05/02/2015

Conference met de beste hedendaagse Amerikaanse muziek in Antwerpen

David Lang "Wat mijn verhaal met deze muziek te maken heeft? Weinig." Aldus Maarten van Rossem, de bekendste historicus van Nederland én kampioen eigenzinnigheid. Toch gaat hij de confrontatie van lezing en muziek aan. Met - wie weet - verrassende raakvlakken. Van Rossem scherpdenkt over de staat waarmee hij een haat-liefdeverhouding heeft: Amerika. Zijn conference wordt omlijst door de beste hedendaagse Amerikaanse muziek. Het Storioni Trio speelt Ned Rorems kwieke 'Spring Music'. Van David Lang (foto) voert Asko|Schönberg het ironische 'Cheating, Lying, Stealing' uit, waarin de componist voor een keer niet zijn goede maar wel zijn slechtste eigenschappen toont. De winnaar van de Tromp International Percussion Competition 2014 kan zich uitleven in Steven Mackeys 'Micro-Concerto'. Geschreven uit fascinatie voor de eenmansband-mentaliteit van slagwerkers. Allerhande keukenartikelen en hobbyshopparafernalia rukken aan. Awesome!

Ned Rorem, Spring Music voor pianotrio (1990)
Rorem schreef dit werk voor het bekende Beaux Arts Trio. Het ontleent zijn titel aan de optimistische sfeer die gepaard gaat met de lente, het verwachtingsvolle seizoen waarin het leven terug op kruissnelheid komt. De vijf delen maken van 'Spring Music' een soort van suite, een opeenvolging van bewegingen die contrasteren in tempo, dynamiek en zetting. Gezien de overkoepelende thematiek is de opening met een 'Aubade' of morgenlied allerminst vreemd. De overgang van winter naar lente is expliciet: de winterslaap ('Distant, motionless'), een zacht, langzaam, driestemmig koraal wordt onderbroken door korte snelle uitbarstingen in de piano. In de 'Toccata' is iedereen wakker en razen de gelijkmatige snelle ritmes soms alleen verder, en soms als begeleiding bij een steeds herhaalde melodie in langere notenwaarden. In de 'Fantasia' spelen de drie instrumenten om beurt een schijnbaar geïmproviseerde cadens, waarna een lange tweestemmige passage in de strijkers begeleid wordt door versnellende ritmische figuren in de piano. De 'Bagatelle' is inderdaad een tussendoortje, een niemendalletje in ABA'-vorm, en het afsluitende 'Presto' speelt op het effect van de virtuositeit om het publiek de nodige 'bravo's' te ontlokken.

Steven Mackey, Micro-Concerto voor slagwerk en kwintet (1999)
"The first step in writing for percussion is to invent the instrument and a playing technique", aldus Mackey die zijn fascinatie voor de eenmansorkest-mentaliteit van slagwerkers niet onder stoelen of banken steekt. Die fascinatie berust zowel op de aanwezigheid van talrijke, heterogene 'instrumenten' (alles wat geluid produceert), als op het feit dat de slagwerker handen, voeten, hoofd, mond en soms nog andere lichaamsdelen inzet om dit 'orkest' tot klinken te brengen. De slagwerker fungeert hier inderdaad als een virtuoos solist in een concerto met vijf delen. In het eerste deel ontwikkelt Mackey de muzikale dimensie die bij uitstek met percussie geassocieerd wordt: ritme, waarbij de piano-akkoorden de ritmes harmoniseren (in plaats van andersom). Het tweede deel is een korte, lyrische solo op vibrafoon. In het derde deel imiteert de slagwerker de articulatie van een imaginaire gesproken taal (klikken van de tong). Daarop volgt een tweede tussenspel, ditmaal voor marimba en cello die helemaal in elkaar vergroeid lijken, alsof ze slechts een instrument vormen. Dit vloeit over in een afsluitende variatiereeks op een thema ('Tune') dat door zeven instrumenten wordt verwerkt: de vijf instrumenten van het begeleidingsensemble en de twee handen van de percussionist.

Bryce Dessner, Tromp Miniature voor percussie (2014)
Als 'composer in residence' van het Muziekgebouw in Eindhoven werd Bryce Dessner ook betrokken bij het prestigieuze Tromp Percussion Concours dat daar plaatsvindt. Dit korte werkje voor marimba en crotales (of 'cymbales antiques', kleine horizontale gongetjes met een magisch maar doordringend geluid) fungeerde als plichtwerk voor de halve finales van deze muziekwedstrijd.

David Lang, Cheating, Lying, Stealing voor ensemble (1993, revisie 1995)
"In dit stuk laat ik horen wat voor een abjecte persoon ik ben", aldus David Lang die het op zijn heupen kreeg van de zelfidealisering van componisten. Daarom koos hij drie gedragingen die in onze maatschappij tot de meest verwerpelijke gerekend worden. Dat maakt er nog geen triptiek van in drie bewegingen die telkens een andere ondeugd uitbeelden. Het werk is integendeel doorgecomponeerd, en verloopt van begin tot einde in een matig snel tempo met als speelinstructie '(with) an ominous funk'. Met andere woorden: funky, met een kwaadaardig trekje. Twee muzikale bestanddelen vallen op: steeds verschuivende ritmische ostinati (herhalingen van ritmische patronen) en gedragen melodieën in lange notenwaarden, waarbij de cello een belangrijke rol speelt. Opmerkelijk zijn verder de plotse stiltes die af en toe opduiken tussen de herhalingspatronen en zo het dreigend karakter van deze 'funky' muziek versterken.

Praktische info :

Maarten van Rossem, Asko|Schönberg & Storioni Trio : Amerika
Vrijdag 6 februari 2015 om 20.00 u
deSingel - Antwerpen


Meer info : www.desingel.be

Bron : Tekst Mark Delaere voor het programmaboekje deSingel, februari 2015

21:57 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

De commentaren zijn gesloten.