meer info : Trefpunt vzw en www.daanvandewalle.com

14:56 Gepost in Algemeen | Permalink |  Facebook

Gentse Feesten in De Rode Pomp V : Trio Rinascimento

Stefan 
Meylaers Gentse Feesten in de Rode Pomp betekent o.a. elke dag om 17.00 u een concert onder de noemer 'Jonge musici in de leeuwenkuil' : op het programma vooral veel Mozart en werk van jonge en minder jonge Vlaamse componisten.

Zaterdag 22 juli : Trio Rinascimento : Tomoko Honda, piano - Kazumi Suzuki, viool - Benjamin Glorieux, cello
 


Programma :
  • W. A. Mozar, Trio in g, KV 564 - Trio in c, KV 548
  • Stefan Meylaers, Trio
  • Hanne Deneire: Lotus, deel I, creatie van deel II
Stefan Meylaers (°1970) is actief als concertpianist, begeleider, componist en pedagoog. Hij volgde les bij gerenommeerde docenten zoals Alan Weiss en Zoltán Kocsis ( piano ), Guido De Neve ( kamermuziek ), György Ligeti ( compositie ) en David Jackson (operacoaching ). Hij schrijft in een vrij-tonale, of tonaal georiënteerde taal met een bijzondere metrische en ritmische stuwing en aantrekkelijke melodische structuur. Vijf jaar geleden verscheen een portret-cd bij Phaedra met werk uit de periode 1995-2000. Dit jaar verschijnt een tweede cd met een selectie uit de productie van de afgelopen jaren. In 1999 werd Meylaers winnaar van de befaamde tweejaarlijkse DMP-Compositiewedstrijd voor Belgische componisten. Als uitvoerend musicus schenkt hij veel aandacht aan de Belgische muziek. Hij is ook oprichter van het New Art Trio, dat zich hoofdzakelijk toelegt op de uitvoering van het post-modernistische en neo-tonale muziek binnen het eigentijdse repertoire.

Hanne Deneire studeerde compositie aan het Koninklijk Conservatorium van Antwerpen bij Wim Henderickx en Luc Van Hove. Naast compositie volgde ze basklarinet en piano.In het tweede jaar al won ze, met haar eerste orkestwerk Mitä , de Aquarius compositiewedstrijd. Mitä werd gecreëerd door de Beethoven Academie onder leiding van Jan Caeyers. Hanne schreef in de afgelopen jaren ook veel kamermuziek voor ensembles als Oxalys, Hermes en het Filharmonisch Jeugdorkest van Vlaanderen. In 2004 creëerden het Vlaams Radio Koor en Jan Sciffer Purgatorio en eerder dit jaar was Rana en Axon voor het eerst te horen.
Over Lotus schrijft ze het volgende :"Integriteit en bekoorlijkheid zijn de levendige symbolen van de lotus. De eigenschap, die deze plant bezit, om haar bloemen ‘s nachts in het water dicht te klappen, en ze bij het ontluiken van de dag te laten ontvouwen, wordt met de zonsondergang en het ochtendgloren gerelateerd. Deze plant lijmt de chaotische duisternis met het zinnegevend licht".

Tijd en plaats van het gebeuren:

Jonge musici in de leeuwenkuil
Elke dag van de Gentse Feesten (17 - 23 juni) om 17.00 u

De Rode Pomp
Nieuwpoort 59
9000 Gent

Meer info: De Rode Pomp , website Stefan Meylaers en www.hannedeneire.be

Wordt vervolgd...

Eerder op oorgetuige : Hanne Deneire : Axon, Douce en Rana (7/06/2006)

13:26 Gepost in Algemeen | Permalink |  Facebook

21/07/2006

Gentse Feesten in de Rode Pomp IV: Marc Masson

Frank Nuyts Gentse Feesten in de Rode Pomp betekent o.a. elke dag om 17.00 u een concert onder de noemer 'Jonge musici in de leeuwenkuil' : op het programma vooral veel Mozart en werk van jonge en minder jonge Vlaamse componisten.
 
