30/04/2011

Love among the Ruins : vocaal kwartet van wereldklasse op Festival van Vlaanderen Kortrijk

Gavin Bryars Een vocaal kwartet van wereldklasse komt naar Kortrijk. Schitterende klassieke polyfonie van o.m. Janequin en De Rore worden afgewisseld met het eerste madrigalenboek van Gavin Bryars (foto). Een programma waarin de vreugde en het verdriet die de liefde met zich meebrengt bezongen wordt. Een niet aflatende bron van inspiratie voor componisten, dichters en filosofen uit alle windhoeken.

De controversiële Brtise componist Gavin Bryars (1943) creëert een voortdurende spanning in zijn muziek, balancerend tussen afstandelijkheid en intimiteit. Lange tijd opereerde de Brit in de marge, maar sinds het midden van de jaren tachtig benadert een groeiend aantal kunstenaars hem voor samenwerking, onder wie Tom Waits, Jessye Norman, William Forsythe en Robert Wilson. Bryars' ster rijst nog steeds: zijn recente composities belanden zelfs in de Britse hitlijsten.

Gavin Bryars studeerde aanvankelijk filosofie, maar werd jazzbassist en een pionier in vrije improvisatie, samen met Derek Bailey en Tony Oxley. Hij werkte met John Cage in de VS en met Cornelius Cardew in Engeland. Zijn vroege werken, 'The sinking of the Titanic' (1969) en 'Jesus' Blood Never Failed Me Yet' (1971), kenden beiden enorm succes. Hij schreef erg veel werken voor het podium, inclusief drie volledige opera’s en dansstukken voor onder meer Merce Cunningham, Edouard Lock en William Forsythe. Verder heeft hij een lange lijst van instrumentale, orkestrale en vocale werken op zijn naam staan, voor artiesten als het Hilliard Ensemble, Red Byrd, Trio Mediaeval, Latvian Radio Choir en de BBC Scottish Symphony Orchestra.

Zijn oeuvre omhelst drie opera's, een groot aantal werken voor kamermuziek, diverse concertos en vele vocale composities voor onder meer het Hilliard Ensemble, Trio Mediaeval, Red Byrd en het Latvian Radio Choir. Vanaf 1981 leidt Gavin Bryars zijn eigen ensemble, waar hij met diverse musici zijn projecten uitvoert. Sinds begin 2007 werkt hij samen met zangeres Anna Maria Friman en zanger John Potter. Via diverse platenmaatschappijen en zijn eigen label GB Records heeft hij zijn werk op CD kunnen uitbrengen.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Hilliard Ensemble : Love among the Ruins
Donderdag 5 mei 2011 om 20.15 u
(Inleiding door Maarten Beirens om 19.30 u )
Sint-Rochuskerk Kortrijk
Doorniksewijk 85b
8500 Kortrijk

Meer info : www.festivalkortrijk.be en www.hilliardensemble.demon.co.uk

Toonmoment Masterclass Hilliard Ensemble om 19.00 u
Docenten en ex-leerlingen van het Conservatorium Kortrijk presenteren het resultaat van hun masterclass met het Hilliard Ensemble

Extra :
Gavin Bryars : www.gavinbryars.com, www.schott-music.com, nl.wikipedia.org en youtube
An interview with Gavin Bryars op www.culturekiosque.com

Elders op Oorgetuige :
De Kortrijkse lente zit vol muziek met een frisse mix van klassiek, hedendaags en geluidskunst, 27/04/2011

22:40 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

29/04/2011

Intimate Strangers : de keuze van Meg Stuart

Intimate Strangers Na eerdere edities in Berlijn (Volksbuehne 2006), Brussel (te gast bij Beursschouwburg, Kaaitheater, deBuren, QO-2 e.a. 2008) en Toulouse (Théâtre Garonne 2011) komt Intimate Strangers, een minifestival waarvoor choreografe Meg Stuart (Damaged Goods) curator is, naar Gent. Ze kiest voorstellingen van artiesten met wie ze graag heeft samengewerkt: collega-choreografen, videokunstenaars, theatermakers en muzikanten met een uitgesproken visie en stijl - artiesten die vlot tussen al die disciplines in bewegen. Telkens gaat het om werk waarin een vanzelfsprekende, geforceerde of bevreemdende intimiteit publiek wordt gemaakt.

Op de affiche staat o.m. 'The fault lines' (Meg Stuart, Philipp Gehmacher en Vladimir Miller), een nieuw project tussen performance, dans en installatie. Na hun eerdere samenwerking voor 'Maybe Forever' wilden Stuart en Gehmacher opnieuw samen aan de slag, deze keer met hulp van videokunstenaar Vladimir Miller.Op Intimate Strangers #4 in Vooruit zal ook de dernière van 'Blessed' te zien zijn, een solo van Meg Stuart voor danser Francisco Camacho. Verder zijn o.a. Benjamin Verdonck, Varinia Canto Vila, Jeremey Wade, Eavesdropper, Scanner & Jochen Arbeit en Myriam van Imschoot te gast.

Afsluiter op zaterdag 7 mei zijn de gratis caféconcerten & party met Eavesdropper & Dirk Serries, Hahn Rowe & Ha-Yang Kim - Scanner en Jochen Arbeit. Geluidskunstenaar Yves De Mey ontwerpt in zijn set een experimenteel klanktapijt van live elektronica met gewaagde akoestische bewerkingen. Componist en multi-instrumentalist Hahn Rowe werkt sinds 1991 op regelmatige basis samen met Meg Stuart / Damaged Goods. Rowe ontwikkelde een unieke en persoonlijke sound waar akoestische en elektronische klank door analoge en digitale manipulatie versmelten in een oneindig geluidsweefsel van organische en polymorfe soundscapes.Voor dit concert wordt Rowe vergezeld door celliste Ha-Yang Kim. En de experimentele underground muzikant Scanner en Jochen Arbeit, gitarist bij Einstürzende Neubauten, duwen samen het begrip 'soundscapes' tot een breekpunt in een geïmproviseerde set met noise, zware grooves, energieke industriële ritmes, stroomstoten, dubstep en elektronica. Tot slot brengt Visual Kitchen, pioniers in de Belgische vj-scene, enkele live audiovisuele performances.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Intimate Strangers #4
Van woensdag 4 t.e.m. zaterdag 7 mei 2011
Kunstencentrum Vooruit Gent

Sint-Pietersnieuwstraat 23
9000 Gent

Het volledige programma en alle verdere info vind je op www.vooruit.be

23:11 Gepost in Concert, Dans, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

28/04/2011

Zes strijkers van het NOB brengen werk van Brahms en Peter Swinnen in Bozar

Peter Swinnen Zes strijkers van het NOB vertolken tijdens dit middagconcert in het Paleis voor Schone Kunsten in Brussel het intrigerende strijksextet opus 36 van Johannes Brahms. Het werk kreeg de ondertitel 'Agathe' mee, want Brahms betuigt hier zijn liefde voor Agathe von Siebold door een motief met de tonen A-G-A-H-E te gebruiken (de T bestaat jammer genoeg niet als notennaam). Voor strijktrio schreef Peter Swinnen het fascinerende 'Dorce IX'. De titel is een anagram voor 'corde' of snaar, maar ook voor de knoop die in deze compositie verstrengeld én ontward wordt.

