23/05/2015

Trombone de luxe voor zondagskinderen zonder oorkleppen

Wim Henderickx Een bastrombone in de kamermuziekreeks van deFilharmonie ? Euh… waarom niet eigenlijk? Zomerluie hangmatmelodieën, voortvarende fuga's, zwoele tango's, jazzy malligheden en laatromantische melancholie. Voor zondagskinderen zonder oorkleppen. Op het programma werk van Jan Sandström, Wim Henderickx (foto), Astor Piazzolla, Daniel Schnyder en Richard Strauss.

Jan Sandström - Sang till Lotta
De Zweedse componist Jan Sandström werd wereldberoemd dankzij zijn 'Motorbike Concerto', waarin een trombonist zich ontpopt als een voorbijzoevende motorrijder. Maar de componist heeft ook minder waaghalzige muziek op zijn naam. Sang till Lotta is het zusterstuk van zijn beroemde concerto: een ontroerend lied voor een meisje dat trombone leert spelen.

Wim Henderickx - African Suite
In African suite voor viool en percussie worden twee instrumenten die kenmerkend zijn voor twee totaal verschillende culturen met elkaar geconfronteerd. Hierdoor ontstaat een vermenging van Westerse melodiek met Afrikaanse ritmiek. Door het gebruik van een ritmisch ostinaat patroon met wisselende maatsoorten en door het plaatsen van onregelmatige ritmische accenten binnen een constant metrum krijgt dit werk een zeer opzwepend karakter.

Astor Piazzolla - Café 1930 en Night Club 1960 (uit Histoire du tango)
Wie Astor Piazzolla zegt, denkt tango. Toch werd de beroemdste tangocomponist ter wereld verguisd in zijn thuisland Argentinië. Zijn gedurfde, originele benadering van de klassieke tangopatronen werd door oudere tanguero's afgedaan als ketterij. Tegenwoordig wordt zijn 'tango nuevo' geprezen om de eigenzinnige manier waarop ritme en melodie elkaar opzwepen. Histoire du tango is een van zijn meesterwerken.

Daniel Schnyder - subZERO
Muziek voor bastrombone is een rariteit, maar de Zwitserse jazzsaxofonist en componist Daniel Schnyder schreef met subZERO een heus concerto voor het instrument. Verwacht u aan sputterende riffs, aardedonkere uithalen en prettig gestemde melodieën.

Richard Strauss - Morgen, opus 27 nr. 4 (arrangement voor bastrombone, viool, vibrafoon en marimba)
Een van de bekendste liederen die Richard Strauss ooit schreef, komt uit de bundel die hij als huwelijksgeschenk aan zijn bruid, de flamboyante sopraan Pauline de Ahna, schonk. Een uitgebreide, tedere intro voor de piano suggereert harmonische zaligheid. Quasi onopgemerkt schikt de sopraan zich in het klankbeeld. Als einde bouwt Strauss een veelbetekenende rust in, waarna de piano nog een kleine epiloog krijgt. Muziek die getuigt van grote, waarachtige liefde.

Praktische info :

Trombone de luxe
Zondag 31 mei 2015 om 11. 00 u
AMUZ - Antwerpen


Meer info : www.defilharmonie.be en www.inamuz.be

21:17 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Het Collectief met jonge Duitse sopraan Mirella Hagen in Sint-Niklaas

Mirella Hagen Het Collectief is in principe een vijfkoppig ensemble dat zich de jongste jaren van tijd tot tijd vergroot als het repertoire dat vraagt, zoals ook deze keer. Zij hebben ondertussen meermaals bewezen dat ze moeiteloos elke internationale standaard aankunnen. Hun concerten zijn van een dergelijke intensiteit dat ze het publiek als het ware bij het nekvel grijpen.

Aan het einde van zijn leven vond Leoš  Janáček (1854-1928) zijn inspiratie meer en meer in de kinderwereld. Zo schets hij in zijn 'Concertino'(1925), een miniatuur pianoconcerto waarin folklore en modernisme hand in hand gaan, een reeks naïeve tafereeltjes uit de dierenwereld. En ook in 'Říkadla'(1925) speelt Janáček de nostalgische kaart: deze bundel nonsensicale kinderrijmpjes uit Moravië wordt gezongen door de jonge Duitse sopraan Mirella Hagen (foto), die zichzelf begeleidt op een trommeltje...