 

.
Vrijdag 21 juli : Marc Masson, piano

Programma :
  • W. A. Mozart: Neun Variationen über ein Menuett von Duport
  • H. Cafmeyer: Atomics
  • G. W. Raes: Fuzzy Harmony, studie nr. 5
  • D. De Blauwe: Hallowtale
  • L. Posman: Le conte d'Etude Modeste
  • W. A. Mozart: Sonate in B KV 333 (315c)
  • F. Nuyts: Sonate nr. 5
Pianist Marc Masson brengt een sonate voor piano en een variatiewerk van Mozart. De rest van het programma bestaat uit hedendaagse Belgische componisten, van Cafmeyer en Raes, over Posman en de jonge De Blauwe tot Nuyts, wiens 5de sonate Masson creëerde.

Hans Cafmeyer omschrijft zijn werk als pluralistisch (minimalistisch, romantisch, expressionistisch). Hij houdt van Messiaen, Ligeti, Xenaikis, Donatoni, van de Japanse underground en van etnische muziek. Zijn werk is vaak polymetrisch, vol ritmische verschuivingen. Cafmeyer was tien jaar lang artistiek directeur van een opnamestudio, was werkzaam als arrangeur en is ook de auteur van een pedagogische pianomethode. Momenteel is hij werkzaam als componist en raadgever bij het samenstellen van muziekprogrammatie. Hij organiseert huisconcerten, ook van etnische muziek en met uitzonderlijke bezettingen. Hij geeft lezingen over nieuwe muziek en treedt ook zelf op. Als pianist geeft hij ook solorecitals (Debussy, Satie…).
 
Godfried-Willem Raes (°1952) is musicoloog, componist, instrumentenbouwer en concertorganisator. Als componist is hij zich de laatste jaren vooral gaan toeleggen op algoritmische componeertechnieken. Hieruit ontstonden zowel zijn 'A Book of Fugues', bestaande uit 22 abstracte fuga's, als zijn 'A Book of Chorals' en de 'Studies in Fuzzy Harmony', waarvan er hier eentje wordt uitgevoerd. Raes leidt de Stichting Logos en de bijhorende concertzaal te Gent. Hij is verbonden aan het Gentse conservatorium en aan het Orpheus Instituut. Voor Zijn doctoraat schreef hij een uitvoerige organologische studie over het 'onzichtbare' muziekinstrument. Hij beschikt over een grondige kennis van elektronische meet- en ontwerptechnieken, zowel in de analoge als in de digitale elektronica en bouwde diverse akoestische en elektronische klanksculpturen, alsook muziekopvieringen gecombineerd met radartechnologie en hologrammen. Als uitvoerend musicus (de Logos-groep, het Logos-duo met Moniek Darge) legt hij zich vooral toe op de zgn. 'extended techniques' in de klarinetfamilie en stemgebruik. Hij treedt vaak op met digitale elektronische en elektroakoestische zelfontworpen instrumenten.. Zijn compositorische voorkeur is nagenoeg uitsluitend gericht op het kamermuziek, of zoals hij het zelf noemt, het 'niet-hiërarchische' musiceren.

Derek De Blauwe (°1972) is pianist en componist. Hij behaalde de tweede prijs voor compositie in de Cantabile compositiewedstrijd Antwerpen 2001 met publicatie van de werken Toccata en 3 Humoresken voor piano. In 2001 won hij de X-session remixwedstrijd die uitging van Radio Contact en EMI. Ook is hij laureaat van de compositiewedstrijd ‘Muizelhuiskoncerten 2002’ met het werk 3 Mouvements Pittoresques voor viool en piano. Hij werd uit 70 inzendingen geselecteerd tot finalistlaureaat van de internationale ISME-compositiewedstrijd 2004 wat resulteerde in een CD opname en de publicatie van HallowTale voor piano.
Behalve klassieke- en filmmuziek schreef hij ook veel populaire songs. (pop, rock, jazz, salsa, funk, e. d.).