Peter Swinnen : " Dorce is een reeks van 9 stukken, alle gebaseerd op dezelfde drie melodieën (voor respectievelijk viool, altviool en cello). Met deze 3 melodieën kan je in allerlei combinaties niet minder dan 4 solostukken, 4 duetten en 1 strijktrio spelen, zonder ook maar 1 noot te wijzigen.
Daarvan komt trouwens ook de titel: niet enkel als anagram van "Corde" (= snaar), maar ook in de betekenis van een streng, een knoop, waar je draad per draad uit kan halen. Zoals in de 4 duos en het trio de verschillende melodieën zich ook effectief beetje bij beetje in een knoop verstrengelen, om aan het einde opnieuw uit elkaar te gaan, ieder in haar eigen individualiteit." (*)

Programma :

  • Peter Swinnen, Dorce IX, voor strijktrio
  • Johannes Brahms, Strijksextet nr. 2, op. 36

Tijd en plaats van het gebeuren :

Middag van het NOB : Peter Swinnen, Brahms
Donderdag 5 mei 2011 om 12.30 u
Bozar

Ravensteinstraat 23
1000 Brussel

Meer info : www.bozar.be en www.nob-onb.be

Extra :
Peter Swinnen : www.peterswinnen.be (*) en www.matrix-new-music.be

21:53 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

27/04/2011

Opmerkelijke hedendaagse artistieke creaties tijdens Kunstenfestivaldesarts

Kunstenfestivaldesarts Op vrijdag 6 mei gaat de zestiende editie van het Brusselse Kunstenfestivaldesarts, hét internationale podiumkunstengebeuren in ons land, van start. Het Kunstenfestivaldesarts biedt gedurende drie weken ruimte voor opmerkelijke hedendaagse artistieke creaties. Het creëert een moment van reflectie, van confrontatie en dialoog tussen werken en mensen. Mensen die willen creëren, kijken en hun ervaringen met elkaar delen.

Het festival toont dit jaar een dertigtal werken, vooral wereldcreaties van levende, levendige, vitale kunst. Er staan grote namen in de internationale hedendaagse artistieke scène op de affiche, gevestigde kunstenaars die jong blijven in hun creatie en die risico's durven te nemen. Er zijn ook minder of zelfs onbekende stemmen, wegbereiders voor de kunst van de toekomst. Het is een plek voor buitengewone creaties, maar ook een gelegenheid voor onderzoek en experiment. Het Kunstenfestivaldesarts opent een breed spectrum, laat zich niet in een hokje stoppen en kijkt voorbij culturele en esthetische grenzen, tot ver buiten het Europese continent.

Als geheel vormt het dertigtal werken dat jaarlijks op het programma staat een referentiekader. Geen gesloten maar een open kader: open voor oordelen, interpretaties, kortom voor dialoog. Drie weken lang nodigt het festival toeschouwers uit in een vloeiende, stimulerende ruimte. Doorheen deze editie verdwijnen woorden vaak naar de achtergrond, om plaats te maken voor de taal van het lichaam. De Japanse Toshiki Okada, een opvallende gast op de voorbije festivaledities, spreekt over de wereld in aangrijpend bewegingstheater. Hij combineert vormabstractie en betekenis op meesterlijke wijze en zijn unieke taal krijgt ook in deze editie een prominente plaats. Okada's radicale landgenoot, Daisuke Miura, choreografeert een realiteit waar afwachtende lichamen alleen nog gehoor geven aan hun eigen instincten.

Misschien is het wel interessant om deze editie te volgen aan de hand van de toestand van de lichamen die erin bewegen ? Bouchra Ouizguen onthult de lichamen van Marokkaanse Aitas, getekend door tijd en clandestiniteit. Philipp Gehmacher regisseert grauwe, manke lichamen op zoek naar harmonie. De jonge Belgische Franstalige regisseurs Fabrice Murgia en Anne-Cécile Vandalem zijn geïntrigeerd door stilte en het onuitsprekelijke. Hun persoonlijke en inspirerende podiumcreaties tonen inerte lichamen, afgesneden van de werkelijkheid. In een reactie op schreeuwerige mediatisering, de massieve vloed aan informatie en de almacht van entertainment, zoeken de theatermakers lege en uitgeholde ruimten op en proberen ze de tijd te vertragen. In zijn buitengewone choreografie suggereert Boris Charmatz de opstelling van een neutrale ruimte, een lange, exponentiële loop waarin elk individu gelijkwaardig zijn plaats vindt; misschien een manier om een einde te maken aan conflicten ?

Muziek is dit jaar vaak de drijvende kracht achter creaties. Het draagt de verhalen die geënsceneerd worden door Richard Maxwell, een bescheiden maar vooraanstaand figuur in het New Yorkse theater, die naar het festival komt met een wereldpremière. Muziek overheerst ook in de futuristische visioenen van Eszter Salamon, die de toeschouwers onderdompelt in een zintuiglijke totaalervaring. Jan Decorte, de grote Vlaamse theaterregisseur, waagt zich aan opera, een genre dat hij in de meest elementaire eenvoud wil uitpuren.

