03/05/2013

Achttiende editie van het Kunstenfestivaldesarts in Brussel

Kunstenfestivaldesarts Vrijdag ging de achttiende editie van het Kunstenfestivaldesarts van start met de werelpremière van Partita 2 van Anne Teresa De Keersmaeker. Verder kleurt de affiche van deze editie opvallend zwart met terugkerende thema's als crisis, populisme en censuur. Gelukkig is een festival als dit ook een vrijplaats waar makers en publiek kunnen dromen, experimenteren en ideeën uitwisselen. De 18de editie van het kunstenfestival loopt van 3 tot 25 mei. Het programma zit zoals steeds goed vol, met 33 artistieke projecten en de deelname van 300 kunstenaars uit 18 landen, 160 voorstellingen en twee tentoonstellingen.

Partita 2
Toen choreografe Anne Teresa De Keersmaeker in 2010 in Avignon spontaan aan het improviseren ging met collega Boris Charmatz ontstond het idee om samen iets te doen. Het werd iets op de Partita 2 van Bach. De Keersmaeker en Charmatz vroegen er ook de violiste Amandine Beyer bij. Zij zette twee jaar geleden dezelfde partita op een sublieme manier op plaat. De voorstelling werd zo een driemanschap op het podium.

Ongewone plekken en presentatievormen
Het Kunstenfestivadesarts heeft maar liefst 20 locaties bijeengezocht om haar goedgevulde programma in kwijt te kunnen. Opvallende nieuwelingen dit jaar zijn het Museum voor Natuurwetenschappen in Elsene waar Jozef Wouters een hele vleugel bijbouwt, het Amerikaans Theater en de Koninklijke Bibliotheek van België. In die laatste kan je levende boeken ontlenen. Mette Evardsen en haar performers leerden ieder een zelfgekozen boek uit het hoofd, van Oscar Wilde tot T.S. Eliot en dragen het op een intieme plek voor aan de ontlener. Zo willen ze een grotere band tot stand brengen tussen lezer en boek.

Sarah Vanhee trekt zich helemaal niets aan van vastgelegde plekken. Zij laat zich leiden door de agenda van anderen. Op onverwachte momenten zal ze vergaderingen, bedrijfstops, gemeenteraden ea. kapen om er haar boodschap te verkondigen. Lukt het haar om in onze versplinterde maatschappij burgers collectief aan te spreken?

Instituten, encyclopedieën en uitgestorven diersoorten
Jozef Wouters richtte al in 2011 het 'Zoological Institute for Recently Extinct Species' op. Daarmee onderzoekt hij, samen met wetenschappers, activisten en sympathisanten, de verhalen van uitgestorven dieren en kritieke momenten uit onze natuurgeschiedenis. Nu voegt het instituut een noordelijke vleugel toe aan het Museum voor Natuurwetenschappen. Overdag kunnen bezoekers er zien hoe het instituut kijkt naar onze omgang met ons habitat. Na sluitingstijd zijn er performances die het verhaal achter de nieuwe vleugel uit de doeken doen.

Ook Renzo Martens, in 2009 al te gast op het festival met de straffe film 'Enjoy Poverty', heeft een instituut opgericht : het 'Institute for Human Activities'. Doel van het insituut is de gentrificatie van een stuk regenwoud. Gentrificatie is de term die wordt gebruikt om de opwaardering van een buurt aan te duiden die gepaard gaat met stijgende vastgoedprijzen. Martens zal een lezing geven over de (on)mogelijkheid van dit project.

De Berlijnse Antonia Baehr maakt een abecedarium of een ABC van uitgestorven diersoorten. Zo onderzoekt ze onze omgang met dieren.

Sinds 2007 ontsluit Fransman Joris Lacoste opnames van gesproken teksten uit de entertainment en politieke wereld in een 'Encyclopédie de la Parole'. Op vraag van het festival maakt hij nu een eerste voorstelling met dit materiaal , 'Suite N°1'. Een meertalig koor zal flarden van nieuwsberichten, interviews en toespraken brengen.

Meisjeskoren
Ook de Duitse grootmeester van het muziektheater Heiner Goebbels brengt een koor mee, een vijfendertig koppig meisjeskoor uit Sovenië. In 'When the mountain changed its clothing' gebruikt hij de 'coming of age' van de meisjes als metafoor voor de politieke en sociale veranderingen in hun geboorteland.