Lucien Posman - de enige Belgische vertegenwoordiger van het neo-normalisme waarin hij als posmaniërist een bijzondere plaats bekleedt -schreef een opmerkelijke en uitvoerige etude met als titel 'Le Conte de l'Etude Modeste', naar 'De Schilderijententoonstelling' van Moessorgski.. Een uittreksel uit de - typisch Posmansiaanse commentaartekst - bij deze etude staat te lezen op de website van de Rode Pomp (concert van 3 juni)
In pianistiek opzicht is dit werk een echte etude, gekenmerkt door een opeenvolging van uitdagingen: de technische problemen in Moessorgski's 'Schilderijententoonstelling' zijn alle present, niet vereenvoudigd maar getransformeerd, in andere toonaarden, in een andere opzet en context.

Frank Nuyts kwam hier eerder deze week nog aan bod (18/07).

Tijd en plaats van het gebeuren:

Jonge musici in de leeuwenkuil
Elke dag van de Gentse Feesten (17 - 23 juni) om 17.00 u

De Rode Pomp
Nieuwpoort 59
9000 Gent

Meer info: De Rode Pomp

Wordt vervolgd...

15:19 Gepost in Algemeen | Permalink |  Facebook

Gentse Vleugels : Geert Callaert

 Geert Callaert Geert callaert is pianist en componist en 'Laureaat van het Orpheus Instituut' met zijn studie rond "Klaviermuziek in de twintigste eeuw: een onderzoek naar de oorsprong en bestemming van tendenzen binnen de hedendaagse klaviermuziek aan de hand van het oeuvre voor piano solo en de kamermuziek voor slagwerk en klavier van Karlheinz Stockhausen, Charles Wuorinen en Iannis Xenakis".

Voor de Britse componist Richard Barrett, die sinds korte tijd in Berlijn leeft, is componeren iets helemaal anders dan het samenvoegen van noten op een esthetisch verantwoorde manier. Hij ziet componeren als een holistisch gebeuren, met een aantal onmisbare accenten zoals communicatie en samenwerking met de uitvoerders, het onderzoek van de verhouding tussen uitgecomponeerde en geïmproviseerde muziek, of het aanwenden van live electronics. Barrett wordt - net zals zijn landgenoot Brian Ferneyhough - vaak geassocieerd met de zogenaamde New Complexity omdat zijn werken heel hoge technische vereisten aan de uitvoerders stellen.

Claude Ledoux moet niets hebben van erudiet gesnoef of opzichtigheid, maar is op zoek naar iets. Zijn muziek, waarvoor hij zogenaamd 'tegenstrijdige' elementen handig samenbrengt, zit vol referentiepunten. Toch neemt hij het bestaande niet klakkeloos over, bezondigt hij zich niet aan blind citeren en goochelt hij niet met dubbele betekenissen. Claude Ledoux, pedagoog, componist, vertolker en organisator, treedt vooral op als de draaischijf van zijn generatie. Hij is een 'bewogen beweger', met een gedisciplineerd gebrek aan discipline. Veeleer het resultaat van zijn natuurlijke verbeeldingskracht dan van een streven naar subversie. Wat voor hem in het leven telt, is de creatie, ongeacht in welk domein.

Ledoux's grote leermeester György Ligeti. Ook hij was altijd op zoek gegaan naar alternatieve wegen. Strategie en poëzie, filosofie en wetenschap worden aan elkaar gekoppeld. Ligeti vormt voor Ledoux daarom een ijkpunt : niet alleen de gebruikte technieken worden herdacht, maar ook de zichtbare en onzichtbare structuren van zijn composities, zelfs de wijze waarop hij de instrumenten laat klinken. Intellectualisme moet enigszins de plaats ruimen voor nieuwsgierigheid naar de volksmuziek. Misschien wat minder verheven, maar des te dynamischer. Van een scheiding tussen elitaire kunst en volkskunst wil Ledoux niet weten. Zijn interesse in freejazz, hardrock of sommige niet-westerse muziek is daar een illustratie van.

