09/03/2011

Raphaël, les Sirènes et le poulet : een vrolijk divertimento dat ook dieper graaft

Raphaël, les sirènes et le poulet Vijf acteurs en één pianist verdiepen zich in onze mythes, fabels, sprookjes en (soms jammer genoeg) beroemdste personages. Verleiding, liefde, jaloezie, eenzaamheid, verlangen, lust, angst, het absolute en de dood: dat zijn de ingrediënten van de verhalen van onze verbeelding. Zij borrelen in ons op zoals luchtbellen uit de poel van het verleden die aan de oppervlakte van de tijd uiteenspatten; wat ons bij blijft is vaak fragmentarisch, onvolledig, onvolkomen, vaag, en we kunnen de verhalen alleen maar in stukken vertellen, uit levensnoodzaak, net zoals deze acteurs die halsoverkop binnenvallen in een theater dat bestemd is voor de sloop en die nog één laatste keer het vuur van hun kunst willen laten oplaaien. Trouw aan haar motto, 'Theater voor de oren, muziek voor de ogen', roept Ingrid von Wantoch Rekowski deze verhalen op via de muziek : Haydn, Stravinsky, Wagner, Mozart maar ook Walt Disney.

In 'Raphaël, les Sirènes et le poulet' krijgt de muziek een geheel originele plaats in de scenische opbouw en krijgt zij een heerlijk ironische rol toebedeeld. We herkennen bij voorbeeld het koor uit Stravinsky’s Œdipe Rex, of de scène met Don Giovanni, Leporello en de Commendatore uit Don Giovanni… Maar terwijl bepaalde acteurs zingen en de pianist de muzikale thema's speelt ter begeleiding van sommige van die archetypische verhalen die een metafoor zijn voor de wereldgeschiedenis, zullen andere acteurs daarnaast ook andere, op zijn zachtst gezegd ongeziene, facetten van die grote onderwerpen en thema's onthullen...

Het is dus in dat contrast, in die discrepantie dat Ingrid von Wantoch Rekowski de menselijke dwaasheid en zwakte wil opsporen, door het gebruik van groteske en spot. In 'Lapsit Exillis', haar vorige creatie, was zij gaan graven in de Arthurlegendes en had zij in een groepsfresco op een krachtige en gebiedende toon vragen gesteld rond machtsverhoudingen en de behoefte aan heiligen, twee krachten die onze samenleving heel actief beheersen. Vandaag zoemt zij echter zachtjes nader in op het intieme, voor een soort dissectie op mythische echtparen en duo’s, waarbij zij met veel humor en gevoel op zoek gaat naar de complexiteit van de dynamiek van het samenzijn, en tekent zij een tragikomisch en monsterlijk beeld van de mens in zijn gevecht tegen zijn eenzaamheid, de mens die onbeholpen en stuntelig op zoek gaat naar de ander, in de knoop zit met zijn haast onstilbare verlangen naar een evenwichtige of vredige verhouding met zijn medemens. Deze keuze voor het duo als leidraad voor de voorstelling vereist op formeel vlak een ritme, een montage, een uitdrukkingskracht en de karakteristieke polsslag van een kracht die de regisseur hoopt te vinden in de elliptische en gebalde taal en stijlfiguren van het expressionisme.

Voor elke nieuwe creatie moet alles opnieuw uitgevonden worden. Over die scenische opsplitsing - met hiér het "ongecontroleerde", en dààr de "perfectie" - wordt ook nu druk gebrainstormd. Maar wij durven wedden dat Ingrid von Wantoch onze ambivalente verhouding tot het absolute op een verrassende wijze gestalte zal geven - het beeld is immers haar ding!. Los daarvan geeft de voorstelling zonder enige twijfel uitdrukking aan een gemis, een verlangen naar een ideale staat of wereld, en kan ze ons optrekken maar ook - en de geschiedenis heeft het vaak genoeg aangetoond - gruwel uitlokken, een verlangen wekken om het vrolijke gekrioel en de wandorde van het leven uit naam van orde en perfectie uit te roeien. En zo wordt het theater, waar mislukking, ontreddering, tumult, gestuntel en mankement blootgelegd worden, een plek waar gerebelleerd wordt tegen de tirannie van het ideale, een plek waar de mens en zijn ontroerende zwakheden kunnen standhouden.

Ingrid von Wantoch Rekowski (1967) combineerde studies schilderkunst, dans en piano in de Verenigde Staten met een regie-opleiding in Brussel. Ze vormde zich verder door een reeks stages en workshops bij onder andere Bob Wilson, Trisha Brown en Dario Fo. Als regisseur ging ze zich al snel toeleggen op muziektheater met onder meer de internationaal succesvolle productie 'A-Ronne II' (1996) en de opera's 'Life on a String' van de Chinese componist Qu Xiao, 'Song' (1997) en 'Cena Furiosa' naar Monteverdi (1999). In 1994 richtte ze in Brussel het gezelschap Lucilia Caesar op, waarmee ze voorstellingen en films creëert die zich focussen op het onderzoek naar menselijke passies. Von Wantoch Rekowski werd uitgenodigd op tal van festivals (zoals het Kunstenfestivaldesarts, Musikbiennale Berlin, Wiener Festwochen) en operahuizen in Europa (de Munt, opera's van Hamburg en Stuttgart, ...). In de loop der jaren werkte ze samen met dirigenten Muhai Tang, Marc Minkowski, Rinaldo Alessandrini en componisten als Salvatore Sciarrino, Kris Defoort en Joachim Brackx. 

Tijd en plaats van het gebeuren :

Raphaël, les sirènes et le poulet
Dinsdag 15 maart 2011 om 20.30 u
Théâtre National Brussel

Emile Jacqmainlaan 111-115
1000 Brussel

Meer info : www.arsmusica.be, www.theatrenational.be en

Bron : Tekst Cécile Michaux in het Magazine van Théâtre National, oktober 2010

Extra :
Ingrid von Wantoch Rekowski op www.luciliacaesar.be

Elders op Oorgetuige :
Ars Musica werpt blik op de toekomst en focust op Belgische componisten, 24/02/2011

Bekijk alvast deze twee fragmenten uit Raphaël, les sirènes et le poulet



17:00 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

De commentaren zijn gesloten.