Dit jaar trekt het Kunstenfestivaldesarts een schoolgebouw binnen en vestigt zijn festivalcentrum in het Rits. Jongeren en educatie zijn misschien ook wel een van de uitgangspunten van deze editie, die de nadruk legt op een jonge generatie die voor haar creatie worstelt met de economische realiteit waarin de middelen voor kunst en cultuur 'quantité négligeable' lijken. Ook op deze festivaleditie: een jury van kinderen die wordt uitgenodigd om vanuit hun eigen perspectief te oordelen over deze wereld bedacht door volwassenen, een project van Mammalian Diving Reflex. Andere kunstwerken, waaronder een recente film van Federico León en Martín Rejtman of de voorstelling van het Mexicaanse collectief Lagartijas tiradas al sol, houden de generaties intrigerende spiegels voor. Ten slotte brengt deze festivaleditie hulde aan een reus uit het Europese theater: Krystian Lupa, die een voorstelling toont die barst van jeugdigheid en radicalisme.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Kunstenfestivaldesarts 2009
Van vrijdag 6 t.e.m. zaterdag 28 mei 2011
Op verschillende locaties in Brussel


Het volledige programme en alle verdere info vind je op www.kfda.be

22:46 Gepost in Concert, Dans, Festival, Film, Muziek | Permalink |  Facebook

De Kortrijkse lente zit vol muziek met een frisse mix van klassiek, hedendaags en geluidskunst

Festival van Vlaanderen Kortrijk Op donderdag 5 mei gaat de tweede editie van het Festival-van-Vlaanderen-Kortrijk-nieuwe-stijl van start. Muziek is de motor van het festival, maar de kruisbestuiving met andere disciplines wordt niet uit de weg gegaan.  De editie van 2011 biedt opnieuw een frisse mix van klassiek en hedendaags, van composities die een verhaal vertellen, projecten waarin oud en nieuw spontaan samensmelten en de wondere wereld van de geluidskunst. Geniet van beklijvende concerten, Europese geluidskunst, een muzikale stadshappening, de oogstrelende 'Club Klassiek' en tal van educatieve projecten en inleidingen.

Hoogtepunten zijn ongetwijfeld het openingsconcert met het vermaarde Hilliard Ensemble, het concert van Brussels Philharmonic met ondermeer werk van de Duitse componist Heiner Goebbels met twee Afrikaanse solisten én 'The Arabian Passion according to J.S. Bach' waarin de orient en de Westerse traditie samenkomen. Opmerkelijk is ook '7': de uitvoering van Haydn's Zeven Laatste Woorden op pianoforte door Piet Kuijken in een hedendaags audiovisueel decor van Anouk De Clercq en Anton Aeki. En dan hebben we het nog niet over de nieuwe kamersymfonie van Frank Nuyts, Sigiswald Kuijken, een gedanste versie van Mahler's 'Abschied' ('Das Lied Von der Erde') en de uitvoering van Goebbels' 'Songs of Wars I Have Seen' op tekst van Gertrude Stein.

In 'Stadsmuziek' wordt de link tussen oost en west nog verder gemaakt. Op zondag 15 mei krijg je voor slechts €16 toegang tot minstens vijf concerten. Ontdek hoe Tibetaanse monniken en pianist Tae- Hyung Kim (laureaat Koningin Elisabeth Wedstrijd 2010) met Westerse muziek omgaan en beleef hoe Westerse componisten zich laten inspireren door de Oosterse cultuur. Een muzikale ontdekkingstocht.

'Klinkende Stad: Resonance' presenteert dan weer geluidskunst of de schemerzone tussen beeldende kunst, muziek en klank. Het Festival is één van de Europese voortrekkers in het genre en medestichter van het Europese netwerk Resonance. Van 7 tot 22 mei presenteren Maia Urstad, Esther Venrooy, Pierre Berthet en Paul Devens nieuwe projecten.

Tot slot wordt theater Antigone speciaal voor het festival omgetoverd tot Club Klassiek. Een warm salon met knusse stoelen, sfeervolle verlichting en oogstrelende decoratie als het decor bij uitstek voor drie beklijvende concerten.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Festival van Vlaanderen Kortrijk
Van donderdag 5 t.e.m. zondag 22 mei 2011
Op verschillende locaties in Kortrijk


Het volledige programma en alle verdere info vind je op www.festivalkortrijk.be

17:48 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

Tussen droom en werkelijkheid : wereldcreatie Matsukaze in de Munt

Matsukaze Meteen na de herneming van 'Hanjo' presenteert de Munt de wereldpremière van 'Matsukaze', de nieuwe opera van Toshio Hosokawa waarvan het huis de opdrachtgever is. Deze creatie wordt ongetwijfeld een belangrijk hoogtepunt in de internationale opera-agenda. Twee zussen, Matsukaze en Murasame, verloren hun hart aan een verbannen edelman. Jaren later, na hun dood, blijven hun zielen ronddolen en naar hem verlangen. Matsukaze danst als een waanzinnige, uitgedost met de hoed en mantel van haar geliefde, en denkt hem te herkennen in de gestalte van een pijnboom… Net als voor 'Hanjo' uit 2004 grijpt Toshio Hosokawa opnieuw naar de no-traditie voor zijn nieuwe opera. Eenzelfde intimistische benadering, eenzelfde droomsfeer die zo typisch is voor het no-theater, zetten de toon van deze nieuwe compositie waarin Hosokawa een viertal personages en klein koor opvoert, begeleid door een kamerorkest. Na 'Hanjo', in een enscenering van Anne Teresa De Keersmaeker, vertrouwt de Munt de regie andermaal toe aan een talentvolle choreografe, Sasha Waltz.

Matsukaze is een klassieker van het No-theater, geschreven door Kan'ami Kiyotsugu, een Japanse nô-acteur uit de 14de eeuw en werd herwerkt door Zeami Motokiyo, estheticus, acteur en schrijver (15de eeuw). Het drama verhaalt de vernietigende kracht van passie en ongecontroleerde verlangens. Twee zussen, Matsukaze (Wind in de Pijnbomen), en Murasame (Herfstregen) woonden aan de baai van Suma en distilleerden er zout uit zeewater. Ze werden allebei verliefd op een hoveling die daar in ballingschap leefde. Kort na zijn vertrek vernamen ze het nieuws van zijn dood en ze stierven van verdriet, maar hun geesten bleven ronddwalen op de oever, vol onvervulde verlangens. Bij Matsukaze brandde de liefdespijn zo hevig dat ze haar verloren liefde meende te herkennen in de gestalte van een pijnboom en er krankzinnig van werd.

Toshio Hosokawa is inderdaad heel erg geworteld in de zenfilosofie maar heeft een Westerse muziekopleiding gevolgd. Hij studeerde compositie bij Isang Yun, piano bij Rolf Kuhnert en analyse met Witold Szaloneck aan de Berliner Hochschule der Künste maar keerde daarna terug naar Japan om zijn kennis van de traditionele muziek te verrijken. Het is deze dubbele cultuur die zijn werk beïnvloedt en die put uit de grote Westerse traditie - Bach, Mozart, Beethoven, Schubert maar ook Nono - en uit de traditionele Japanse hofmuziek, de gagaku.