Programma :
  • Mili Balakirev: Islamei
  • Claude Ledoux: Courbes d'étoiles
  • Richard Barrett: Tracts
Tijd en plaats van het gebeuren:

Genste Vleugels : Geert Callaert
Vrijdag 20 juli om 16.00 u

(Het volledige festival loopt van van zo 16 juli t.e.m. zo 23 juli, telkens om 16.00 u)
KANTL
Koningstraat 18
9000 Gent

Meer info : Trefpunt vzw

Bronnen:
'Claude Ledoux, Fantasio in het land van de mystici' , Sandrine Thieffry
'Ontmoeting met Richard Barrett' , Uittreksels uit een onderhoud met Koen Kessels en Arne Deforce, 17/12/'97
Richard Barrett, Essay / Blattwerk, (vertaling: Yves Knockaert) voor "Contra." Stemmen over muziek jaargang 2/5 September Oktober 2002

14:11 Gepost in Algemeen | Permalink |  Facebook

20/07/2006

Gentse Feesten in de Rode Pomp III : Nikolaas Kende

Bram Van Camp Gentse Feesten in de Rode Pomp betekent o.a. elke dag om 17.00 u een concert onder de noemer 'Jonge musici in de leeuwenkuil' . Donderdag brengt de jonge pianist Nikolaas Kende een recital met, naast een stuk van de Vlaming Bram Van Camp, vooral Liszt en Bartok, daarmee zijn Hongaarse roots (hij is de zoon van Levente Kende) eer betuigend.


Donderdag 20 juli : Nikolaas Kende, piano

Programma :
  • F. Liszt: Sonetto del Petrarca 104
  • B. Bartok: Suite, BB 70, Sz 62 (op 14)
  • F. Liszt: Waldesrauschen; Etude nr. 10
    B. Van Camp: Piano piece nr 1.
  • B. Bartok: Sonate voor piano, BB 88 (Sz 80)
  • F. Liszt: Sonate in si klein
Bram Van Camp (°1980) is altijd gefascineerd geweest door geordend geluid en samenklank. In zijn muziek streeft hij naar een stijl met een intuïtief vertrekpunt, waar elke noot toch verklaard kan worden binnen een consequent (eigen) systeem. Hoewel in de meeste composities sprake is van seriële procedures, houdt Van Camp steeds een muzikaal, organisch klinkend resultaat voor ogen. Op die manier blijft zijn compositiesysteem geen doel op zich, maar wordt het aangewend als middel tot een natuurlijk klinkende essentie: de eigenlijke organische muziek. Voor hem is elke compositie een nieuwe zoektocht waarin hij dingen probeert te vernieuwen ten opzichte van zijn voorgaande composities. Dit sluit niet uit dat er soms belangrijke invloeden hoorbaar zijn van andere componisten. Zijn stylistische muzikale roots liggen oorspronkelijk bij Béla Bartók en Igor Stravinsky, die zich op hun beurt veelvuldig lieten beïnvloeden door volksmuziek.
Piano Piece Nr. 1 (2005) is het eerste uit een serie van 5 pianostukken en speciaal geschreven voor Nikolaas Kende. De bedoeling is om om te springen met een flexibele vorm: de uitvoerder is vrij de volgorde van de 5 stukken te kiezen en ze eventueel apart uit te voeren. Dit eerste 'Piano Piece' is meteen een 'trage beweging' uit het grotere geheel. Het bestaat uit een inleidend fortissimo, een klok met veel galm waaruit de muziek zichzelf laat voortspinnen. Daarop volgt een langzaam gedeelte, gebaseerd op een eenvoudig ostinaat, waaraan 3 lagen worden toegevoegd met hoorbaar ander tempo en ritmiek.


Béla Bartók (1881-1945) had een grote etnomusicologische gbelangstelling en verzamelde een enorme hoeveelheid volksmuziek. In tegenstelling tot vele andere zgn. nationale componisten die volksliederen gebruikten om couleur locale te verlenen aan hun werk, distilleerde hij eerst de bouwstenen van de volksmuziek en gebruikte de resultanten van dit fijnzinnig proces op onnavolgbare wijze en in zeer geconcentreerde vorm in zijn muziek. Zijn werk maakte een duidelijke evolutie door. Zijn Suite op. 14 dateert van 1916, een jaar van persoonlijke crisis. Het is een van zijn belangrijkste vroege werken voor piano solo – Bartok zelf nam het vaak op in zijn eigen programma's als concertpianist. Het werk bestaat uit vier delen. Het tempo wordt gedurende de eerste drie delen stelselmatig opgevoerd, tot de aldus vergaarde energie zich ontlaadt in een mooi traag slotdeel. Bartok wou naar eigen zeggen met dit werk de pianotechniek verfijnen en transparanter maken. Belangrijk is het percussieve karakter in sommige delen. Het derde deel is beïnloed door Arabische muziek die de componist in 1913 in Algerije had opgetekend.

