23/01/2013

Displaced Sounds : Charlemagne Palestine, Jens Brand & Frederik Croene

Charlemagne Palestine Onverwachte geluiden en intens luisteren staan opnieuw centraal in deze dertiende Displaced Sounds. De avond brengt twee heel bijzondere en intrigerende werken voor piano. De componist, performer en beeldend kunstenaar Charlemagne Palestine (foto) is een unieke en extravagante stem in de muziekwereld. Hij is afkomstig uit New York maar woont en werkt reeds vele jaren in Brussel. Velen kennen hem door zijn nog steeds verbluffende Strumming Music en zijn weerbarstige stem-experimenten. Verwacht in STUK een zeer intense pianoperformance.

Tijdens het voorprogramma is er een kans dat het stil blijft. Jens Brand (DE) ontwikkelde New Methods for Circular Breathing, #3/Player Piano & Piano Player, een performance voor een pianist en een programmeerbare piano. Voor het publiek in de zaal wordt toegelaten zal Frederik Croene (BE) een kort stuk inspelen op een 'player piano'. Tijdens de performance zelf zal hij proberen de toesten in te drukken en te blokkeren voor de geprogrammeerde piano dat automatisch doet. De enige noten die de toeschouwers bereiken zijn de fouten die Croene maakt.

Charlemagne Palestine is geboren in New York City als Chaim Moshe Tzadik 'Charles Martin' Palestine. Hij is zowel performer, visueel kunstenaar, componist als uitvoerder van minimal music in de ruimste zin van het woord. Opgeleid als zanger, gaat hij reeds op jonge leeftijd drone-muziek schrijven voor beiaard en elektronisch gegenereerde boerdontonen die hij combineert met zijn stem. Tijdens uitvoeringen daarvan ijsbeert hij doorheen allerhande (liefst sterk galmende) ruimtes onder het uitstoten van lange, rauwe kreten. Het heeft allemaal iets ritualistisch, tribaals en exuberant.

Vanaf de vroege jaren zeventig voert hij in solovoorstellingen zijn eigen werk uit. Hij ontpopt zich daarin een beetje tot de stoute tegenhanger van LaMonte Young of Terry Riley. Vaak tast hij de grenzen van de schoonheid en lelijkheid af. Zo is er zijn beruchte pianostuk Strumming Music uit 1974, waarin Palestine luid, lang en geestdriftig op twee toetsen van een concertvleugel speelt. Langzaam gaat hij over op drie, vier, vijf en meer toetsen tot hij heuse clusters met zijn vuisten tevoorschijn beukt. Dit doet hij liefst in combinatie met een ingedrukt sustain-pedaal, zodat de snaren langzaam verstemmen en een hele wereld aan onverwachte boventonen hoorbaar wordt.

Zijn eerste studio-opnames zijn rond deze speeltechniek gebouwd, later probeert hij hetzelfde uit op hammondorgels, klavichorden en klavecimbels. Of Palestine gaat een dialoog met een kerkorgel aan door met alle macht te beuken op het klavier en de klank met zijn eigen gebrul te proberen overstemmen. Of hij vocaliseert ononderbroken aan de piano, op losse klinkers en in een ijl falset. Opvallend is de estethiek die hij tentoonspreidt. De man heeft een geheel eigen stijl en voorkomen. Hij vult zijn optredens aan met performance-achtige elementen zoals knuffeldieren, poppen, speeltjes, bloemen, cognac en zijn favoriete Indonesische kretek-sigaretten, dat alles bijzonder kleurrijk geornamenteerd.

Jens brand werd in 1968 in Dortmund geboren. Hij studeerde beeldende kunst in Münster en woont en werkt als componist, muzikant, beeldend en audiovisueel kunstenaar en organisator in Keulen. Hij speelde en stelde tentoon in Europa, Cuba, Botswana, Japan en in de USA. Alhoewel hij een opleiding in de beeldende kunsten genoot, begon hij al snel de grenzen tussen componist en beeldend kunstenaar te verwarren en te overschrijden. De meeste van zijn installaties bevatten geluid en zijn geluidswerk en composities beschouwen het beeld en de audio-informatie als gelijkwaardig. Veel van zijn werk werd gemaakt voor de locatie waar het vertoond werd. Een tendens in zijn werk is dat zijn stukken ofwel erg eenvoudig en betekenisloos zijn ofwel bestaan uit een erg ingewikkelde chaos dat alles en iedereen omvat. Zijn stukken verschijnen als concerten, performances of installaties. Tegenwoordig is zijn werk een mengeling van deze genres, ontwikkeld als logische en absurde spelletjes tussen het publiek en de kunstenaar. Zijn experimenten die als kunst beschouwd kunnen worden willen geen geloof of waarheid vestigen, maar proberen een vruchtbare grond te creëeren voor onderzoek, communicatie en progressieve mislukking.

Frederik Croene (1973) bouwde in zijn nog jonge carrière naam op met zijn avontuurlijke pianoprogramma's. Op zijn repertoire prijken klassiekers van Mozart en Beethoven naast composities die pas gisteren werden voltooid. In al deze verschillende stijlperiodes lijkt hij volledig op zijn gemak. Bovendien presenteert hij vaak nieuwe Belgische muziek waarvoor hij in 2005 een onderscheiding kreeg met de Pelemansprijs.

Het past dan ook bij Croene's eigenzinnige talent dat hij zich een tijd als autodidact ontwikkelde alvorens een muziekstudie te volgen. Vanwege zijn groeiende belangstelling voor hedendaagse muziek en nieuwe uitvoeringspraktijken verhuisde hij halverwege de jaren 90 naar Gent. Hij volgde er pianolessen bij Claude Coppens en vertrok daarna naar Brussel waar hij in 1999 bij Boyan Vodenitcharov afstudeerde. Hij volgde daarnaast verscheidene internationale masterclasses bij onder meer Jos van Immerseel, Hans Leygraf, György Kurtag en Alexei Lubimov.

Toen hij in 2003 zijn debuut-cd maakte, koos hij niet voor een veilige weg. Croene liet een radicale mix van stijlen en speeltechnieken horen die zowel door de pers als door het publiek enthousiast werd ontvangen. Intussen heeft hij verschillende cd’s op zijn naam staan zoals Hout (2005), Voile au vent (2009) en Le Piano Démécanisé (2010).

Naast zijn focus op het creëren van nieuwe pianostukken van (bevriende) jonge componisten, herdenkt Croene vanuit het concept van de gedeconstrueerde piano traditionele situaties waarin het instrument en zijn uitvoerder terechtkomen. Dat mondde uit in (piano)muziek voor dans, live-begeleidingen van stomme films, muziekinstallatiekunst en solo-performances met Le Piano Démécanisé in samenwerking met kunstenaars uit verschillende disciplines: Hallveig Agustsdottir (beeldende kunst), Lawrence Malstaf (installatiekunst), Liv Hanne Haugen (dans), Edurne Rubio (videokunst), Timo Van Luijk (intuïtieve muziek), Erik Bassier (performance), Joris Verdoodt (grafische vormgeving) en tal van muzikanten uit alle mogelijke stijlrichtingen.


Tijd en plaats van het gebeuren :

Displaced Sounds : Charlemagne Palestine / Jens Brand & Frederik Croene
Dinsdag 29 januari 2013 om 20.30 u
Kunstencentrum STUK

Naamsestraat 96
3000 Leuven

Meer info : www.stuk.be en www.q-o2.be

Extra :
Charlemagne Palestine : www.charlemagnepalestine.org, en.wikipedia.org, subrosa.itcmedia.net en youtube
Charlemagne Palestine - a man who plays the whole building, Alfred Hickling in The Guardian, 4/03/2010
Jens Brand : www.jensbrand.com en youtube
Frederik Croene : www.frederikcroene.com en youtube

23:12 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

De commentaren zijn gesloten.