"De Europese kunst zegt: de tijd mag niet voorbijgaan, zo staan ook de kathedralen er voor de eeuwigheid. De Japanse kunst gaat mee met de tijd en zegt: vergankelijkheid is mooi. Het geluid komt voort uit het zwijgen, komt tot leven - en keert naar het zwijgen terug."
Het zijn niet alleen zulke uitspraken, geïnspireerd door het zenboeddhisme, waardoor men Toshio Hosokawa graag beschouwt als een "typisch Japanse" componist, hij is zondermeer de meest succesvolle componist van zijn land vandaag. Zelf ziet hij zich veeleer als een reiziger tussen werelden, even vast verankerd in het Europese modernisme als in de filosofie en de culturele traditie van zijn vaderland.

Toshio Hosokawa's grootvader was een meester in het ikebana, de edele kunst van het bloemenschikken, zijn moeder gaf les in het koto spelen, de Japanse citer met gebolde klankbodem en dertien snaren. Maar dat alles maakte weinig indruk op de jonge Toshio, die sinds zijn vijfde pianoles nam. "Als ik mijn moeder hoorde spelen op de koto, klonk dat voor mij eentonig, zo traag, en ik begreep er niets van", vertelt hij. "Mozart, Beethoven, dat was voor mij geweldige muziek, daar hield ik van." Een radio-uitzending in 1970 van de 'November Steps' van Tōru Takemitsu deed een nieuwe wereld voor hem opengaan. In deze partituur werden traditionele Japanse instrumenten zoals de biwa, een luit met korte hals, of de shakuhachi, een bamboefluit, samengebracht met het Europese orkest. Vooral het bewijs dat er een typisch Japans modernisme bestaat, dat inderdaad probeert een brug te slaan en niet alleen de Europese avant-garde imiteert, wekte bij Hosokawa het verlangen om zelf compositie te studeren.

"Het probleem van ons, Japanners, is dat wij onze eigen cultuur niet kennen”, geeft Hosokawa grootmoedig toe. "Er wordt vandaag wel telkens weer traditionele muziek gespeeld, maar zij klinkt in mijn oren niet authentiek, eerder kitscherig. Wij hebben ook zeer goede musici voor Europese klassieke muziek, maar ik denk niet dat zij Europa echt kennen. We zijn dus aan weerskanten oppervlakkig."

Een sleutelervaring was voor Toshio Hosokawa de confrontatie met het klassieke nō-theater, waarvan de rituele afgemetenheid hem veel meer lag dan het burgerlijke kabuki-theater met zijn stuitende, grove humor. Dat men deze oeroude kunst, waarvan de vandaag bekende vormen uit de 16de eeuw stammen, niet alleen kan overleveren, maar ook een nieuwe geest kan geven . De bewegingen van de acteurs bij Suzuki, die niet de werkelijkheid nabootsen maar de psychologie van de personages abstraheren en in een artificiële lichaamstaal vertalen, waren medebepalend bij deze compositie. Woord, geluid en gebaar werden verenigd tot een Gesamtkunstwerk met een heel eigen expressie - de langzame, geritualiseerde bewegingen ontmoeten een stijl van declameren die vrijer dan de westerse zangkunst met de toonhoogten omgaat en een archaïsch aandoende vibratotechniek vraagt, die de hoofdtoon tot en met een terts doet veranderen. Tegelijk echter gebruikt Hosokawa de Engelse taal en westerse instrumenten: Oost en West, oud en nieuw verrijken elkaar.

Een andere weg om toegang te vinden tot de artistieke kosmos van Hosokawa wordt geboden door de kalligrafie. "Mijn muziek is kalligrafie", geeft hij toe, "geschilderd in de open rand van tijd en ruimte. Elk geluid heeft een vorm, zoals een lijn of een punt, die met het penseel getrokken wordt. Deze lijnen worden op een doek van zwijgen geschilderd. Hun rand, het zwijgen dus, is even belangrijk als de hoorbare rest."

De natuurklanken - de wind, de golven, de adem of het zoemen van de cicaden - inspireren hem bij het componeren. "Het zijn geen lelijke geluiden, maar altijd klanken die we in de natuur horen en waar we in de muziek dichter bij komen, om de geest ervan te kunnen beroeren", verduidelijkt Hosokawa. "Een Shakuhachi-speler streeft ernaar om een ademgeluid voort te brengen dat als een natuurgeluid klinkt, zoals een zuchtje wind in een bamboestruik. En ik zou ook graag zulke klanken hebben, schrijven en horen - elk geluid laadt zich met de kracht van de natuur en heeft daardoor iets dat de mensen overstijgt." Precies met deze principes vond Toshio Hosokawa zijn meest persoonlijke klanktaal, die geen stijlkopie is van de westerse avant-garde, maar de oeroude Japanse ziel laat voortleven, ook al is ze gehuld in een hedendaags klankkleed.

Voor de enscenering deed de Munt een beroep op Sasha Waltz. Na Anne-Teresa de Keersmaeker is zij de tweede choreografe die een opera van Hosokawa ensceneert in de haar zo kenmerkende stijl van de 'gechoreografeerde opera'. Net zoals voor Hosokawa is het ritme van de beweging en de gebaren één van de grote kenmerken van de kunst van Sasha Waltz. Voor deze nieuwe productie werkt Sasha Waltz met Pia Maier-Schriever en Chiharu Shiota voor de decors, Christine Birkle voor de kostuums, Martin Hauk voor de belichting en Ilka Seifert voor de dramaturgie. Sasha Waltz was in de Munt te gast met 'Dido and Aeneas' (Purcell) in 2008, met 'Gezeiten' in 2009  en met 'Medea', een opera-en dansspektakel op de partituur van Pascal Dusapins 'Medeamaterial' in 2010.

Sasha Waltz behoort tot de belangrijkste choreografen van de hedendaagse Europese danskunst. Ze stichtte haar eigen groep Sasha Waltz & Guests in 1992 na haar opleiding aan de School for New Dance Development te Amsterdam, waarna ze zich vervolmaakte in New York en Berlijn. Terwijl ze actief verder samenwerkt met de Schaubühne te Berlin, maakt haar gezelschap tournees met ongeveer 140 voorstellingen per jaar. Buiten haar vaste dansers verwelkomt ze ook artiesten ' in residentie', voor het ogenblik zijn het 150 'guests' die uit 25 verschillende landen komen.

