17/06/2014

6 aanstormende componisten geven het beste van zichzelf in het Conservatorium Gent

Ruben De Gheselle Van 20 tot 29 juni presenteert de School of Arts van de HoGent de eindprojecten van de afzwaaiende masterstudenten en professionele bachelorstudenten. Onder de noemer Graduation komen alle disciplines aan bod in een rijk gevuld programma op verschillende locaties in de Gentse binnenstad: een overzichtstentoonstelling op de Bijlokecampus, een dramafestival, de première van de KASKfilms, modeshows getiteld MOVEMENT#21 en een muziekluik met concerten klassiek in de concertzaal Miry en concerten jazz & popmuziek op het podium van de Minard. Een volledig programma met een overzicht van alle afstuderende studenten, een toelichting bij hun werk, data en locaties staan op www.graduation2014.be

Het muzikale luik van Graduation 2014 speelt zich voor jazz/pop en muziekproductie in de Minard af. Je hoort en ziet Mattias De Craene, Marta Del Grandi en Margot de Ridder (jazz) en Jakob Ampe, Jelle Van Cleemputte, Michiel Balcaen en Jimmy Colman (pop) aan het werk.Op de masterworks concerten staan Ides Moon, Flightless Bird en Atmosphere op scène. De oud-studenten van Douglas Firs sluiten de avond af. Een klassieker geluid - hoewel - hoor je in de concertzaal Miry. De studenten instrument en zang, zowel laatstejaarsstudenten als masters-na-masters, brengen er muziek in een voor de gelegenheid extra sfeervol kader.

Op zaterdag 21 juni verdedigen ook 6 aanstormende componisten - Valerie Van Roey, Mirek Coutigny, Koen Quintyn, Gil Sacré, Jelle Proost en Ruben De Gheselle (klas Frank Nuyts) - hun graad.

Valerie Van Roey - 14.00 u
Valerie Van Roey : "Er zijn twee stukken die voor klarinet en piano duo gecomponeerd zijn. Niels Hap zal de klarinetpartij spelen en Marc Masson piano. Het eerste stuk, 'In Wonderland', is een soort eigenaardig sprookje. Het heeft wat van een naïeve, onderzoekende meisjesdroom en deze botst soms met de scherpe kanten van een niet alledaags droomlandschap. Vol verwondering blijft ze toch in een goedgeluimde drive.

Met 'To Confront' probeer ik ook een bepaalde beweging weer te geven die ontstaat in de intieme relatie tussen mensen, het delen van gedachten, gevoelens en de diepten in jezelf. Dit kan mooi en minder mooi zijn. Hoe ga je om met donker? Met onbegrip? En dan met het samenvloeien? De drie delen van dit stuk symboliseren verschillende lagen in deze relatie: het aftastende en onderzoekende, tijdslijnen die samen lopen en dan weer botsen, terughoudend of in overgave.

Het derde stuk is voor een klein ensemble geschreven: 'El el' zal gespeeld worden door Rebecca Van Bogaert aan fluit, Nina Denissen aan klarinet, Lily Moons zang, Jago Moons aan piano en Tchi- Ann Liu aan viool. 'El el' is een evocatie naar een zuivere, verheven kwaliteit buiten of in jezelf. Letterlijk is het een vertaling uit het Hebreeuws voor 'God'. Dit stuk ontstond door het zingen van een steeds wederkerende melodie op deze mantra 'El el'.

Mirek Coutigny - 15.00 u
Mirek Coutigny (1992) gaf al vroeg blijk van een bijzondere muzikale aanleg. Hij startte met pianolessen op zevenjarige leeftijd. Een jaar later werd hij leerling van Heidi Vandermeersch aan de Ieperse Academie voor Muziek en Woord. In juni 2006 behaalde hij er het diploma hogere graad piano en kamermuziek met grootste onderscheiding. Sinds 2001 kreeg Mirek gedurende negen jaar les van Marie-Noëlle Damien, en van Jean-Claude Vanden Eynden in het 'Centre Eduardo del Pueyo' in Brussel.