'H, an incident' van Kris Verdonck is een waanzinnige opera met robotachtige muzikesintrummenten, een Ijslands meisjeskoor en een cartooneske versie van Russisch schrijver Daniil Harms.

De waarde van woorden en beelden
Markus Öhrn maakt een chronologische montage van alle filmfragmenten die de Zweedse censuurcommissie tussen 1934 en 2002 schrapte. 68 jaar losse eindjes cinema tonen een steeds veranderende tijdsgeest. Öhrn vertelt iets over de samenleving door te tonen wat niet getoond mag worden.

Tiago Rodrigues dook voor 'Três dedos abaixo do joelho' dan weer in de archieven van de Portugese censuurcommissie van het Salazarregime. Twee acteurs brengen een resem theaterteksten die tijdens het regime geschrapt werden. Ook Rodrigues is vooral geïnteresseerd in wat niet gehoord mocht worden.

Sarah Vanagt stelt zich vragen bij de waarde van beelden. Kunnen we beelden vertrouwen? Kunnen zij worden gebruikt als bewijs? Vanagt vertrekt vanuit een van de meest pijnlijke hoofstukken uit de recente Europese geschiedenis: de oorlog in het voormalige Joegoslavië.

Noord-Afrika en Brazilië
De Tunesische broer en zus Selma en Sofiane Ouisse maakten een choreografie gebaseerd op de repetitieve bewegingen van vrouwen werkzaam in een landelijke, Tunesische pottenbakkerij. Te ontdekken, dit duo.

Bouchra Ouizguen is een Marokkaanse hedendaagse danseres die opgeleid werd in Frankrijk. Enkele jaren geleden keerde ze terug naar Marrakech waar ze een lokale dansscene probeert op te starten. Ze was in 2011 al te gast op het festival met drie Aïtas, danseressen die in hun thuisland worden opgehemeld én uitgespuwd. Deze vrouwen vormen ondertussen het vaste gezelschap van Bouchra.

Ook te ontdekken is Christiane Jatahy , een theatermaakster uit Rio de Janeiro. Ze brengt 'Julia' van August Strindberg vertaald naar het Brazilië van vandaag dat opvalt door zijn sterke mix maar tegelijkertijd ook grote sociale en economische verschillen in zich draagt.

Na vijf jaar wachten is het eindelijk zover, de Braziliaanse Bruno Baltrao gaat terug op internationale tournee en heeft als eerste stop het Kunstenfestivaldesarts. Hij vroeg zijn dansers om onbevangen naar choreografisch materiaal te zoeken op het het internet. Dat materiaal diende als basis voor een voorstelling die zweeft tussen avantgarde en popcultuur.

Verder niet te missen
Het Duitse, vrouwelijke collectief She She Pop is een hit in eigen land en ook bij ons kreeg het na een passage in Bozar onlangs vijf sterren toebedeeld. In 'Schubladen' hebben ze het over de verdeling van het naoorlogse Duitsland. Drie van hen groeiden op in West-Duitsland, drie in Oost-Duitsland. Uit schuifladen halen ze  persoonlijke herinneringen aan hun jeugd.

Toshiki Okada is de afgelopen jaren een van de publiekslievelingen van het festival geworden. Zijn theater van de vervreemding kan op heel wat bijval rekenen. Hij is een stem van zijn generatie die door de economische crisis en de kernramp in Fukushima in aparthie is weggezonken.

Halory Goerger en Antoine Defoort baden zich al jaren een weg door verschillende genres en media. DIY, wetenschap en humor zijn sleutelwoorden. 'Germinal' is een boeiend stuk over theatermaken als metafoor voor de vorming van mens en wereld. Cobra.be sprak in 2011 al eens met Defoort en kijkt nu al uit naar een nieuwe ontmoeting.

De revelatie van het Kunstenfestivaldesarts 2011 was Lagartijas tiradas al sol. Nu zijn ze er opnieuw met een stuk over de woelige politieke en sociale geschiedenis van hun thuisland Mexico. 

Tijd en plaats van het gebeuren :

Kunstenfestivaldesarts
Van vrijdag 3 t.e.m. zaterdag 25 mei 2013
Op verschillende locaties in Brussel


Het volledige programma en alle verdere info vind je op www.kfda.be

Bron : www.cobra.be

23:12 Gepost in Concert, Dans, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

De commentaren zijn gesloten.