17/10/2011

Flat Earth Society waagt zich aan begrafenisrepertoire met 'R.I.P.'

Flat Earth Society Flat Earth Society is een Belgisch bigband-ensemble opgericht en onder leiding van Peter Vermeersch. Met hun nieuwe project 'R.I.P.' wagen de muzikanten zich aan een waar begrafenisrepertoire : 12 nieuw gecomponeerde afscheidsliederen voor de uitvaart van de muzikanten van het orkest. Ze sterven alle vijftien, één voor één, door ziektes, accidenten, ouderdom en andere oorzaken naar keuze. En zo wordt, naarmate het concert vordert, het orkest kleiner en kleiner, een grimmige vooruitblik op wat FES ooit zal overkomen, indien iemands lege plaats niet wordt ingevuld. De volgorde van de sterfgevallen is bepaald door het lot, waardoor op willekeurige wijze misschien onlogische en dus interessante orkest-samenstellingen ontstaan.

Dus stel je voor: het FES-concert begint en op een bepaald moment verlaat de drummer het podium wegens een dodelijke val bij het buitenzetten van de gft-bak. De rest van het orkest speelt zijn afscheidslied. Dan volgt de accordeonist, hartaderbreuk. De overblijvers spelen nu zijn In Memoriam. Dit gaat zo door tot er nog één muzikant op het podium overblijft die het laatste requiem speelt om daarna zelf te verdwijnen en het podium leeg achter te laten. En op dat moment zijn alle muzikanten weer samen, net als de doden in het verhaal 'Blues voor Gaston' van Roland Topor, en ze vieren de reünie met een wild en bruisend stuk feestmuziek, een potsierlijke dodenmars die een groteske tong uitsteekt naar Pietje de Dood. R.I.P. daagt het noodlot uit, haalt schoonheid uit tragiek en verdriet en brengt met een deugddoende portie zwarte humor een macabere ode aan het leven.

Het zoeken naar nieuwe onconventionele instrumentencombinaties is een van de centrale motieven voor het project R.I.P. (Rest in Peace). In dit project toont FES ons haar verre toekomst waarbij het orkest uit elkaar zal vallen door de achtereenvolgende overlijdens van de muzikanten.
Lottrekking bepaalt de volgorde van de overlijdens van de muzikanten, die dus een na een, of soms in groep - bij een vliegtuigcrash - het podium verlaten. Zo wordt naarmate het concert vordert het orkest kleiner en kleiner en ontstaan er onlogische en dus interessante instrumentencombinaties. Voor Vermeersch was de uitdaging om telkens op een oprechte manier een in memoriam te componeren voor de medemuzikant in kwestie, en dat met de beschikbare instrumenten. De verschillende persoonlijkheden van de muzikanten geven aanleiding tot een breed spectrum van stijlen, emoties en texturen.
Als er ten slotte nog één muzikant overblijft, gaat die in zijn laatste frasen de dialoog aan met de overleden muzikanten. Wanneer ook de laatste muzikant sterft komen alle muzikanten, zoals in de roman Blues voor Gaston van Roland Topor, weer samen en wordt het ‘weerzien’ gevierd met hetzelfde uptempo stuk waarmee de cyclus begonnen was. Het is als het ware een feestmaaltijd over de dood heen, waar iedereen vrolijk is en uitgelaten zoals in de laatste scène van Kusturica's bekroonde film Underground.

Het project lijkt een grap, maar is ook ernstig: het groteske en absurde van de dramatische voortgang in R.I.P. bewandelt de smalle weg tussen droefenis en levensvreugde. En er is de muziek die zalft en energie geeft voor de toekomst.

Tijd en plaats van het gebeuren :

FES : R.I.P. / Funeral Songs
Woensdag 19 oktober 2011 om 20.00 u
(première)
Concertgebouw Brugge

't Zand 34
8000 Brugge

Meer info : www.concertgebouw.be en www.fes.be
--------------------------------
Donderdag 27 oktober 2011 om 20.30 u
Wereldculturencentrum Zuiderpershuis Antwerpen

Waalse Kaai 14
2000 Antwerpen

Meer info : www.zuiderpershuis.be en www.fes.be

Bron : Tekst Lieven Van Ael voor het Concertgebouw

Extra :
Peter Vermeersch : www.fes.be en www.matrix-new-music.be

22:25 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

De commentaren zijn gesloten.