Sasha Waltz is gepassioneerd door de interactie tussen theater, muziek en beweging en realiseert choreografische operaregie's, denken we maar aan 'Dido & Aeneas', de productie van de Munt die in januari 2008 werd voorgesteld in het Théâtre National, 'Medea', en 'Roméo et Juliette' van Hector Berlioz dat gecreëerd werd in l'Opéra national te Parijs in 2007. Ze ontwikkelde zo een heel nieuwe vorm waarin dans, zang en muziek op een moderne manier samensmelten en slaagt er altijd in om met grote vooraanstaande hedendaagse componisten samen te werken.

Voor het allereerst staat de jonge Spaanse dirigent Pablo Heras-Casado aan het hoofd van het Muntorkest. Hoewel hij pas 34 jaar oud is - hij werd geboren in Granada in 1977 - heeft hij al een breed en gevarieerd professioneel traject afgelegd.

De titelrol van Matsukaze wordt vertolkt door de Canadese Barbara Hannigan die in de Munt tijdens het seizoen 2008-2009 een verpletterende indruk naliet met haar vertolking van Venus en Gepopo, Chief of the Secret Police in 'Le Grand Macabre' van Ligeti. In hetzelfde seizoen zong ze, eveneens in de Munt, de solistische zangpartij in 'House of the Sleeping Beauties', de wereldpremière van de opera van Kris Defoort. In september 2007 creëerde ze de liedcyclus van Friedrich Cerha, 'Auf der Suche nach meinem Gesicht', een opdracht van de Munt waarin ze haar liefde voor het hedendaagse repertoire kon etaleren. Ze bracht creaties van György Ligeti, Karlheinz Stockhausen, Kaija Saariaho, Luigi Nono en vele anderen, zong onder leiding van beroemde dirigenten als Peter Eötvös, Essa Pekka Salonen, Sir Simon Rattle, Reinbert de Leeuw, Ingo Metzmacher en Thomas Adès en werkte samen met componisten als Louis Andriessen, Henri Dutilleux, Oliver Knussen en Gerald Barry.
Na de wereldpremière in Brussel zal ze de rol zingen voor de creatie in de Nationale Poolse Opera te Warschau, in het Grand Théâtre du Luxembourg en in de Staatsoper Berlin, telkens onder leiding van par Pablo Heras-Casado.

De Zweedse mezzosopraan en getalenteerde actrice Charlotte Hellekant kon het Muntpubliek voor het eerst al aan het werk horen in 'Giulio Cesare in Egitto' in januari 2008, en in december 2009 was ze terug te horen in 'Iphigénie en Aulide' waar ze zich overtuigend inleefde in de rol van Klytämnestra. Ze komt hier terug in de rol van de zuster Murasame.

De Noorse bas-bariton Frode Olsen neemt de partij van 'der Mönch' voor zijn rekening. De Munt is voor hem bekend terrein: hij zong er Fasolt (Der Ring), König Marke (Tristan und Isolde) en Gurnemanz (Parsifal), Erster Soldat en Erster Nazarener (Salome), Sarastro (Die Zauberflöte), maakte zijn roldebuut als Vodnik in 'Rusalka' (seizoen 08/09) en was datzelfde seizoen te horen als Nostradamus in 'Le Grand Macabre'. De belangrijkste operahuizen vragen hem voor een gevarieerd operarepertoire dat loopt van Mozart, Beethoven, Berlioz tot Puccini, Wagner en Strauss. Ook op het concertpodium is hij actief: regelmatig brengt hij concerten met werk van Verdi, Rossini, Dvorak, Händel, Haydn en Beethoven. De Duitse bariton Kai-Uwe Fahnert maakte zijn Muntdebuut in 2006 in 'L'Incoronazione di Poppea', en komt terug voor de rol van ' der Fischer'.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Toshio Hosokawa : Matzukaze
Di 3, wo 4, do 5, vrij 6, di 10 en wo 11 mei 2011, telkens om 20.00 u
Zondag 8 mei 2011 om 15.00 u
De Munt Brussel

Muntplein
1000 Brussel

Meer info : www.demunt.be
-------------------------------
Meet the Artist : Toshio Hosokawa & Sasha Waltz
Maandag 2 mei 2011 om 18.30 u


Aan de vooravond van de wereldcreatie van Matsukaze nodigt de Munt je uit om een kijkje te nemen achter de schermen van dit uitzonderlijke evenement. Dompel je onder in het hart van deze hedendaagse creatie met de Japanse componist Toshio Hosokawa, de jonge librettiste Hannah Dübgen, de Duitse choreografe Sasha Waltz, de regisseuse van deze langverwachte voorstelling, en de dramaturge van de productie, Ilka Seifert.

De ontmoeting, die in het Duits zal plaatsvinden met simultaanvertaling, zal geleid worden door journalist Hans Reul. Deze bevoorrechte ontmoeting zal opgeluisterd worden door werken van Toshio Hosokawa voor solo-instrumenten. Femke Sonnen zal 'Elegy for violon' vertolken en Carlos Bruneel brengt 'Vertical Song I for flute'.
-------------------------------
A Night at the Opera with Lucy Lucy

Ben je jonger dan 26, dan kun je op donderdag 5 mei een avond in de opera doorbrengen in het bijzijn van de Belgische pop-rock groep Lucy Lucy! en tegelijk de nieuwste opera van de Japanse componist Toshio Hosokawa in een regie van de Duitse choreografe Sasha Waltz ontdekken. Een dansworkshop als inleiding tot het werk van Sasha Waltz, de operavoorstelling en een verrassende ontmoeting tussen de zangers uit Matsukaze en de leden van de groep Lucy Lucy! maken van deze Night at the Opera een onvergetelijke totaalervaring!

Extra :
Toshio Hosokawa op www.schott-music.com, www.karstenwitt.com, www.arsmusica.be en youtube
Sasha Waltz & Guests : www.sashawaltz.de

Elders op Oorgetuige :
Toshio Hosakawa's tweede opera Hanjo in de Munt, 3/04/2011

Naar aanleiding van de wereldcreatie van 'Matsukaze' in de Munt konden wij op zaterdag 23 april titelrolzangeres Barbara Hannigan tussen de repetities door strikken voor een interview. Dat verschijnt later deze week op Oorgetuige.

14:07 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

25/04/2011

De verlichte fabriek : nieuwe muziek & sociaal engagement tijdens Erfgoeddag in Leuven

Erfgoeddag Op zondag 1 mei is het weer Erfgoeddag. Thema van deze Erfgoeddag is 'Armoe troef!'. Deze editie van Erfgoeddag probeert aan de hand van zo'n 600 activiteiten na te gaan hoe men in het verleden tegenover armoede en mensen in armoede stond. Stad Leuven doet opnieuw mee met allerhande interessante iniatieven. Daarbij kon HistarUZ, het museum van UZ Leuven, uiteraard niet ontbreken. Daar organiseert Matrix Centrum voor nieuwe muziek de tentoonstelling 'De Verlichte Fabriek'. Deze expo zet de sociaal geëngageerde kunstmuziek uit de 20ste eeuw in de kijker.

Mee met de maatschappelijke omwentelingen van de voorbije 100 jaar, deden heel wat kunstenaars hun artistieke zeg over armoede en sociaal onrecht. Muziek werd een wapen in de strijd tegen sociale ongelijkheid, soms met enkel klank, soms hand in hand met ruimere maatschappelijke actie. Naar aanleiding van Erfgoeddag, met het thema Armoe troef, zet Matrix sociaal geëngageerde kunstmuziek uit de 20ste eeuw in de kijker. Luigi Nono bijvoorbeeld schreef in 1964 de socialistische opera La fabbrica illuminata, 'De verlichte fabriek' en bracht ook letterlijk muziek naar de fabrieksarbeiders. Vijf jaar later zetten de zogeheten Notenkrakers Amsterdam op stelten met muzikale (en andere) acties tegen de heersende bourgeoisie, de woningnood in Amsterdam, het arresteren van straatmuzikanten en andere vormen van maatschappelijk onrecht. Aan het einde van de jaren 1970 maakte Logos de muziek voor enkele animatiefilmpjes rond sociale en politieke thema's. En tot slot gluren we ook even binnen bij het Scratch Orchestra van Cornelius Cardew.

Naar aanleiding van Erfgoeddag werkte Matrix samen met Buurtwerk 't Lampeke aan een project rond muziek en klankbeleving. Frederik Croene vroeg de aanwezige buurtbewoners naar hun ervaringen en gedachten rond klank en muziek. Achteraf bracht Matrix de verhalen, muziek en de unieke klank van het buurthuis samen in een bijzonder klankkunstwerk. Het resultaat is te horen in het kader van de tentoonstelling 'De Verlichte Fabriek'.

Tijd en plaats van het gebeuren :

De Verlichte Fabriek - tentoonstelling i.h.k.v. Erfgoeddag
Zondag 1 mei 2011 van 10.00 u tot 18.00 u
mUZeum van HistarUZ Leuven

Kapucijnenvoer 33
3000 Leuven
Gratis toegang

Meer info : www.matrix-new-music.be en www.erfgoeddag.be

Elders op Oorgetuige :
Traumgesichter : vergezichten van Huber tot Nono, 22/11/2010
Lonely at the top : Cornelius Cardew, 3/06/2008

23:03 Gepost in expositie, Muziek | Permalink |  Facebook

24/04/2011

Gradus ad Parnassum : Sjostakovitsj, Goeyvaerts, Silvestrov en Brackx

Karel Goeyvaerts In het kader van de concertreeks Gradus ad Parnassum van het Conservatorium Gent brengen studenten Anna Pardo Canedo (sopraan), Stefanie Arys (klarinet), Géraldine Clément (fluit), Naomi Vercauteren (viool), Anna Katharina Grote (cello) en Adriaan Debbaut (piano) op zondag 1 mei werk van Dimitri Sjostakovitsj, Karel Goeyvaerts (foto) , Valentin Silvestrov en Joachim Brackx.

Dimitri Sjostakovitsj, 7 romances op poëzie van Blok, voor sopraan, viool, cello en piano, opus 127 (1967)
Toen de gezondheid van Sjostakovitsj eind jaren zestig te wensen overliet, deed hij het wat rustiger aan en doodde hij de tijd met lezen. Zo maakte hij kennis met de De twaalf, een ballade van Alexander Blok (1880-1921). Het werk van Blok sprak Sjostakovitsj zozeer aan dat hij inging op de uitnodiging van cellist Mstislav Rostropovitsj om poëzie van Blok op muziek te zetten. Sjostakovitsj zag echter al snel in dat een combinatie van zang met pianotrio meer expressieve mogelijkheden bood. Zo komt het dat elk deeltje uit deze liedcylus voor een verschillende combinatie van instrumenten is gecomponeerd, van viool-, cello- of pianosolo met zang tot een combinatie van de vier muzikanten samen. De thematiek is erg donker en richt zich op angst, duistere voorgevoelens en de dood.

Karel Goeyvaerts - Litanie IV (1981)
Karel Goeyvaerts studeerde aan de conservatoria van Antwerpen en Parijs, waar hij les volgde bij Darius Milhaud en Olivier Messiaen. Zijn Sonate voor twee piano's (1950) wordt beschouwd als het eerste integraal serialistisch werk. In samenwerking met onder andere Stockhausen realiseerde hij in 1953 voor het eerst muziek die geproduceerd werd via elektronische generatoren. Van de jaren 60 tot zijn dood bewandelde hij experimentele, aleatorische, repetitieve wegen die uitmondden in zijn late neo‐tonale stijl. Zijn belangrijkste werk is zijn laatste, de opera Aquarius. De vijf Litanieën dateren uit zijn repetitieve periode.

De reeks van vijf Litanieën belichamen de stijl die Goeyvaerts zelf omschreef als 'evolutief-repetitief'. Het basisprincipe daarvan was volgens Goeyvaerts: "(…) dat muzikale cellen voortdurend ontwikkeld worden door er nieuwe elementen aan toe te voegen en dan zodra ze voltooid zijn meteen weer verbrokkelen en langzaam verdwijnen, terwijl andere cellen op gelijkaardige wijze verschijnen en ontwikkeld worden." Concreet betekent dat dat rusten stelselmatig worden vervangen door noten tot het motief in de meest volledige gedaante verschijnt en daarna het omgekeerde proces inzet waarbij meer en meer noten wegvallen en rusten in de plaats komen. Dat het 'evolutieve' aspect in de voortdurende me-tamorfose van die muzikale cellen in essentie niets anders is dan 'process music' mag duidelijk zijn, al verloopt het proces bij Goeyvaerts veel sneller dan in de vroege Amerikaanse minimal music.