1926 was een sleuteljaar in Bartoks productie: hij bracht een heleboel materiaal bijeen en voltooide verschilende projecten die de basis waren van een nieuwe op synthese gerichte stijl, gekenmerkt door een lineaire textuur en een feilloos evenwicht tussen motorische gedrevenheid en vormbesef. Zijn enige 'sonate' dateert van dat jaar en bestaat uit drie delen: het is een granieten, bijna angstaanjagend werk dat een gote invloed had op de 20ste euwse pianoliteratuur.

Tijd en plaats van het gebeuren:

Jonge musici in de leeuwenkuil
Elke dag van de Gentse Feesten (17 - 24 juni) om 17.00 u

De Rode Pomp
Nieuwpoort 59
9000 Gent

Meer info: De Rode Pomp

Bron : De Rode Pomp, Muziekcentrum Vlaanderen en Bram Van Camp

Audio: De pianosonate van Bartok kun je integraal online beluisteren op de website van pianist Frederik Croene, die deze sonate opnam op zijn debuutalbum in 2003.

Wordt vervolgd...

12:43 Gepost in Algemeen | Permalink |  Facebook

Guy Livingston : Dada @ the Movies

Guy Livingston Vijf films met live pianomuziek: een hommage van de jonge Amerikaanse pianist Guy Livingston aan een van de beroemdste Dada-evenementen ooit.

Op 8 juli 1923 organiseerden de Parijse Dadaïsten een van de beroemdste Dada-evenementen ooit: theater van Tristan Tzara, films van Man Ray en Hans Richter, live-muziek door Satie, Milhaud en vooral de jonge Amerikaan George Antheil. Tijdens het spektakel braken er relletjes uit tussen rivaliserende Dada-clans. De gendarmes werden geroepen, en de gebeurtenis stond al vlug geboekstaafd als één van de grootste schandalen van de Parijse art scène. De jonge Amerikaanse pianist Guy Livingston neemt ons in mee terug in de tijd naar die memorabele cabaret-avond, waarin hij zingt, acteert, piano en percussie speelt bij vijf avant-garde films uit de jaren twintig. Hij speelt er ondermeer zijn reconstructie van de verloren gewaande Antheil-partituur bij de korte film 'Retour à la Raison' van Man Ray met een cameo-rol voor de beruchte muze Kiki de Montparnasse.

Er heerste een geladen sfeer in het Parijs van de jaren 20. Europa likte zijn wonden van de eerste wereldoorlog en begon langzamerhand aan de wederopbouw. Toch zou niets meer hetzelfde zijn als voordien. Het verzet tegen de geïnstitutitionaliseerde sociale orde, de bourgeoisie, groeide. Ook in de kunst was de breuk met het verleden radikaal: in Zwitserland, Duitsland en Frankrijk bloeide het dadaisme, in New York vormde zich een gelijkaardige beweging met kunstenaars als Man Ray, Picabia en Duchamp. De basisprincipes van het dadaisme waren een ver doorgedreven irrationaliteit, anarchie, cynisme, en het verwerpen de wetten van de schoonheid en de tot dan toe geldende normen en waarden. Zowel door hun sterk visuele kunst als door hun vele geschriften probeerden de dadaisten de heersende cultuur onderuit te halen.

De Amerikaanse fotograaf Man Ray (1890-1976) begon zijn carrière als kubistisch schilder. Zijn reputatie komt voort uit de foto's die hij voor en van Tristan Tzara, André Breton, Max Ernst en Pablo Picasso maakte. In de jaren 20 maakte hij ook een aantal surrealistische avantgardefilms waaronder "Ballet mécanique" (1924) (samen met Fernand Leger en Dudley Murphy) bij George Antheils gelijknamige en al even indrukwekkende compositie met de spectaculaire bezetting van acht piano's, pianola en slagwerk, waaronder elektrische bellen en een vliegtuigpropeller en Le Retour à la Raison (1923).

