26/04/2013

Emmanuel Pahud brengt wervelende fluitmuziek van Prokofjev, Martinu, Poulenc en Dutilleux in de Handelsbeurs

Emmanuel Pahud Hoor de staccato openingsmelodie uit het vierde deel van de Sonate voor dwarsfluit en piano van Sergei Prokofjev en je vergeet ze nooit meer. Na de première op 7 december 1943 in Moskou door Nikolai Kharkovski en Sviatoslav Richter groeide de sonate uit tot een van de beroemdste kamermuziekstukken. Wie deze lyrische neo-klassieke parel graag live wil beleven, kan het niet beter treffen dan met de Zwitserse sensatie Emmanuel Pahud (foto). Zijn zuivere, ronde klank is ondertussen wereldvermaard dankzij concerten als solist met het Berliner Philharmoniker. Pahud toont zich even virtuoos als veelzijdig in een repertoire dat zich uitstrekt van barok tot jazz. Ook in kamermuziek blinkt hij uit, getuige menige gesmaakte samenwerkingen met onder meer Sabine Meyer, Trevor Pinnock en Jean-Guihen Queyras. In de Handelsbeurs wordt hij vergezeld door zijn vaste pianopartner Eric Le Sage. Met naast Prokofjev ook wervelende fluitmuziek van Martinu, Poulenc en Dutilleux op het programma kan hun recital niet anders dan vonken geven.

De Zwitsers-Franse fluitist Emmanuel Pahud is een fenomeen. Zijn biografie leest als een sprookje. Op zijn vierde hoorde hij zijn buurjongen het Eerste Fluitconcerto van Mozart spelen. Dat wou Pahud ook kunnen en hij ging prompt op les. Amper tien jaar later won hij het ene concours na het andere. Zijn droom kwam uit toen hij gevraagd werd als solist in het bewuste concerto van Mozart. En het ging verder. Reeds op zijn tweeëntwintigste stelde Claudio Abbado hem aan als eerste fluitist van de Berliner Philharmoniker, waar hij nog steeds resideert.

Even grasduinen in het kamermuzikale oeuvre van Francis Poulenc (1899-1963) leert dat de Franse componist een sterke voorliefde koesterde voor blaasinstrumenten. Alleen al in de laatste jaren van zijn carrière voltooide hij drie Sonates voor piano en houtblazers, waaronder de Sonate voor fluit en piano (1956). Naar eigen zeggen schreef Poulenc de Fluitsonate naar de geest van Soeur Constance, één van de nonnen uit zijn vrijwel gelijktijdig gecomponeerde opera 'Le dialogue des carmélites'. Ondanks die imaginaire inspiratiebron werd het stuk opgedragen aan een andere, veel wereldlijker vrouwspersoon: Elisabeth Sprague Coolidge, de beroemde Amerikaanse mecenas zonder wie de 20ste-eeuwse kamermuziek heel wat meesterweken had moeten missen. Al met al is de Fluitsonate een stuk van klassieke proporties - niet voor niets bestempelde Poulenc het als een "simpel maar subtiel werkje" - dat duidelijk Poulencs stilistische handtekening draagt. Zo zijn er de abrupte stemmingswisselingen in het openingsdeel, waar het 'melancholische' hoofdthema plotseling wordt doorsneden door vrolijke flierefluitmuziek. Of wat te denken van het slotdeel dat met zijn grillige accenten veel weg heeft van een kubistische Haydn-parodie?

Programma :

  • S. Prokofjev, Sonate voor dwarsfluit en piano in D, opus 94 (1942-43)
  • F. Poulenc, Sonate voor dwarsfluit en piano (1957)
  • B. Martinu, Sonate voor dwarsfluit en piano, H306 (1945)
  • H. Dutilleux, Sonatine voor dwarsfluit en piano (1943)

Tijd en plaats van het gebeuren :

Emmanuel Pahud & Eric Le Sage : Prokofjev, Poulenc, Martinu, Dutilleux
Zaterdag 27 april 2013 om 20.15 u
Handelsbeurs Concertzaal - Gent

Kouter 29
9000 Gent

Meer info : www.handelsbeurs.be, www.emmanuelpahud.net

Bron : tekst Joep Christenhusz voor deSingel, december 2012

Extra:
Francis Poulenc : www.francispoulenc.fr, nl.wikipedia.org, www.chesternovello.com en youtube
Francis (1899-1963) : bij voorkeur luchthartig op www.musicalifeiten.nl

15:26 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

De commentaren zijn gesloten.