'Litanie IV' (1981) werd gecomponeerd in opdracht van Radio France en is geschreven voor sopraan en vijf instrumenten (fluit, klarinet, viool, cello en piano). Typisch voor Goeyvaerts is dat er niet één overkoepelend proces is, maar verschillende processen tegelijk, die in verschillende lagen boven elkaar worden gestapeld. In 'Litanie IV' volgen zes zulke muzikale lagen/processen elkaar op waarbij de volgende laag al begint op te bouwen als de vorige laag nog maar net aan de afbouwfase is begonnen. Die overlapping wordt bruusk afgebroken wanneer het materiaal uit het begin van het werk opnieuw verschijnt en op een licht gevarieerde manier terug wordt ontwikkeld. Dat mondt uit in een droog machinaal ostinato (dat is afgeleid uit het laatste akkoord dat eraan voorafging) dat het afsluitende karakter van het einde van de compositie benadrukt. De tekst die de sopraan zingt is half-nonsensicaal, maar gebruikt klanken en lettergrepen die bij momenten verdacht veel aan betekenisvolle gehelen doen denken, zo lijkt het begin ('Ayo. Horia in ecce hi De') merkwaardig goed op de tekst van het Gloria uit de Latijnse mis ('Gloria in excelsis Deo'). Goeyvaerts zelf geeft in het voorwoord van de partituur toe dat in de loop van het stuk muzikale referenties naar bestaande stukken zijn verwerkt, waaronder een psalm en een Russisch wiegeliedje. (*)

Valentin Vasiljovitsj Silvestrov - Postludium DSCH (1981-82)
Valentin Silvestrov is een Oekraïense componist, pianist en bouwkundig ingenieur. Hij studeerde compositie in Kiev bij Boris Lyatosjinski (1895‐1968). Omwille van zijn avant‐gardistisme werd hij niet toegelaten tot de Sovjet componistenbond zodat zijn werk niet openbaar mocht uitgevoerd worden. Pas in 1995 komt er in Rusland een album uit zijn werk.

Een postludium, normaal een instrumentaal naspel, wordt hier gebruikt als zelfstandige vorm. De letters DSCH zijn ontleend aan de naam van Dmitri Sjostakovtisj (of Schostakovich) aan wie het werk opgedragen werd; als alfabetische notennamen leveren die de tonen d es c b, die de aanhef vormen van het adagio - middendeel.

Programma :

  • Dimitri Sjostakovitsj, 7 romances Opus 127 voor sopraan, cello, viool en piano
  • Karel Goeyvaerts, Litanie IV voor sopraan, fluit, klarinet, viool, cello en piano o.l.v. Filip Rathé
  • Valentin Silvestrov, Postludium Nr.1 'D-S-C-H’ voor sopraan, viool, cello en piano
  • Joachim Brackx, La princesa esta triste... (2001) voor sopraan, viool, cello en piano

Tijd en plaats van het gebeuren :

Gradus ad Parnassum : Sjostakovitsj, Goeyvaerts, Silvestrov, Brackx
Zondag 1 mei 2011 om 11.00 u
Koninklijk Conservatorium Gent
- Miryzaal
Hoogpoort 64
9000 Gent

Meer info : cons.hogent.be

(*) Bron : Tekst Maarten Beirens voor deSingel, mei 2007

Extra :
Dmitri Sjostakovitsj op nl.wikipedia.org en youtube
Dmitri Sjostakovitsj (1906 - 1975): Strijd om de geestelijke integriteit, Jan De Kruijff op www.musicalifeiten.nl
Valentin Silvestrov op www.schott-music.com en youtube
Valentin Silvestrov - Portret van een onaagepaste op tempeldertoonkunst.blogspot.com
Valentin Silvestrov : 'Metamusik/Postludium', Bart Cypers op Kwadratuur.be, 04/10/2003
Karel Goeyvaerts op www.matrix-new-music.be, www.cebedem.be en youtube
Joachim Brackx : www.brackx.info, www.matrix-new-music.be en youtube

Beluister alvast de eerste van Sjostakovitsj' 7 romances Opus 127



Je kan de 7 romances hier in hun geheel beluisteren

Het eerste deel van Karel Goeyvaerts' Litanie IV



en deel 2

22:27 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

De gehangenen : muziektheater over ongelovige thomassen die luidop vragen durven te stellen

Josse De Pauw & Jan Kuijken De gehangenen zijn zij die luidop vragen stelden, die luidop hun bevindingen verkondigden, die zich niet wilden neerleggen bij wat al geweten was of bij wat geschreven stond, ze eisten de vrijheid op om te twijfelen en te onderzoeken. Vaak moesten ze die nieuwsgierigheid met hun leven bekopen. De muzikanten van het Orchestre Royal de Chambre de Wallonie voeren de muziek van Jan Kuijken uit. Een muzikaal verhaal waar acteurs, zangers en Jan zélf met cello en opgenomen materiaal, hun plek in vinden. Boven het strijkersensemble worden drie zangers en twee spelers opgehangen. Voor hen schreef Josse De Pauw de tekst. Voor de zangers werd die in het Latijn vertaald, waardoor hun vertelling soms aan een mis doet denken, aan een requiem misschien, maar evengoed herinnert aan het Latijn als eerste universele taal voor de wetenschap. De acteurs spelen in het Nederlands, een man en een vrouw, twee onderzoekers die te vroeg en te luid hebben gesproken. De voorstelling wil een ode zijn aan het vrije denken en het vrijmoedig verwoorden van die gedachten.

Jan Kuijken streeft naar een organische verwevenheid van zijn muziek met het spel van de acteur, waardoor een vorm van muziektheater ontstaat, waarbij het één niet meer zonder het andere kan. Met Josse De Pauw heeft hij eerder al onder andere Die siel van die mier (2004) en Liefde/zijn handen (2008) gemaakt.

Jan Kuijken studeerde als telg uit een muzikale familie cello en piano aan de muziekacademie in Asse. Hij speelde al in de meest uiteenlopende projecten: Urbanised van Luk Mishalle en Trevor Watts, Fukkeduk, De Oplosbare Vis van Peter Vermeersch en Josse De Pauw, The Sands of Time van Dick van der Harst, Passages van Kris Defoort en Fatou Traoré. Daarnaast componeert hij ook zelf. Typisch voor Jan Kuijken is het vermengen van stijlen en het werkzaam zijn op verschillende artistieke terreinen. En Kuijken blijft zoeken. Als huiscomponist bij LOD kan hij daartoe zijn eigen parcours uitstippelen. Muziektheater maken is een oud verlangen. Jan Kuijken wil voorstellingen creëren waarin zijn muziek organisch verweven is met het spel van de acteurs. Voorstellingen waarin het één niet meer zonder het ander kan. Zo schreef hij de muziek voor 'Brutalis', een performance van Karine Ponties. Dezelfde zoektocht naar verwevenheid tussen woord en muziek komt tot uiting in de dramatische concerten die Jan Kuijken en Josse De Pauw samen maakten. 'Die Siel van die Mier' (2004, ook in samenwerking met George van Dam), waarin een professor over orde en chaos reflecteert, heeft tussen november 2006 en februari 2007 getoerd in Frankrijk en België. Het muzikale liefdessprookje 'Liefde/zijn handen' (Jan Kuijken & Josse De Pauw) ging in première eind 2007.

In september 2006 werd 'Concertino voor Cello en Speakers' voor de eerste maal opgevoerd: een solo performance, waarin Jan Kuijken live improviseert op cello, bovenop verschillende lagen vooraf opgenomen muziek. In 2007 creëerde hij, samen met actrice Marlies Heuer (o.m. Toneelhuis), een uitbreiding: in het Dubbelconcertino wordt de compositie voor cello en speakers aangevuld met een compositie voor actrice en speakers. In 2009 maakte Jan Kuijken in Nederland met Marlies Heuer en Ria Eimers de voorstelling 'Szymborska!', een muziektheatervoorstelling rond gedichten van Szymborska. In het najaar 2010 werd deze voorstelling hernomen in Nederland. De volgende LODproductie werd 'Hoeveel jaren telt november', een samenwerking met Hans Spilliaert en Yoris Van den Houte. 'Hoeveel jaren telt november' werd een ontmoeting tussen installatie, poëzie, muziek en video, gebaseerd op het 'Boek der vragen' van Pablo Neruda. Intussen werkte hij samen met Josse De Pauw aan de nieuwe LODproductie, 'De gehangenen', die eind april 2011 in première gaat.

Tijd en plaats van het gebeuren :

LOD/Jan Kuijken : De Gehangenen
Za 30 april, di 3, wo 4 en do 5 mei 2011, telkens om 20.00 u
KVS BOL

Lakensestraat 146
1000 Brussel

Meer info : www.kvs.be en www.lod.be
----------------------------
Zaterdag 7 mei 2011 om 20.00 u
Cultuurcentrum Hasselt

Kunstlaan 5
3500 Hasselt

Meer info : www.ccha.be en www.lod.be
----------------------------
Dinsdag 10 mei 2011 om 20.00 u (inleiding door Geerdt Magiels om 19.15 u )
Concertgebouw Brugge

't Zand 34
8000 Brugge

Meer info : www.concertgebouw.be en www.lod.be
----------------------------
Woensdag 11 mei 2011 om 20.15 u
de Warande Turnhout

Warandestraat 42
2300 Turnhout

Meer info : www.warande.be en www.lod.be
----------------------------
Zaterdag 28 en zondag 29 mei 2011, telkens om 20.00 u
deSingel Antwerpen

Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Meer info : www.desingel.be, www.operaxxi.be en www.lod.be

Extra :
Jan Kuijken op www.lod.be, www.muziekcentrum.be en youtube

12:29 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

21/04/2011

Mechelen hoort Stemmen : vocaal feestgewoel in de Dijlestad

Mechelen hoort Stemmen Eén oor in, een andere wereld uit. Mechelen hoort Stemmen brengt ook dit jaar de mooiste vocale muziek uit de vier windstreken samen in het hart van de stad. Het Mechelse stadhuis, het Cultuurcentrum, Martin's Patershof en de Sint-Romboutskathedraal vormen in april en mei het decor voor creatieve combinaties en muzikale confrontaties: van close harmony van de King's Singers over Mudéjars ballades en romances uit Toledo tot het heerlijke Gloria van Vivaldi.

De eerste tonen van Mechelen hoort Stemmen klinken op zaterdag 30 april. In en rond het Stadhuis van Mechelen kan je die zaterdag genieten van koormuziek, wervelende tarantella’s en swingende jazz. Ook aan de jongste muziekliefhebbers is gedacht: voor hen is er een doe-voorstelling en een muzikale vertelling. Goedgesmeerd en in vrolijke stemming begeleiden de stemmen van onder meer Boboto, Cantus Amici, kinderkoor Kolor, Les Amis de P., Korile, het Onze-Lieve-Vrouwekoor, Salvocalee en Scala Vocale je doorheen de stad. En voor wie in de namiddag op het marktplein rondkuiert of geniet van een eerste terrasje, heeft Mardi brass een muzikale verrassing in petto.

Op donderdag 5 mei brengt Zefiro Torna in de Minderbroederskerk de wereldcreatie van Shadows, een liedcyclus van Jeroen D'hoe in zeven bewegingen, afgewisseld met zes gearticuleerde stiltes. Shadows vindt zijn inspiratie in de christelijke Tenebrae-traditie. Het libretto van tekstkunstenaar Brody Neuenschwander en D'hoe is een lyrische meditatie over schaduw in al zijn vormen.

Op donderdag 19 mei overschouwt de Letse dirigent Kaspars Putniņš met het Cappella Amsterdam de Baltische koormuziek van de voorbije eeuw. Hoewel zeer toegankelijk, is deze meditatieve, haast etherische muziek zeker niet vrijblijvend. Haal alvast je kompas boven!

In de productie 'Heaven and Hell', geïnspireerd op het fascinerende werk van William Blake, krijgt de klassieke recitalcontext een fikse adrenalinestoot van... een metalband. "Verbeeldingskracht aan de macht", had het credo van Blake kunnen zijn. Dit unieke concert - op dinsdagg 24 mei in het Minderbroederscomplex - brengt hulde aan de meester. Op het programma : muziek van Jonathan Harvey, Benjamin Britten, Ralph Vaughan-Williams, Jacob Ter Veldhuis, en Annelies Van Parys.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Mechelen hoort Stemmen
Van zaterdag 30 april t.e.m. zaterdag 28 mei 2011
Op verschillende locaties in Mechelen


Het volledige programma en alle verdere info vind je op www.festivalmechelen.be

Festival van Vlaanderen-Mechelen op Facebook

17:29 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook