11/06/2013

Experimentele tangospecial in Logos

ExperiMental Tango Summer's here, tango's here! In tegenstelling tot de eerder klassiek geörienteerde Cd-release die ze vorig jaar inaugureerden bij Logos, wordt de editie van 2013 eentje van een geheel ander kaliber. Met ExperiMental Tango gaan ze op stilistisch genre-onderzoek uit. Hoe ver kunnen we de tango pushen vooraleer die ophoudt om als dans herkenbaar te zijn? En hoe springen professionele danskoppels daamee om? Huisorkestrator Sebastian Bradt liet zijn skills en fantasie de vrije loop, en stampte een bont allegaartje van obscure arrangementen bijeen. Het resultaat: volkomen vervreemde tango's van Piazolla, Johnson, Goeyvaerts, Jenkins en vele anderen zoals je ze gegarandeerd nog nooit gehoord hebt.

De jaarlijkse tango-special van Stichting Logos zal bij weinigen nog uitleg behoeven. Zomerzonnewende, professionele danskoppels, een 50-koppig computergestuurd robotorkest en een avondvullende setlist van nieuwe muziekjes en je hebt een recept dat inmiddels al 10 jaar succesvol meegaat. Alleen hebben ze die setlist anno 2013 over een iets andere boeg gegooid : ze doen het dit jaar dan ook met een strikt experimentele benadering. De tango zal als genre uitgekleed, binnenstebuiten gekeerd, geparodieerd en uit zijn oorspronkelijke context vervreemd worden dat het een lieve lust is. 'Hoe ver kan je gaan vooraleer een tango geen tango meer is?' was de hamvraag. Verwacht als antwoord dus geen orkestraties van de welgekende klassiekers, maar een avondvullende show waarin we op zoek gaan naar het punt waar de essentie van tango begint of ophoudt.

De voorstelling opent met een sfeervolle, processie-achtige Ouverture waarvan het materiaal voor 90% computergegenereerd is. Sebastian Bradt : "Dit stuk is het resultaat van enkele eenvoudige beslissingen die ik nam op de X- en Y- curve van een time/pitch-diagram, en dan krijg je dus dit: een statische, monotone bas waarboven we motieven horen klinken die typerend zijn voor tango, maar dus nooit doelbewust een verband houden met elkaar. Vervolgens was het een kwestie van hier en daar de tonaliteit aanpassen en naar logische overgangen zoeken, en de opener was een feit".

Tom Johnson's Tango (1984) komt uit de minimalistisch/permutatieve hoek. Een archetypische bas speelt steeds hetzelfde habanera-achtige motiefje met daarboven een reeks van vijf noten die volgens een strikt rekenkundige regel wordt herhaald, maar nooit in dezelfde volgorde. De reeks doorloopt een permanente permutatie en duikt in steeds andere combinaties van de robots op. Steeds hetzelfde, en toch weer niet. Deze tango was het resultaat van een call for scores die de experimentele pianist Yvar Mikhashoff tussen 1984 en 1991 naar componisten wereldwijd stuurde.

Ook Karel Goeyvaerts ging met zijn Aquarius Tango (1984) in op Mikhashoff's verzoek met een onvoorspelbare, versnipperde tango die uit het semi-spectralistische vaatje tapt. In de orkestratie was het daarom des te leuker om te spelen met al dan niet beklemtoonde tellen en met verrassende kleureffekten in het spinet, vibrafoon en de slagklank van de lage orgelbassen.

Jo Kondo is een Japanner, en die hebben -naast een nogal eigen interpretatie van het begrip tijd- een bijzondere voeling met de natuur. Diens Tango Mnemonic (1984) was oorspronkelijk een piano solostuk dat voor de gelegenheid noot voor noot werd ontrafeld: elke robot krijgt zijn hoogsteigen noot toebedeeld. Alles tesamen klinkt Tango Mnemonic als een trage, sfeervolle impressie van diverse natuurgeluiden die uit alle hoeken van de tetraeder komen.

Het politiek getinte ¿ Y Ahora ? (1984) van de Urugayaan Coriun Aharonian gaat over censuur. Een resoluut tangomotief lijkt van de grond te willen komen maar verzandt ogenblikkelijk in een monotone herhaling van dezelfde noot. Maar niet getreurd: Logos beschikt over meer dan 50 muziekrobots, dus kleurtjes te over om van die ene noot telkens weer iets verrassends te maken.

Noise, onverwachte hooks en een versnipperde zap-attitude krijgen we dan weer met Leroy Jenkins' Tango, Rango, Bango (1984). Eveneens geschreven in het kader van Mikhashoff's verzoek, is dit een jazztango die bulkt van de contrasten, abrupte overgangen en flarden woeste improvisatie. Sebastian Bradt : "Ik besloot om hiervan een ronduit krankzinnige orkestratie te maken, met de nadruk op Bango. Die orkestratie opent weliswaar met subtiele roffels in Psch en de daaropvolgende intrada door Krum, Humanola en Trump kan ook nog 'herkenbaar' worden genoemd, maar daarna breekt -gegarandeerd- de hel los."

Vorig jaar in premiere gebracht, en dit jaar in een lichtjes geupdatede versie terug van de partij: Sebastian Bradts metrische tango nuevo Blaffer.Kop.Tango (2012). Een schaarse lichtshow, een broeierig tremulerend orgeltje, een hypnotische bas en een tangokoppel dat zich in het hart van een misdaadscène waant. Meer is niet nodig om aan deze hoogsteigen GUNHEAD gestalte te geven.

Ook Astor Piazzolla komt even om de hoek kijken met Reminiscencia en S'Il Vous Plait. Het zijn twee nummers die de maestro van de Tango Nuevo in 1974 aan de muziekgeschiedenis toevertrouwde maar door de populariteit van Libertango in de vergetelheid zijn beland. In beide gevallen heb je een uptempo versie voor de blazersrobots tegoed.

Ook studente Lara Van Wynsberghe doet mee met El Huerto del Diablo (2013), dat oorspronkelijk werd geschreven voor klarinet en basklarinet. Het is de muzikale weergave van een verhaal waarin el Diablo een jonge vrouw om zijn tuin leidt. In deze verleidingsdans en zijn machtsspel zit de vrouw in een voortdurend conflict tussen onschuld en nieuwsgierigheid. De titel is tevens een verwijzing naar de videoclip die Phil Mucci maakte voor een single van Opeth's album Heritage.

Tot slot nog een vreemde eend in de bijt: Milongoid is de transformatie van de 100 jaar oude Milonga van de Chileense Juan Del Candricho. Voor de gelegenheid werd dit antieke nummer tot uitsluitend ruisklanken herleid; geen herkenbare toonhoogtes, alleen ritme en noiseklanken. Denk niet aan een 78-toerenplaat die nu écht wel op het punt staat het te begeven, maar aan geluid dat een eigen leven is gaan leiden. Is het nog een milonga? Nee, wel iets dat er sterk op lijkt: een milongoid dus.

Programma :

  • Sebastian Bradt (1979), Ouverture (2013)
  • Tom Johnson (1939), Tango(1984)
  • Karel Goeyvaerts (1923-93), Aquarius Tango (1984)
  • Jo Kondo (1947), Tango Mnemonic (1984)
  • Coriun Aharonian (1940), ¿ Y Ahora ? (1984)
  • Leroy Jenkins (1932-2007), Tango, Rango, Bango (1984)
  • Sebastian Bradt (1979), Blaffer.Kop.Tango (2012)
  • Astor Piazzolla (1921-1992), Reminiscencia (1974)
  • Godfried-Willem Raes (1952), iTango (2013)
  • Astor Piazzolla (1921-1992), S'Il Vous Plait (1974)
  • Lara Van Wynsberghe (1990), El Huerto del Diablo (2013)
  • Juan Del Candricho, Milonga/Milongoid (1913/2013)

Tijd en plaats van het gebeuren :

M&M : ExperiMental Tango
Woensdag 19 juni 2013 om 20.00 u
Logos Tetraëder - Gent

Bomastraat 26-28
9000 Gent

Meer info : www.logosfoundation.org

15:27 Gepost in Concert, Dans, Muziek | Permalink |  Facebook

De commentaren zijn gesloten.