Als veertienjarige behaalde hij in de wedstrijd Dexia Classics een eerste prijs. Zijn eerste concert gaf Mirek in 2001. Sinds 2006 ligt er een eerste cd voor, een bloemlezing uit het favoriete repertoire van de jonge pianist. Tussenin zitten een pak recitals en optredens waar Mirek pianoconcerti bracht met orkesten als l'Orchestre Royal de Chambre de Wallonie, Nuove Musiche, de Sebastian Strings, het Vlaams Radio Orkest en Het Kamerorkest. In oktober 2010 startte Mirek zijn studies aan het Conservatorium in Gent. Hij is er leerling piano bij Daan Vandewalle en volgt compositie bij Frank Nuyts. Hij is actief als pianist in diverse ensembles, met werk van Brahms en Ravel tot Messiaen en Ligeti. Als componist schreef hij muziek voor onder andere het Lunapark ensemble, The New What Now, Lysesco en Headliner. Hij componeerde ook de soundtrack voor enkele kortfilms. Ook over de grenzen van genres heen blijft hij actief, als muzikant, producer en componist in het collectief Headliner en voor bands als We Ate Our Cables en Travalone. 

Programma :
- Bursting Balloon, A tale of beauty ( Strijktrio, gespeeld door Robin Van Heghe, Danila Mashkin, Eline Duerinck)
- Colorful danger, safe grey (Ensemblewerk, ensemble wordt gedirigeerd door Pieter Van Der Meiren)
- Nobody's Fault (Piano trio, gespeeld door Lysesco piano trio)

Jelle Proost - 16.00 u
Jelle Proost (07/06/1992) begon zijn muzikale opleiding slagwerk aan deKunstacademie te Knokke op 15-jarige leeftijd bij Charles Van Houtte, na twee jaar auto-educatie. Daarnaast volgde hij ook vioolles bij Hans Vermeersch en harmonie bij Marc Cosyn. Onder invloed van deze leerkrachten begon Jelle kleine composities te schrijven.
In 2010 slaagde Jelle op de toelatingsproef aan het Conservatorium van Gent, om er te studeren onder Wim Konink en Gert D’haese. Het jaar erop slaagde hij op de toelatingsproef om compostitie te studeren bij Frank Nuyts. Als slagwerker is Jelle actief als freelancer. Hij wil zich profileren als orkestmusicus; hij heeft reeds masterclasses gevolgd bij o.a. Raymond Curfs, Randy Max en Marinus Komst.
Als componist is Jelle nog op zoek naar zijn eigen profiel; hij probeert zoveel mogelijk cultuur te mengen in zijn eigen taal: invloeden uit India, Indonesië, Japan, China zijn dan ook vaak aanwezig in zijn composities. In 2014 behaalde Jelle Proost zijn getuigschrift als dirigent onder leiding van Dimitri Bracke.

- Liquid Trio
Strijktrio n° 1 heeft als bijnaam 'Liquid Trio', omdat elk van de 3 delen gebaseerd is op een haiku, met als onderwerp 'vloeistof'.

Het eerste deel start met kleine dauwdruppels die geleidelijk samenvallen en één grote druppel vormen, weergegeven door de pizzicati die escaleren tot één grote samenklank. Vervolgens komen we in een mysterieus gedeelte terecht, waarin obscure fenomenen schuilgaan, in een dikke mist van dissonanten.

Het tweede deel omschrijft de rimpels op het wateroppervlak wanneer deze wordt verstoord door het werpen van een kiezelsteen in het water. De viool en cello maken gebruik van symmetrische harmonie, met als spiegellijn de altviool. De ritmische verbreding stelt het vergroten en het wegebben van de golfjes voor. Een golvend ostinaat houdt het stuk in beweging. Wanneer tenslotte een grote steen in het water wordt gegooid, ontstaat een wilde kolkstroom, vertolkt door gebroken akkoorden tussen de viool en cello, die de melodie van de altviool als het ware opslokken. Wanneer de situatie kalmeert en uitsterft met zachte trillers, eindigt het stuk met de openingsmaten en is de vicieuze draaikolk rond.

In het derde deel wordt een verfdruppel weggeblazen, die daardoor vertakt over het leeg schildersdoek. Dynamiek wordt hier gekoppeld aan toonhoogte: hoe luider gespeeld wordt, hoe beweeglijker de melodische lijnen, analoog met hoe harder geblazen wordt, hoe meer de verfdruppel vertakt. Het middeldeel is een verwijzing naar de mist uit het eerste deel: de verflijnen laten een complex netwerk van lijnen achter. Het stuk eindigt met de dansante bewegingen van de verflijnen. Melodieën worden gesplitst over alle spelers, om de beweeglijkheid weer te geven. Tenslotte is het canvas vol met verflijnen en wordt het afgerond met een volmaakte drieklank.

- De Dappere daden van Dsambolat – VI. Naar het onbekende land
Ensemblewerk o.l.v. Jelle Proost

Deze compositie is geschreven in opdracht van Robin Verhelst. Deze muziek is een verklanking van het sprookje “De Dappere Daden van Dsambolat”.  Thema’s komen in verschillende karakters terug doorheen het ganse werk. Contrasterende delen en thema’s zorgen voor een gevarieerde compositie.

- American Quartet - voor Saxofoonkwartet
Dit saxofoonkwartet bestaat uit vier delen (traag - snel - traag - snel):

I. Open Prairie
In dit eerde deel worden akkoorden in een traag tempo opgebouwd die telkens uitfaden, om een wijds open vlakte weer te geven. In dit deeltje zit er een kleine verwijzing naar het lichter karakter van het vierde deel.

 II. Death Valley Road
Deze bekende langeafstandsweg loopt doorheen de Death Valley woestijn. Deze woestijn wordt beschouwd als de heetste plek op Aarde. Het tweede deel is een road trip doorheen deze gevaarlijke vlakte. De muziek is rauw van karakter en bevat harde dissonanten om deze gevaren weer te geven.Om de grillige rotsen weer te geven bevat dit werk heel veel onregelmatige maatsoorten. Er is een rustiger middendeel, dat Death Valley in de avond voorstelt. Het werk eindigt in een nog hoger tempo en stopt heel abrupt.

 III. Oregon Night Sky
Aansluitend op het tweede deel volgt opnieuw een traag deel. Voor Astronomen is Oregon een van de beste plekken op Aarde om de sterren te bezichtigen, aangezien deze vlakte als minst lichtvervuild wordt beschouwd. Opnieuw start het werk met trage akkoorden, die uiteindelijk plaats maken voor snelle figuren. Uiteindelijk spelen alle spelers figuren door elkaar, die resulteren in zachte clusters, om zo de vele sterren aan de hemel weer te geven.

 IV. Broadway by Night!
Het vierde deel maakt gebruik van jazz-invloeden en invloeden uit de Funk. In dit deel komen veel afterbeats en “interlocking patterns” voor. We horen een continue stroom van motieven en figuren die in de zaal worden geprojecteerd, net zoals in Broadway van overal informatie op ons wordt toegestuurd via lichtreclame en felle neon-lampen. De spanning stijgt naargelang het einde nadert en de muziek wordt drukker, totdat ze uiteindelijk in zichzelf neerstort!

Gil Sacré : Exploring new worlds - 16.50 u
Gil Sacré is 31 en student compositie bij Frank Nuyts. Voordien studeerde hij piano en muziekschriftuur in Brussel.

Programma :
- Quasi ex nihilo: strijktrio
- Trias Carminum: drie Latijnse liederen (van een in New York wonende Latijnse dichter) voor sopraan (Rita Matos Alves) en ensemble
- Concerto voor piano (Barbara Baltussen) en ensemble. Het ensemble staat onder leiding van Nicolas Taboulot.

Quasi ex nihilo
Gil Sacré : "'Als uit het niets', zo komen sommige gedachten of herinneringen in ons op. Ze verschijnen vaak zonder de minste aanleiding en zijn soms al weer weg voor we ze goed en wel hebben kunnen vatten… De exacte werking van het menselijke geheugen - en van de hersenen in het algemeen - is een groot mysterie.
Wellen die gedachten dan werkelijk uit het niets in ons op? Of hebben ze een lange weg afgelegd doorheen ons geheugen, via een ellenlange keten van associaties, voordat ze zich aan ons blootgeven?
Via een eeuwenoud muzikaal procedé, dat van de canon, wilde ik in dit werk deze keten van associaties verklanken. Maar net zoals in onze hersenen dingen die we meemaken waarschijnlijk niet mooi chronologisch en in hun exacte context worden opgeslagen, moest deze canon in mijn concept uiteengetrokken worden in ritme en toonhoogte, om deze ook uit hun context te halen.
Vanaf het begin van het trio ontstaat er een ritmische canon tussen de cello en de viool en een 'noten-canon' tussen de cello en de altviool. Het ritme van de cello komt dus exact terug in het ritme van de viool, en alle noten van de cello komen terug in de noten van de altviool.
Naar het einde toe wordt de afstand van de canon steeds korter, en op een bepaald moment heeft de altviool zelfs de cello 'ingehaald' en is het nu zij die haar noten doorgeeft aan de cello. Ook het tempo versnelt vanaf dit moment en de afstand van de ritmische canon tussen cello en viool blijft verkleinen, en de canon wordt misschien zelfs hoorbaar.
Het is precies op dit moment van het (al dan niet bewust) gewaarworden van het procedé, dat de herinnering ontstaat. Enkel de viool verklankt deze herinnering; de linken en de associaties bestaan nog, maar ze blijven enkel onderhuids (en onhoorbaar) doorwerken…"

Trias Carminum
Gil Sacré :" Trias Carminum is een korte cyclus van drie liederen, gebaseerd op drie gedichten van de dichter Joseph Tusiani (°1924) uit New York.
Het eerste lied, Photographema Maritimum, zet enerzijds de gezellige drukte van een strand vol spelende kinderen, en anderzijds de stilte van een foto in muziek om. Centraal staat de lach van een spelende jongen; een melodie, die als het ware los staat van alles wat rondom gebeurt, los van het metrum, los van één of andere toonaard. De vorm van het lied is, naar analogie met de fototechniek, een spiegel.
In Nocturnum aanschouwt de dichter de maan en de golven. Ook de eerste nacht hier op aarde, nog zonder bewoners, moet zo puur geweest zijn, bedenkt de dichter. De zangeres zingt zichzelf 'uit' het lied, en enkel de zee, de maan en de nacht blijven over …
Noctis Umbrae, het laatste lied, focust weer op de mens. Hoewel dag en nacht, de seizoenen, eb en vloed, volledig bepaald worden van bovenaf, is het de mens die in al deze verschijnselen orde ziet. Voor de mens als individu bestaat, dankzij zijn verstand en zijn bewustzijn, de wereld niet als chaos, maar als een geordend geheel. Ook in de muziek wordt de chaos van het begin geordend doorheen het lied. Het ensemble begeleidt de zangstem in een reeks van 'neutrale episodes' (brevium sequela frigida horarum - een 'kille opeenvolging van korte uren') of commentaren die steeds korter worden, en resulteren in één duidelijk afgemeten akkoord op het einde van het lied, het hoogtepunt van het streven naar orde."

Concerto voor piano
Gil Sacré : "In dit werk ging ik op zoek naar de essentie van het concerto. De piano moest een hoofdrol krijgen, dat staat vast. Maar op welke manier? De piano zal haar rol als protagonist verwerven doorheen het werk. Ze ontpopt zich als het ware tot een vlinder die vrij kan vliegen en genieten van zijn omgeving.
De ontwikkeling die de piano doormaakt gebeurt in verschillende stadia; in het begin is zij volledig geïntegreerd in het ensemble. Doorheen het eerste deel probeert ze zich beetje bij beetje los te rukken uit dit geheel. Op het einde van het eerste deel wordt het duidelijk dat de rol van de piano verschilt van die van de andere instrumenten.
In het tweede deel droomt de piano over haar zelfstandigheid. Deze droom wordt op muzikaal vlak gekenmerkt door een grote verbondenheid met de instrumenten van het ensemble; alle klanken hangen aan elkaar vast.
In het derde deel evolueert de piano verder tot protagonist. Dat de piano echt de hoofdrol heeft, wordt duidelijk door de solo's die de piano krijgt. Zij moet nu ook haar mannetje staan in een - soms onstuimige - omgeving. De piano slaagt hierin en is op het einde van het concerto volledig zichzelf geworden; vrij, ongestoord en onafhankelijk.
De drie delen zijn ook gerelateerd aan de menselijke hand. In het eerste deel is het de hand van een pasgeboren kind; een handje dat in bijna ongecontroleerde en onbewuste bewegingen aftast wat binnen haar bereik ligt en zo de wereld om zich heen leert kennen. In het tweede deel is de handpalm met al haar verschillende lijnen de aanzet tot het dromen. In het laatste deel is de hand volgroeid en stevig genoeg om opdoemende gevaren te trotseren en verleent zij de protagonist de kracht om zijn lot in eigen handen te nemen. "

Koen Quintyn : Clouds & Scrapers - 18.00 u
Clouds & Scrapers is het eindproject van Koen Quintyn. In een uur durend drieluik hoor je verscheidene werken gecomponeerd voor diverse bezettingen gaande van solo piano tot vijftienkoppig ensemble.
Meer info : www.koenquintyn.be

Ruben De Gheselle - 19.30 u
“The most beautiful experience we can have is the mysterious - the fundamental emotion which stands at the cradle of true art and true science.” Albert Einstein
Na 5 jaar op het conservatorium beëindigt Ruben De Gheselle (foto) als componist zijn studieloopbaan. Ruben schreef al voor verschillende ensembles en projecten gedurende deze jaren. Maar zaterdag brengt hij voor het eerst een reeks grotere werken op het programma waaronder een kamerorkestwerk en een eerste strijkkwartet. Elk van zijn composities vertrekt steeds vanuit een unieke, eigenzinnige zoektocht die hij in zijn laatste jaar aan de School of Arts aflegde. De muzikale resultaten  zijn steeds verrassend. Ruben legt in zijn werk vaak ook links naar de visuele wereld en zoekt in zijn muziek naar de essentie van één bepaald beeld of gegeven. Om hier vervolgens een muzikale wereld rond te scheppen die de zintuigen meer dan prikkelt. 

Programma :
- Small Talk (strijkkwartet) : Robin van Heghe - Hiwote Tadesse - Jolien Deley - Vincent Werbrouck
- Les Fleurs Interdites (ensemble en zang) : Emma Posman, Eline Brys, Hannelore De Vuyst, Lenny Vanhuffel, Axel Dewulf
- Is all but a dream within (kamerorkest) - Kamerorkest o.l.v. Charles Vanden Broucke
- Killing Darlings (kamerorkest) - Kamerorkest o.l.v. Charles Vanden Broucke

Praktische info :

Eindexamens Compositie Conservatorium Gent
Zaterdag 21 juni 2014 vanaf 14.00 u
Koninklijk Conservatorium - Miryzaal

Hoogpoort 64
9000 Gent

Bronnen : de teksten werden bezorgd door de componisten

20:12 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

De commentaren zijn gesloten.