Toen de Amerikaanse componist George Antheil op zijn Europese tournee in Parijs belandde, werd hij snel opgenomen in de toenmalige avant-gardekringen. Premières van nieuw werk van Antheil liepen gegarandeerd uit op een schandaal met rellen en hij vestigde al snel zijn reputatie van enfant terrible van de moderne muziek.

Tristan Tzara, een van de stichters van het dadaisme, maakte gedichten door woorden uit kranten te knippen en deze willekeurig bij elkaar te brengen. Door de controle over het kunstwerk op te geven, distanciëerde hij zich als kunstenaar van het kunstwerk. Deze depersonalisatie, in New York al eerder ontdekt door Duchamp, zou verregaande gevolgen hebben op de kunst van de twintigste eeuw ( dank maar aan de toevalsmuziek van John Cage).

Erik Satie werkte vele jaren als pianist in café's en cabarets. Hij schreef muziek voor theater en ballet, en componeerde daarnaast veel pianomuziek. Satie zette zich af tegen de romantiek, tegen het impressionisme en streefde naar eenvoud en duidelijkheid. Muziek moest weer aansluiting vinden bij het dagelijks leven. Zijn composities worden getypeerd als origineel, humoristisch, vaak bizar, en minimalistisch. Satie was lid van de Groupe des Six - een informeel gezelschap van jonge Franse componisten in de jaren '20 - en werd een van de leiders van de Franse avant-garde. De première in 1917 van zijn eerste grote werk, het ballet 'Parade' (voor orkest en typemachine), geschreven voor Diaghilev in samenwerking met Cocteau en Picasso, veroorzaakte een regelrecht schandaal. Daarmee was in één klap zijn reputatie als componist gevestigd.

Kurt Schwitters - vooral bekend om zijn zijn collages en installaties - wordt gerekend tot de dadaïsten, hoewel hij zich niet bij een bestaande stroming wilde aansluiten. Zijn 'Ursonate' behoort tot de klassiekers van de klankpoëzie. De eerste versie van de Ursonate (Sonate in Urlauten) dateert van 1922 en de opvoering ervan lokte meteen een schandaal uit. Nadien breidde hij de sonate uit tot een 30 pagina's tellend werk. De Ursonate bestaat uit 4 delen (net zoals een klassieke sonate) en verschillende tema's die net als in een sonate vaak terugkeren.

Darius Milhaud tenslotte behoorde net als Satie tot de Groupe des Six en was een van de meest productieve componisten van de 20ste eeuw. Hij schreef meer dan 600 werken en zocht zijn inspiratie o.a. in de Braziliaanse volksmuziek, jazz en vaudeville. Hij was een neoclassisist met een voorkeur voor felle ritmiek, polytonales passages en complexe harmonieën.

Programmaregisseur/componist
- film:
Le Retour à la Raison (1923)
Man Ray/Antheil
(Belgische première met originele muziek)
- interlude:
Dada is Dead
teksten Tzara and Satie/kostuums  Delaunay
- film:
Rhythmus 21 (1921)
Hans Richter/ George Antheil
- film:
Vormittagsspuk (1928)
Richter/ Darius Milhaud
- film:
Manhatta (1921)
Charles Sheeler & Strand/Antheil (Belgische première met originele muziek)
- interlude: UrsonateKurt Schwitters/kostuums  Delaunay
- film: Entr'acte (1924) René Clair & Francis Picabia /Satie

Tijd en plaats van het gebeuren:

Genste Vleugels : Guy Livingston
Donderdag 20 juli om 16.00 u

(Het volledige festival loopt van van zo 16 juli t.e.m. zo 23 juli, telkens om 16.00 u)
KANTL
Koningstraat 18
9000 Gent

Meer info : Trefpunt vzw en www.guylivingston.com

09:32 Gepost in Algemeen | Permalink |  Facebook