Net als Janáček probeerde de Hongaar Béla Bartók (1881-1945) de folklore te verenigen met moderne muziekstijlen. In de 'Contrasten'(1938) is de invloed van de jazz bijvoorbeeld duidelijk voelbaar. Hij schreef dit trio immers voor twee van zijn beste vrienden: zijn landgenoot en sterviolist Joseph Szigeti en de Amerikaanse jazzklarinettist Benny Goodman.

Het 'Hoorntrio' (1982) van Ligeti (1923-2006) gaat nog een stap verder: hier wordt een nieuw, verfrissend avant-garde gecreëerd door op een licht ironische manier een synthese te maken van de barokmuziek, de muziek van Brahms, maar ook de Midden-Europese volksmuziek.

Je zou Ligeti's Trio als een terugkeer naar het verleden kunnen beschouwen, al zegt de componist zelf: "Er is een zeker conservatisme, niet in de zin van het eclectische neoromantische en neo-expressionistische, ook niet in de zin van Stravinsky's neoclassicisme. Maar het omgaan met het verleden is voor mij niet meer gebaseerd op het gebruik van het citaat of de allusie zoals in de opera Le grand Macabre. Dat is voorbij. Het Trio is een synthese". Met synthese wil Ligeti zeggen dat de aanzet tot een compositie vanaf nu steeds gebeurt vanuit de vaststelling, de samenvatting, de catalogus van het reeds bestaande. Daaraan voegt hij zijn eigen zienswijze toe. Dat kan leiden tot het oproepen van een zekere nostalgie, tot het gebruik van klassieke vormschema's, tot het maken van syntheses van alle (hem bekende) middelen binnen een bepaalde expressie (voor Ligeti is dat dan heel specifiek het lamento bijvoorbeeld). Ligeti gaat zover dat hij alle genres muziek uit de meest diverse culturele kringen in zijn synthese wil betrekken: ook de volksmuziek en de niet-europese muziek horen erbij. Hij spreekt van de synthese als keuze in de grote verzameling van niet samenhangende culturele elementen. Hij kiest voor "what fits my musical needs. Ik maak mijn eigen muziek, een nieuwe muziek, maar ik verloochen de traditie niet, ik voel mij eerder als haar erfgenaam. Mijn muziek is persoonlijk, maar stelt geen verandering in de traditie voor. Voor mij tellen enkel het niveau, de originaliteit en de emotionele intensiteit. In de hoop geen eclecticus te zijn, schrijf ik onreine muziek. Ik word geïnspireerd door een groot aantal muzikale en buitenmuzikale bronnen: literatuur, verschillende culturele tradities, de dagelijkse politiek, enz. Dat vindt allemaal indirect ingang in mijn componeren."

Na zijn zware ziekte rond 1980 verlegt Ligeti enkele accenten in zijn esthetiek, wat zeker niet wil zeggen dat hij niet aansluit bij zijn vroegere muziek. Hij knoopt nauwer aan bij de muziek van het verleden, hij stelt geen enkele avant-garde- of vernieuwende eis meer. Zijn muziek is hierdoor expressieve zelfbelijdenis. De biografische elementen worden explicieter gesteld. Hij aanvaardt ziekte en ouder worden, hij zegt de dood niet meer zo sterk te vrezen. Toch beheerst de dood de hoekdelen van het Trio voor viool, hoorn en piano.

Het eerste deel gaat uit van de beginakkoorden van Beethovens pianosonate Les Adieux, de zogenaamde hoornkwinten. Het afscheid is een verwijzing naar de dood. Alleen al in de bezetting zit een tweede verbinding met de romantiek: het grote en enige voorbeeld voor deze kamermuziekbezetting is het Hoorntrio van Johannes Brahms. Maar inhoudelijk grijpt Ligeti niet naar Brahms terug. In het tweede deel Vivacissimo, molto ritmico komen aksak-ritmes voor, wat Bartok het Bulgaarse ritme noemt. Ligeti gaat hoe langer hoe meer werken met etnische inspiratie, wat reeds voorkwam in Hungarian Rock voor klavecimbel. Hij vindt een hernieuwde interesse in de Hongaarse volksmuziek, die hij in de jaren vijftig ontkende. De etnische inspiratie is mondiaal: ook folklore van de Caraïben is in dit deel aanwijsbaar.

Na het derde deel Alla Marcia, is de finale Lamento getiteld, weer een historische verwijzing. De Lamento idee komt in vele recente stukken terug: in de zesde piano-étude Automne à Varsovie, in het tweede deel van het Pianoconcerto. Maar het allereerste lamento ostinaat is te vinden in de Ricercare - Omaggio a Frescobaldi uit de Musica Ricercata. Bepaalde ideeën blijven bij Ligeti zeer lang gisten, eer ze (weer) aan de oppervlakte komen en muzikaal uitgewerkt worden. Het lamento heeft op zijn beurt een aantal historische voorbeelden: Monteverdi (Lamento d'Arianna), Purcell (Dido and Aeneas), Gesualdo da Venosa (Moro Lasso), de middeleeuwse planctus en de déploration in de renaissance, en verder bij Bach, Haydn, Mozart en Beethoven. Lamento's komen ook voor in de traditionele volksmuziek, waar het zingen voor de afgestorvene een belangrijk gegeven is. Ligeti refereert aan de Andaloesische cante jondo, aan de Roemeense Bocet, de klaagzang van de vrouwen en aan begrafenisliederen uit Transsylvanië. Centraal in zijn lamento staat een diatonisch chromatische dalende lijn als een ostinato, dat vanuit de piano steeds sterker en aangrijpender wordt en tenslotte de twee medespelers meesleept in de ostinato ontwikkeling. Wat de instrumenten ook pogen te ondernemen om in steeds hogere regionen het ostinato van zich af te schudden, het laat hen niet los. Ligeti laat het ostinato in vele varianten horen in de piano en combineert het met een akkoordmotief in de viool, dat afgeleid is uit de hoornkwinten van het eerste deel.

Praktische info :

Het Collectief & Mirella Hagen : Janacek, Bartók, Ligeti
Vrijdag 29 mei 2015 om 20.00 u
Salons voor Schone Kunsten - Sint-Niklaas


Meer info : www.ccsint-niklaas.be en hetcollectief.be

Extra :
György Ligeti : www.schott-musik.de en youtube
Györgi Ligeti (1923 - 2006): emotioneel scepticus, Jan de Kruijff op www.musicalifeiten.nl, juni 2006

Bron: tekst Yves Knockaert voor deSingel, september 2000

20:49 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

18/05/2015

Ictus goes minimal : trippen zonder drugs

Terry Riley Je houdt niet van drugs, maar wil graag eens de effecten van LSD ondervinden? Probeer dan Ictus goes minimal. Want met de 20ste-eeuwse composities van de Amerikanen Gordon, Riley, Reich en Glass valt een mystieke ervaring niet uit te sluiten.

In Timber, letterlijk 'kaphout', van de Amerikaan Michael Gordon beweegt het publiek zich vrij rondom zes percussionisten. Hun instrument: een blok hout. Snelle pulsen worden doorgegeven, nu eens synchroon, dan weer in wervelende polyritmes. Subtiele verschuivingen in intensiteit en dynamiek doen een indrukwekkend koor van boventonen uit de houtblokken opklinken.

Gegarandeerd geestverruimend is Rainbow in Curved Air van de Amerikaanse minimal-goeroe Terry Riley (foto). Een elektronische trip voor sax, percussie en twee keyboards die klinkt als een Indische raga, maar dan tegelijk in fast forward en slow motion. Wie het maximum uit deze Ictus Minimal wil puren kan na het concert verder trippen op een minimal dj-set met muziek van Reich, Glass en nog meer Riley.

Praktische info :

Ictus Minimal
Vrijdag 26 mei 2015 om 20.15 u
Handelsbeurs - Gent


Meer info : www.handelsbeurs.be en www.ictus.be

16:37 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Tosca : opera van Puccini in een bewerking door Karen Vermeiren

Tosca Politiek, religie, kunst, liefde, seks en sadisme. Deze krachtige woorden vormen de basis voor de opera Tosca van Giacomo Puccini. Sopraan Karen Vermeiren stelt een opmerkelijke cast samen om een verkorte versie van deze opera in één akt en zeven scenes uit te voeren in een toegankelijke en hedendaagse voorstelling met een speelduur van ongeveer zeventig minuten.

Door zich te concentreren op de drie hoofdpersonages wordt de speelduur opmerkelijk ingekort, zonder aan de essentie te tornen. Terwijl de wereldvermaarde Willem Van der Heyden de rol van Cavaradossi voor zijn rekening neemt, zorgt Karen Vermeiren voor een passionele Tosca. Scarpia krijgt dan weer gestalte door de invulling van acteur Hannes Vandersteene en aan de piano speelt Jef Smits, hoofd van de muzikale instudering aan de Vlaamse Opera. Het is een geïntegreerde voorstelling van theater in Nederlands gesproken dialogen, projecties, Italiaans gezongen lyrische inserties en het gebruik van sociale media. Voor een publiek wordt het een actieve belevenis, waar opera als levend genre zijn eer bewijst.

Praktische info :

Puccini/ Karen Vermeiren : Tosca
Donderdag 28 mei 2015 om 20.30 u
Amuz - Antwerpen


Meer info : www.inamuz.be en www.karenvermeiren.be

16:25 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Gloednieuw werk van Daan Janssens in combinatie met Nono in de Bijloke

Daan Janssens Luigi Nono begon in de jaren 1950 als een uitgesproken politiek geëngageerd componist, als antifascist en marxist. Later in zijn leven blijft die politieke dimensie aanwezig maar wordt ze een stuk minder expliciet, abstracter misschien. Hoewel. Quando Stanno Morendo (1982) is een overduidelijke reactie op de repressie die in 1981 het Poolse volk trof en zelfs een aanklacht tegen haar onderdrukkers. Maar het is allerminst een 'protestsong' en het staat ook ver van werk zoals The People United van Rzewski.

De muziek is vaak verstild, zelfs fragiel. Op andere momenten creëert Nono door elektronische manipulatie van de instrumenten een mysterieus, soms verontrustend klankgeweld dat via een hele reeks luidsprekers de luisteraars sonisch inkapselt.

De jonge Gentse componist Daan Janssens (foto) schreef een nieuw werk voor dit programma dat speciaal geconcipieerd werd om een geheel te vormen met Quando Stanno Morendo. (...nada.) is het derde deel uit Jannsens' cyclus (Paysages - études). De uitvoering is in handen van het nieuwe vocale kwartet Hyoid en het jonge Belgische ensemble Aton'&Armide.

Daan Janssens ( 1983) was nog geen dertig toen zijn opera De Blinden in enkele grote Belgische huizen zoals De Munt en Concertgebouw Brugge werd uitgevoerd. En nog geen jaar geleden speelde het Gulbenkian Orchestra zijn tweede orkestwerk (...revenir dans l'oubli...). Janssens' muziek is eerder een voortzetting van dan een reactie op de klassieke muziektraditie. Flitsende multimedia zijn niet zo aan hem besteed en 'conceptualistisch' is zijn werk doorgaans ook al niet te noemen. Wel boetseert hij met klanken, melodieën, thema's, harmonieën, ... om naar aloude traditie een muzikale spanningsboog te ontwikkelen. Uiteraard doet hij dat niet op de manier van Beethoven, Brahms of Schönberg - om boeiend en prikkelend te zijn moet nieuwe muziek immers ook nieuwe wegen verkennen, muzikale verhalen laten horen die nog niet verteld zijn.

De Italiaanse componist Luigi Nono (1924-1990) zocht in zijn composities naar een samengaan van politiek engagement en artistieke idealen. Muziek was voor Nono het middel in zijn strijd tegen het neofascisme. Tegelijkertijd zocht hij naar artistieke vernieuwing. Beide aspecten zag Nono verenigd in het werk van Arnold Schönberg, met wiens dochter Nuria hij was getrouwd. Samen met componisten als Pierre Boulez en Karlheinz Stockhausen behoorde Nono tot de grote vernieuwers van de naoorlogse muziek. Nono keerde zich echter af van de bourgeois cultuur en wilde op een meer directe wijze communiceren met de luisteraar. Hij ging zich richten op de elektronische muziek en maakte een aantal expliciet politieke werken, waaronder 'Y entonces comprendió' (1970) met daarin de stem van Fidel Castro.

Toen begin jaren tachtig de politieke verhoudingen complexer werden en het moeilijker werd een eenduidig statement te maken, kwam Nono in aanraking met de Experimentalstudio van Heinrich Strobel in Freiburg. Vanaf dat moment ging hij zich steeds meer interesseren in de ruimtelijkheid van klank. Zijn laatste composities kenmerkten zich door verstilling en vertraging en kunnen gezien worden als een aanklacht tegen de afstompende massamedia van de moderne samenleving.

In oktober 1981 werd Luigi Nono uitgenodigd een tweede Diario Polacca te componeren voor het festival Warschauer Herbst. Toen volgde 13 december: generaal Jaruzelski kondigde de staat van beleg aan. "De noodzaak om een dagboek te schrijven, was na die feiten eens zo groot. Van de vrienden die mij de opdracht gegeven hadden, hoorde ik niets meer. Ik draag dan ook dit werk op aan mijn vrienden in Polen die in ballingschap, ondergronds of in de gevangenis, hun hoop koesteren op andere tijden", schreef Nono. Voor het werk Quando stanno morendo verzamelde Massimo Cacciari, filosoof en vriend van Nono, teksten en gedichten uit Oost-Europa, van de Pool Czeslaw Milosz, de Russen Boris Pasternak en Vladimir Chlebnikov, en de Hongaar Endre Ady. Quando stanno morendo is letterlijk en figuurlijk een adembenemend werk. Het uiterst fijnzinnig gebruik van pianissimo, de verwevenheid van de live electronics en de akoestische instrumenten, het integreren van ademgeruis en de besloten klanken van de stemmen, verweven zich tot een glasheldere en ragfijne textuur.

Praktische info :

Hyoid & Aton'&Armide : Nono, Janssens
Donderdag 28 mei 2015 om 20.00 u
Muziekcentrum De Bijloke - Gent


Meer info : www.debijloke.be

Extra :
Daan Janssens : www.daanjanssens.be, www.matrix-new-music.be en youtube
Luigi Nono : www.luiginono.it, d-sites.net en youtube
Luigi Nono : Antifascist, Jan de Kruijff op www.musicalifeiten.nl
Luigi Nono: een hedendaags Italiaans componist, Harry Mayer op www.mayertjes.nl, 19/12/2006
Luigi Nono: on what would have been the composer's 80th birthday, John Warnaby reflects on his life and music, John Warnaby op www.musicweb-international.com, 2004
Monografie : Champ d 'Action, Jonathan Stockhammer, Josse De Pauw, Nono Jelle Dierickx, 8 mei 2004
Luigi Nono's 'Quando stanno morendo': kreten, gelfuister en hemels gezang, Stefan Beyst, januari 2004

15:34 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Max Eastley & Sub Rosa Soundsystem live in Logos

Max Eastley Stichting Logos sluit de maand mei af in eigen huis waar Max Eastley op de planken staat naar aanleiding van een nieuwe platenreeks met Logos concertopnames. Platenlabel Sub Rosa wijdt een volledige platenserie aan pareltjes uit het Logos archief. De eerste dubbel-LP bevat materiaal van Max Eastley & Logos Ensemble, Feminist Improvising Group, C.O.U.M. (Genesis P. Orridge & Paul Woodrow) & Derek Bailey .

Sub Rosa dook in het uitgebreide archief van Stichting Logos en stelde een platenreeks samen met historische Logos koncertopnames. De eerste uitgave, een dubbelLP, bevat materiaal van Max Eastley & Logos Ensemble, Feminist Improvising Group, C.O.U.M. : Genesis P.Orridge & Paul Woodrow en Derek Bailey. Om de release van deze platenserie feestelijk op te luisteren speelt Max Eastley een live concert in de Logos Tetraeder en draaien Guy Marc Hinant en Frédéric Walheer, platenbazen van Sub Rosa, plaatjes.

Sinds de jaren zeventig creëert Max Eastley klanksculpturen en installaties waarin toeval, beweging en natuurkrachten zoals water, wind en ijs een prominente rol spelen. Naast zijn projekten in de openbare ruimte staat Eastley ook geregeld met zelfgebouwde instrumenten op koncertpodia wereldwijd.

In de Logos tetraëder zal Eastley onder andere de Arc bespelen. Dit zelfgebouwde instrument is net als het merendeel van zijn aeolische sculpturen opgebouwd uit een snaar gespannen op een grote houten klankkast. Eastley bespeelt de snaar met zijn vingers, een strijkstok of glazen staafjes. De akoestische klank wordt elektronisch bewerkt en versterkt.

Eastley werkte samen met onder meer David Toop, Hugh Davies, Evan Parker, Steve Beresford, Alex Kolkowski, Rhodri Davies en John Butcher. Zijn installaties en sculpturen stelt hij wereldwijd tentoon. Zijn werk werd o.a. opgenomen in de permanente kollectie van het ZKM in Karlsrühe, Duitsland.

Het Brusselse platenlabel Sub Rosa specialiseerde zich in het uitgeven van oude, veelal onbekende pareltjes. Labelbazen Guy Marc Hinant en Frédéric Walheer putten uit de rijke Sub Rosa-cataloog. Een eclektische mix als afsluiter!

Ter gelegenheid van dit concert geeft Oorgetuige 2 gratis tickets of 1 duoticket weg. Wil jij erbij zijn, stuur dan als de vliegende bliksem een mailtje naar christel@vastenavont.com. De gelukkige winnaars worden verwittigd per e-mail en de tickets zullen klaarliggen aan de avondkassa.

Praktische info :

Max Eastley & Sub Rosa Soundsystem
Woensdag 27 mei 2015 om 20.00 u
Logos Tetraëder - Gent

Bomastraat 26-28
9000 Gent

Meer info : www.logosfoundation.org

Extra :
Max Eastley : maxeastley.co.uk, en.wikipedia.org en youtube
Sub Rosa : www.subrosa.net

14:58 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Frühlings Erwachen in een speciaal herwerkte versie van Benoît Mernier in samenwerking met Frederik Neyrinck

Frühlings Erwachen Voorjaarsontwaken van Frank Wedekind beschrijft de problematiek van de puberende jeugd. Hun ontluikende seksualiteit, hun verzet tegen leraars en ouders, hun streven naar nieuwe idealen en naar een andere en betere wereld is voor hen vanzelfsprekend. Het is een moeilijk proces dat Wedekind omschrijft als: "De oude gezellige pelgrimstocht van het leven, die moest dienen als een wat lang uitgevallen toelatingsexamen voor een betere wereld, is nu een ononderbroken en gejaagde steeple-chase geworden, over niets dan hindernissen en valkuilen." Dit schrijnende verhaal wordt ons verteld via de muziek van Benoît Mernier, het libretto van Jacques De Decker en de regie van Guy Joosten.

De zangers - uit elf landen - werden geselecteerd voor een tweejarige specialisatieopleiding van Operastudio Vlaanderen. In hun eerste jaar werden ze intensief getraind op hun toekomst in de operawereld. Met een productie van Mozarts Don Giovanni in Zomeropera Alden Biesen sloten ze in juni 2014 het jaar af. Nadien doen ze werkervaring op in o.a. De Vlaamse Opera, de Munt en de opera van Essen.

In een regie van artistiek directeur én Hasselaar Guy Joosten, wordt Frühlings Erwachen gebracht in een speciaal herwerkte versie van Benoît Mernier in samenwerking met Frederik Neyrinck.

Praktische info :

Benoît Mernier, Frühlings Erwachen
Dinsdag 26 mei 2015 om 20.00 u
CC Hasselt


Meer info : www.ccha.be
-------------------------
Zaterdag 30 mei 2015 om 20.15 u
Flagey - Brussel


Meer info : www.flagey.be
-------------------------
Woensdag 10 en donderdag 11 juni 2015, telkens om 20.00 u
Opera Antwerpen


Meer info : operaballet.be, www.spectraensemble.com en www.ioacademy.be

Extra :
Benoît Mernier op www.compositeurs.be, www.lamediatheque.be en youtube
Frederik Neyrinck : www.frederikneyrinck.be, www.matrix-new-music.be, www.muziekcentrum.be en www.goldenrivermusic.be

Elders op Oorgetuige :
Ars Musica opent met Frühlings Erwachen van Benoît Mernier, 7/03/2007

14:28 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Zes nieuwe Belgische harpcomposities in Borgerhout

