06/11/2014

SLOW (36h) : Kunstenfestival van de traagheid in Brugge

SLOW (36h) Tijd is vaak een kostbaar en ook schaars begrip in de westerse wereld. Het festival SLOW (36h) in het Concertgebouw in Brugge zet eventjes de rem op de ratrace. Op 8 en 9 november staat de traagheid 36 uur lang centraal. Inspirerende beelden, muziek, installaties, performances … Volg je intuïtie en vergeet je klok: je bepaalt bij sommige voorstellingen zelf hoelang je verwijlt bij de performance waar je binnenstapt. Openheid en nieuwsgierigheid zijn de uitgangspunten voor wie aan SLOW (36h) deelneemt. Een duurzame en krachtige herinnering is wat je mee naar huis krijgt.

Concertgebouw Brugge brengt met het kunstenfestival SLOW (36h) een ode aan de traagheid. Gedurende 36 uur kunt u de dagelijkse rush even vergeten. Laat u gidsen door uw intuïtie en maak tijd voor verrassende artistieke prikkels. Wie ontkent immers dat de kans groter is iets kwaliteitsvols te ervaren als je er de tijd voor neemt? Geldt dit adagium niet a fortiori voor kunst? Denken, doen, slijpen, schaven, vallen en weer opstaan. Van 8 tot 9 november nodigt Concertgebouw Brugge u tijdens SLOW (36h) u uit om 36 uur stil te staan in een maatschappij die de vlucht vooruit neemt. Inspirerende beelden, muziek, installaties, performances

Beelden, klanken en installaties laten je halt houden in een maatschappij die de vlucht vooruit neemt. Componisten als John Cage en kunstenaars als Agnes Varda wisten het al: met een minimum aan middelen kun je veel zeggen. Een andere strategie om de essentie te bereiken is herhaling, zoals Erik Satie en de bezwerende gregoriaanse gezangen ons leren. Traag evoluerende beelden en klanken, of ze nu van choreograaf Marc Vanrunxt, schilder Bernard Van Eeghem of cultfiguur Phill Niblock komen; creatie zonder agenda leidt tot een massage van de zintuigen en – wie weet – spirituele ervaringen Tijdens het kunstenfestival SLOW (36h) staat kiezen niet gelijk aan verliezen: Saties Vexations, Bachs Wohltemperierte Klavier integraal uitgevoerd, kunstenaar Bernard Van Eeghem die de hoogtepunten uit de wereld- en kunstgeschiedenis schildert, een architectuurinstallatie met timelapse-opnamen ...

Een greep uit het programma :

Arne Deforce & Thomas Ankersmit : Phill Niblock
Bij een eerste beluistering lijken Phill Niblocks composities luide, monolithische werken die de toehoorder onderdompelen in een dicht, maar gedetailleerd geluidennetwerk. Binnen dat netwerk speelt Niblock met zwevingen, onvoorspelbare 'beats', complexe boventoonpatronen en andere psychoakoestische effecten. Voor de aandachtige luisteraar ontvouwt zich een heerlijk klankuniversum waarin het eindeloos ronddwalen is. Samen met Arne Deforce (cello) en Thomas Ankersmit (synthesizer) sluit Niblock u op in een oneindig klankbad. De projectie van Niblocks films uit de reeks The Movement of People Working vormen de perfecte visuele partner.

Het Collectief : Crippled Symmetry
In Morton Feldmans muziek krijgt de stilte een prominente plaats, zowel door het geringe volume van als door het tijdsverloop tussen de klanken. Voor Crippled Symmetry vertrekt Feldman vanuit repetitieve motieven (patterns), gelijkaardig aan de nomadische tapijten uit Anatolië. Daaraan ontleende hij ook het concept van de onvolkomen symmetrie, de ‘crippled symmetries’. Luisteren naar het werk van Feldman is een bevreemdende maar evenzeer overweldigende ervaring.

Hans Beckers : Sonitum Horarium
In de handen van Hans Beckers is zand een muziekinstrument dat hem als een weergod laat spelen met ritme en klankkleur. In zijn klankinstallatie Sonitum Horarium ontsnapt het zand door kranen en druppeltellers. Het valt neer in potten en schalen. Vanaf daar doen de microfoons hun werk. Ze versterken het tikken en ruisen tot muzikale werelden. De reeks zandlopermachines lijkt de tijd te meten, het druppelorgel regelt de klankstroom in een langzaam maar zeker veranderende wereld.

Long String(s)
Pianosnaren aan de lopende meter gespannen door het Atrium, versterkt door gigantische piepschuimen klankkasten. De aangestreken snaren krijgen een vibratie, als de golf zich voortgeplant heeft over de hele snaar zwelt de klank op. Peter Jacquemyn en Jan Pillaert maken een soundscape op akoestische wijze. Long String(s) is transparant, de fysieke bewegingskwaliteit bepaalt de muziek, 'what you see is what you get'.

Keiko Shichijo : Triadic Memories
Bedrieglijke leegte en gedurfde spaarzaamheid. In zijn muziek weet Morton Feldman door de schaarste aan gebeurtenissen een hypnotiserend effect op te wekken bij de luisteraar. Er gebeurt bijna niets, maar tegelijkertijd toch heel veel. En zo, tussen stilstand en verstrijken, raakt het geheim van Feldmans muziek aan het geheim van de tijd zelf. Pianiste Keiko Shichijo speelt, terwijl schilderijen die Bart Vandevijvere op Triadic Memories maakte worden geprojecteerd.

Daan Vandewalle : Inner cities
Inner Cities is een reis door de innerlijke stad: een verzameling herinneringen, muzikale terzijdes of odes aan exotische oorden en personen. Het rijke muzikale leven van Alvin Curran heeft zijn weerslag op zijn imposante cyclus. Een meeslepend parcours door Currans' kleurrijke ideeëngoed ontvouwt zich: van extreme verstilling en tranceachtige minimalistische pareltjes tot fascinerende, ongebonden improvisatie. Pianist Daan Vandewalle heeft Currans' magnum opus van meer dan zes uur helemaal in de vingers.

Arne Deforce & Yutaka Oya : Patterns in a Chromatic Field
Muziek als fijnmazige weefpatronen van oosterse tapijten. In zijn Patterns in a Chromatic Field ontketent Morton Feldman een hallucinerend klankweefsel. Nooit voorspelbaar, maar vooral nieuwsgierig makend. Alles draait om de verstilde ontmoeting tussen de twee hoofdrolspelers: de cello (Arne Deforce) en de piano (Yutaka Oya). Visual Kitchen vertaalt dit alles visueel. Minimaal, meditatief en uitermate verslavend.

Marc Vanrunxt & Katleen Vinck : Dune Street Project
De monumentale ruimte en de lichaamssculpturen van danser en choreograaf Marc Vanrunxt zoeken elkaar op, stoten elkaar af, trekken elkaar aan. Beelden van de laatste mens op aarde dwingen zich op: eenzaamheid, verbrokkeling, oneindigheid… Katleen Vinck verweeft architecturale, landschappelijke en theatrale elementen tot een gestileerd oeuvre waarbinnen de wisselwerking tussen het natuurlijke en het artificiële centraal staat. Er wordt een landschap gecreëerd dat zich presenteert als een residu van vervlogen tijden, als een nostalgisch bolwerk van vergetelheid. Soundscape is de muziek Disintegration Loops I-IV van de Amerikaanse componist William Basinski.

Bozzini Quartet : Wandelweiser
Stilte verandert in wonderbaarlijke klanken. In het werk van Antoine Beuger is het de muziek die de stilte omspeelt en niet andersom. Als een van de oprichters van de Wandelweiser Groep, waartoe ook Jürg Frey behoort, verandert hij als nazaat van John Cage de opvattingen over muziek radicaal. Ook Aldo Clementi's werk speelt met de luisterperceptie en kent begin noch einde. Het Bozzini Quartet verheft de stilte tot kunst en opent uw oren voor het ongehoorde.

Esther Venrooy, Roel Kerkhofs, LUCA : Drones - cadavre exquis
Opeengestapelde klankwolken, dens en puur, waarin verschuivingen in timbre, toonhoogte en geluidsterkte nauwelijks nog waarneembaar zijn en waarin u alle besef van tijd kwijtraakt. Jong talent van de LUCA School of arts werkt onder leiding van Esther Venrooy samen aan een surrealistisch cadavre exquis, een lang werk dat door de verschillende studenten wordt geconcipieerd. De klankmuur sluit u in, fysiek en ruimtelijk. Een meer dan unieke luisterervaring.

Praktische info :

SLOW (36h)
Zaterdag 8 en zondag 9 november 2014
Concertgebouw - Brugge


Het volledige programma en alle verdere info vind je op www.concertgebouw.be

Extra :
Muziek in slow motion. Festival 'Slow' brengt ode aan de traagheid, Geert Van der Speeten in De Standaard, 6/11/2014

De commentaren zijn gesloten.