Harprecital Sofie Baguet Wat brengt communicatie tussen uitvoerder en componist teweeg? Met deze vraag startte harpiste Sophie Baguet een jaar geleden haar onderzoek. Om te ondervinden hoe een compositie tot stand komt en hoe een hedendaags werk eruit ziet, ging ze de samenwerking met zes Belgische componisten aan. De afgelopen maanden werkte Sophie samen met de componisten en volgde ze hun compositieproces. Het resultaat hiervan kan je komen beluisteren op vrijdag 22 mei in 't Werkhuys in Borgerhout. De componisten zijn Kristof Lauwers, Guy De Bièvre, George De Decker, Kris De Baerdemacker, Paul Beelaerts en Jasper Vanpaemel.

Praktische info :

Harprecital Sofie Baguet - Een experiment. Zes nieuwe, Belgische harpcomposities
Vrijdag 22 mei 2015 om 20.00 u
't Werkhuys - Borgerhout
Gratis toegan, reserveren verplicht via recitalsophie@gmail.com


Meer info : www.werkhuys.be

14:01 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

15/05/2015

Concertgebouw Brugge brengt zwoel en passioneel seizoen

Concertgebouw Brugge seizoen 2015-2016 Het Concertgebouw migreert tijdens het nieuwe seizoen 2015-2016 naar het zuiden met tal van musici, choreografen en dansers. Zij lieten zich inspireren door de zuidelijke kracht van warmte, vuur, dans en de nacht. Na het recordjaar 2014 trekt het Concertgebouw alle registers open met een kersvers familiefestival, een nieuwe editie van Iedereen Klassiek, tal van familievoorstellingen en een slaapconcert voor baby’s. Met het ambitieuze project Acoustic Power wil het Concertgebouw bij alle West-Vlaamse derdegraadsstudenten de liefde voor klassieke muziek aanwakkeren met een virtuoos bezoek in de school, een creatiewedstrijd en een intense concertervaring in het Concertgebouw.

De beelden van de jonge Belgisch-Italiaanse fotografe Lara Gasparotto in de programmabrochure ademen spontaniteit en vrijheid in het leven van jonge mensen, van zonovergoten zorgeloosheid tot passionele nachten. In deze sfeer baadt het Concertgebouw het komende seizoen. "Het seizoen wordt één langgerekte trek naar het zuiden. Het zuiderse programma wijst op het belang van een ander soort migratie, met artiesten die als rusteloze reizigers op zoek gaan naar vreugde en vrijheid, naar nieuwe impulsen en sterke emoties", vertelt Jeroen Vanacker, artistiek directeur.

"Tijdens verschillende festivals dompelen we het publiek volledig in deze zuiderse sfeer onder. Zo neemt het festival Lisboa de bezoeker mee op een citrytrip doorheen de eeuwen, van polyfonie tot fado en jazz. Jan Fabre, de man die vuur geeft, engageerde zich als curator van December Dance 2015. Hij brengt er onder meer de Belgische première van Mount Olympus. Verder presenteren we de Carmen-Suite, het dansfestival Vive le Boléro en drie zuiderse Domeinen met choreograaf Emio Greco, klavecinist Rinaldo Alessandrini en hedendaagst componist Salvatore Sciarrino."

Het Concertgebouw blijft verder inzetten op kinderen, jongeren en families. Tijdens een slaapconcert kunnen ouders zelfs wegdromen bij de muziek van Feldman, soezen met Satie en ontwaken met Bach. Er zijn verder rondleidingen op (kinder)maat, kunsteducatieve acitiviteiten, open repetities en een nieuwe editie van het succesvolle project Iedereen Klassiek.

Katrien Van Eeckhoutte, algemeen directeur: "Als kunstenhuis blijft het Concertgebouw ook bijdragen tot creatie en creativiteit, we coproduceren en gaan verrijkende samenwerkingen aan met vele en diverse partners. We bieden kunstenaars, jong talent en gevestigde waarden, uit binnen -en buitenland alle kansen en nodigen cultuurliefhebbers uit Vlaanderen en daarbuiten uit naar onze levendige muziek- en dansstad."

Het volledige programma vind je vanaf woensdag 12 mei op de website van het Concertgebouw.

15:15 Gepost in Concert, Muziek, Nieuws | Permalink |  Facebook

Tiende editie Operadagen Rotterdam focust op gelijkheid

Operadagen Rotterdam De wereld is in beweging en Operadagen Rotterdam beweegt mee. Niet alleen door het nieuwste van het nieuwste te presenteren op het gebied van opera en muziektheater, maar ook door actuele onderwerpen aan te snijden. Sinds 2013 is het festival op ontdekkingstocht aan de hand van het thema (r)evolutie. Vrijheid, gelijkheid, broederschap; de bekende strijdkreet uit de Franse Revolutie staat ook in de 21ste eeuw nog fier overeind. Namen ze in voorgaande jaren 'Vrijheid' en 'Broederschap' onder de loep, dit jaar richt het festival zijn pijlen op het begrip 'Gelijkheid'. Operadagen Rotterdam is dit jaar aan zijn tiende editie toe en loopt van vrijdag 22 tot en met zondag 31 mei.

Hoe vanzelfsprekend is ons gelijkheidsideaal tegenwoordig? Met de eurocrisis wordt de kloof tussen Noord- en Zuid-Europa alsmaar groter. Na de val van de Berlijnse muur zijn er wereldwijd alleen maar meer muren bijgekomen. Inkomensongelijkheid neemt toe en het begrip 'tolerantie' lijkt een holle frase geworden. Gelijkheid blijkt een waarde die steeds opnieuw bevochten kan (en moet) worden.

Tijdens deze editie schenkt Operadagen Rotterdam aandacht aan de positie van vrouwen, misschien wel dé iconische boegbeelden van alle emancipatiebewegingen. Claron McFadden zingt in Händels Semele over een vrouw die gelijk wilde zijn aan de goden. In Rache van componist Boudewijn Tarenskeen nemen vier vrouwen het recht in eigen hand. En in Elle Est Moi Und Töte Mich van Spectra en Joris Blanckaert volgen we het inspirerende en tragische levensverhaal van Romy Schneider. Hoe zit het eigenlijk met de gelijkheid tussen vrouwen en mannen?

In het eerste weekend van Operadagen zoekt het festival het antwoord tussen de lakens tijdens De Trilogie van het Echtelijke Bed, waaronder de voorstelling King Size van de legendarische regisseur Christoph Marthaler en de festival-special In Bed with Mozart van Wunderbaum/Theater Rotterdam en het orkest B'Rock.

"All men are created equal". Met deze gevleugelde woorden uit de Onafhankelijkheidsverklaring (1776) mag een focus op Amerika uiteraard niet ontbreken. Zo is componist en Pulitzer Prize-winnaar David Lang aanwezig met maar liefst twee Nederlandse premières, love fail en death speaks en geeft het befaamde vocaal ensemble Anonymous4 een bijzonder concert in de Pelgrimvaderskerk in Delfshaven (Grace & Glory).

De spreekwoordelijke muren tussen landen en volkeren komen ook aan bod. Een hoogtepunt van deze editie is ongetwijfeld Daral Shaga, een spectaculaire én ontroerende circusopera over migratie van componist Kris Defoort. Ook in de sprookjesachtige familievoorstelling De Koningin Zonder Land gaan we op zoek naar een nieuwe thuishaven.

Met Private View van 33 ⅓ collective (Soselo in Siberia, Blauwbaards Burcht), Muziektheater Transparant en Annelies Van Parys en Kaleidoskopville van Solistenensemble Kaleidoskop (Van den Vos) zijn de makers van festivalhits uit eerdere jaren opnieuw van de partij. Natuurlijk zijn de populaire Operawandeling en de intieme huiskamerconcerten weer terug, bieden we volop ruimte voor jonge talenten en ook dit jaar bezoeken we opnieuw bijzondere locaties in de stad. Mis zeker niet het spannende tweede deel van Arlon Luijtens PARSIFAL-trilogie!

Praktische info :

Operadagen Rotterdam
Van vrijdag 22 tot en met zondag 31 mei 2015
Op verschillende locaties in Rotterdam


Het volledige programma en alle verdere info vind je op www.operadagenrotterdam.nl

Elders op Oorgetuige :
Opera XXI : crème van het hedendaagse muziektheater strijkt neer in Antwerpen en Gent, 10/05/2015
De koningin zonder land : betoverend sprookje in Brugge en Gent, 24/10/2014

13:50 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook