31/07/2007

Ensemble OII brengt Gobert, Boulez en Campo

Pierre Boulez Van het stilistische pluralisme van de twintigste eeuw komen er in tijdens Midis-Minimes maar een beperkt aantal aspecten aan bod. In juni grasduinde het festival met o.a. Debussy, Ravel en Messiaen in het repertoire van de eerste helft van de vorige eeuw. Dichter bij ons staat het programma van het Ensemble OII , het ensemble van de Belgische componist Gilles Gobert. Op het programma staan het 'Quintette' van Gobert, 'Dérive' van Pierre Boulez en 'Anima' van Régis Campo.

Gilles Gobert (1971) studeerde analyse, harmonie, contrapunt en koordirectie aan het conservatorium van Bergen en compositie en orkestratie bij Claude Ledoux. Hij liep bovendien stage voor analyse en schriftuur bij Jean-Claude Baertsoen, Jean-Pierre Deleuze en Jean-Marie Rens, voor compositie bij Helmut Lachenmann, Tristan Murail, Magnus Lindberg en Jonathan Harvey; muziekinformatica volgde hij aan het Ircam. Gobert componeerde verscheidene vocale, instrumentale  en gemengde werken voor onder meer het Ensemble Musiques Nouvelles, Arne Deforce, het Quatuor Danel, het Orchestre de Chambre de Wallonie, QO2, Nahandove, Izumi Okubo en het ensemble OII. Zijn muziek was te horen op festivals als Ars Musica, Les Images Sonores, Lille 2004 en het Spark festival for electronic music (Minneapolis -USA). Hij onderwijst 'gewone' en computergestuurde compositie aan de conservatoria van Luik en Bergen. Hij is artistiek directeur van het ensemble voor hedendaagse muziek OII en van het vocaal ensemble Alternances.

Over 'Quintette' vertelt hij het volgende: " Écrit en 2006, le Quintette pour flûte, clarinette, violon, violoncelle et un percussionniste 'emprunte' différents matériaux issus d'une de mes pièce précédente composée pour l'ensemble 21 sur des textes de l'écrivain et poète Yves Colley. Comme la plupart de mes pièces, ce quintette prolonge mon travail sur les couleurs harmoniques, une pensée électronique instrumentale et les différents états de tension colorée.
À partir de l'alternance de deux accords 'timbre' entendus dès le début, la musique progresse vers une continuité due à l'élargissement des phrases harmoniques et une lente construction mélodique. La couleur mélodique qui se dégage est peu à peu submergée par des articulations à la frontière entre phénomènes mélodiques et harmoniques avant que la pièce ne s'achève par filtrages progressifs".(*)

Pierre Boulez werd geboren in 1925 in Montbrison in het zuiden van Frankrijk. Aanvankelijk verdeelde hij zijn interesse tussen muziek en mathematica. Hij zong in een koor en kreeg pianolessen. Na het verlaten van de school in 1941 trok hij naar Parijs en besloot definitief om in de muziek te gaan. In Parijs studeerde hij bij Olivier
Messiaen, René Leibowitz en Andreé Vaurabourg (de vrouw van Arthur Honneger). In 1946 werd hij benoemd als muzikaal directeur van de Compagnie Renaud-Barrault en (ondersteund door de Compagnie) initieerde hij de Domain Musicales concertserie.
De eerste uitvoering van zijn compositie Le marteau sans Maître tijdens het ISCM Festival in Baden-Baden (1955) maakte hem beroemd als componist. In 1955 en
latere jaren doceerde hij in Darmstadt. Bovendien doceerde hij compositie aan de Musikakademie in Bazel (1960-63) en werd hij in 1966 uitgenodigd de Parsifal te
dirigeren in Bayreuth. Later zou hij de complete Ring van Richard Wagner dirigeren in Bayreuth.
In 1967 werd Boulez vaste dirigent van het Cleveland Orchestra. Eenzelfde functie vervulde hij bij de BBC Symphony Orchestra (1971-75) en de New York Philharmonic Orchestra (1971-77). In 1975 richtte hij het Ensemble InterContemporain op. Twee jaar later volgde het IRCAM in Parijs, waarvan hij directeur was tot 1991.

Gilles Gobert over 'Dérive 1' : "Datant de 1984, Dérive 1 tire sa substance d'un accord de six notes qui renvoi au nom du mécène et chef d'orchestre suisse Paul Sacher (eS – A – C – H – E – Ré = mib la do si mi dans la notation germanique + Ré). Cet hommage à Paul Sacher était déjà également le point de départ de Messagesquisse (1976-1977) pour sept violoncelles.
De cet accord est dérivé tout le spectre harmonique de l'œuvre qui se déroule tel un changement progressif de perspective. Les gestes instrumentaux d'apparence paisibles de cette pièce presque méditative renforcent son côté immatériel et intemporel. Ces gestes de dimensions variables à chaque instrument plongent l'auditeur au cœur d'une polyphonie de temps, véritables 'bulles de temps' comme le compositeur se plaît à les décrire." (*)

En over 'Anima' van Régis Campo : " Régis Campo appartient à une génération de compositeurs pénétrée des acquis de la musique contemporaine et, en même temps, débordant largement le cadre de celle-ci par la pluralité de ses influences esthétiques et la liberté de son langage. Sa musique est d'une grande limpidité, brillante, ludique, pleine de vivacité rythmique.
Anima, composée en 1996, reflète entièrement le style du compositeur. En effet, l'utilisation de modes diatoniques et pentatoniques ainsi que l'utilisation de mélodies morcelées et hésitantes sont caractéristiques des pièces de cette période telles que Commedia, Anima ou encore Phantasmagoria." (*)

Programma :
  • Gilles Gobert, Quintette
  • Pierre Boulez, Dérive
  • Régis Campo, Anima
Tijd en plaats van het gebeuren :

Midis-Minimes : Ensemble OII
Dondardag 2 augustus 2007 om 12.15 u
Koninklijk Conservatorium
Regentschapsstraat 30
1000 Brussel

Meer info : www.midis-minimes.be

(*) Gilles Gobert voor Midis-Minimes

Extra :
www.soundintermedia.co.uk/boulez-online
Pierre Boulez - icoon van de avantgarde, Mark Delaere op www.arsmusica.be, 1995
Pierre Boulez: Veelzijdig revolutionair, Jan de Kruijff op componistenportretten1.blogspot.com, 25 april 2006
Pierre Boulez tachtig jaar, Jan de Kruijff op fonografiemuziek1.blogspot.com, 19 februari 2006
Pierre Boulez, de componist, Jan de Kruijff op www.audio-muziek.nl, mei 2001

Review
Boulez: Le marteau sans maître; Dérive 1 en 2. Hilary Summers met het Ensemble intercontemporain o.l.v. Pierre Boulez. DG 477.532-7, 2002, Jan de Kruijff op cdrecensies1.blogspot.com, 17 april 2006

Elders op Oorgetuige :
Zomerse lunchconcerten in Brussel en Leuven, 29/06/2007
Ensemble Musiques Nouvelles : Bartholomée, Gobert, Eggert, Viñao, 12/03/2007
musikFabrik : Andre, van der Aa, Boulez, 23/03/2007
Studio Modern : Ligeti, Zimmermann, Boulez en Schönberg, 17/03/2007

08:01 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

30/07/2007

De Zandman: een sprookje over angst, blindheid en waanzin

De Zandman In haar twee productie "De Zandman" bewerkt IN VITRO een fantastische vertelling uit "Nachtstucke" van E.T.A. Hoffmann tot een sprookje. Zoals alle sprookjes wordt ook "De Zandman" verteld voor het slapen gaan, voor het vallen van de duisternis. Het is die duisternis, een ondergrondse wereld vol klanken en vreemde geluiden die ons angstig maakt. Het is in die schemerzone dat de Zandman verschijnt:

"(…) een nare man, die naar de kinderen toe komt als ze niet slapen willen en hen handenvol zand in de ogen gooit. De kinderen wrijven zich dan de ogen bloederig uit het hoofd en die neemt hij mee naar de halvemaan als voer voor zijn jongen. Die zitten daar in een nest en pikken met hun kromme snavels gretig naar de ogen van de stoute mensenkinderen."

Een oude man blikt terug, vertelt en beleeft opnieuw de tergende ontmoetingen met de Zandman. Van kindsbeen af aan speelt zijn leven zich af in diens schaduw. Hij is een bevoorrechte getuige maar zijn geest is vertroebeld door een verloren liefde. Een beeldschone vrouw die hem kortstondig rust bracht maar uiteindelijk opgezet spel, illusie en projectie bleek. En in die betovering heeft de Zandman een akelige hand.
De oude man wisselt heldere momenten af met verwarde herinneringen, realiteit met inbeelding. Droom en nachtmerrie haken onontwarbaar in elkaar.

De Strampelli-operatie is een medische ingreep aan de ogen die wordt toegepast bij volwassenen die op jonge leeftijd het zicht verloren of blind werden geboren. Een samengestelde prothese op basis van kaakweefsel met een centraal glazen cilindertje dat functioneert als lens wordt ingeplant. Niet de operatie maar de intensieve begeleiding erna, het proces van het leren zien, bepaalt de slaagkansen. Medische dagboeken beschrijven dit hallucinante proces waarbij meer dan een patiënt eindigde in complete waanzin.

Twee losstaande verhalen, een sprookje en een medisch dagboek, die ogenschijnlijk geen uitstaans met elkaar hebben. Beide behandelen het thema van de angst. Angst als lichamelijke reactie op gevaar of het ongekende, angst bij het verlies van vertrouwde zintuiglijke prikkels en oriëntatie, fobische angsten, angst voor eenzaamheid, voor het ouder worden en uiteindelijk de dood. Maar ook de noodzaak van angst. Waarom worden we aangetrokken door zoveel griezel, bloed, labyrinten, spookkastelen, ongelukken, medische reality en horror ?

Het creëren van angst is als een instrument, een mechaniek met eigen wetmatigheden. Wat zijn enerzijds de drijfveren om in onze laatkapitalistische (Westerse) wereld vol eigendom en comfort, nieuwe bronnen van angst te gaan aanboren ? Wie bedenkt de strategieën waarbij reële of denkbeeldige vijanden opduiken ? En anderzijds, waarom zijn we zo geboeid om angst te ondergaan? Angstgevoelens tussen onschuldig vermaak en georkestreerde suggestie. Angst als hartslag van de tijd.

Zal de oude man op tijd ontwaken ? Wie strooide de Zandman zand in de ogen ? Is hij een mythologische sprookjesfiguur, een verzinsel of vertoeft hij tussen ons ? Wie is (ver-)blind ?

"De Zandman" wordt gecreëerd voor de Zomer van Antwerpen op locatie van het Militair Hospitaal, in haar kelders, gangen en stookplaats. De stokerij ligt centraal op het domein en verbindt alle kompartimenten met een onderaards netwerk van verluchtingskanalen. De stokerij was dus steeds een besmettingshaard, een plaats van verderf. De stokerij is het brein van de Zandman.
"De Zandman" is een muziektheater-productie in samenwerking met het Spectra-ensemble die de muziek van o.m. Roy Orbinson en Salvatore Sciarrino live zal brengen en samen met Dirk Veulemans (elektronica) voor soundscape en bruitages zal instaan.

Tijd en plats van het gebeuren :

Zomer van Antwerpen : IN VITRO / het SPECTRA-ensemble : De Zandman
Van dinsdag 31 juli (Première) tot zondag 19 augustus 2007
Elke dinsdag en woensdag om 22.00u.
Elke vrijdag, zaterdag en zondag om 19.00u. en 22.00u.
De Stookplaats in het Militair Hospitaal
Marialei 53
2018 Antwerpen

Meer info : www.zomervanantwerpen.be, www.in-vitro.be en www.spectraensemble.be

Deze productie is officieel uitverkocht. Voor wie er echt bij wil zijn, vallen er misschien nog wel enkele last minute tickets te rapen. En lukt het deze zomer niet, dan kun je eind oktober terecht in Kunstencentrum Vooruit (25 en 27/10) of begin november in Cultuurcentrum Hasselt (6 en 7/11) en het Centrum voor hedendaagse Bewegings- en Stemkunst Brigittines in Brussel ( 10 t.e.m. 17/11/07)

Elders op Oorgetuige :
Op het juiste spoor : gesprek met Dirk Veulemans, 23/04/2007

07:30 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

25/07/2007

Het einde van de tijd

Jean-Luc Votano De twintigste eeuw is zeker de meest eclectische uit de hele westerse muziekgeschiedenis. Van zijn stilistische pluralisme komen er in tijdens Midis-Minimes dan ook maar een beperkt aantal aspecten aan bod. Het Quatuor pour la fin du Temps van Messiaen is een van de muzikale hoogtepunten uit de eerste helft van de vorige eeuw. Voor deze gelegenheid vindt een uitzonderlijke ontmoeting plaats tussen Jean-Luc Votano, Lorène de Ratuld en Geneviève en Justine Laurenceau.

Olivier Messiaen (1908-1992) schreef zijn 'Quatuor pour la fin du temps' in 1941 in een Silezisch krijgsgevangenkamp. De situatie was er - in vergelijking met andere concentratiekampen - misschien niet zo totaal uitzichtloos, maar de sfeer van dreiging en verderf was toch allesoverheersend, en in die beklemmende geestelijke leegte ging Messiaen op zoek naar een muziek die de ketens van de tijd zou kunnen breken. Onder het motto van de aartsengel uit de Apocalyps - 'il n'y aura plus de temps' - schreef hij een werk dat de telbare tijd moest transcenderen, en dat minstens een suggestie van eeuwigheid moest opwekken.

Messiaen streefde daarbij naar de creatie van een soort immateriële muziek. Hij ontwierp specifieke toonverzamelingen die harmonisch en melodisch een soort van alomvattendheid genereren; hij ontwikkelde bijzondere ritmische structuren die indruisen tegen elke telbare tijdsbeleving. Vaak gaat het daarbij om technieken die gesofisticeerd en complex zijn, maar wel een klankbeeld genereren dat verbaast door zijn transparantie en zijn atmosferische fijnheid. Soms zweemt Messiaens muziek daarbij zelfs naar een zoetheid die balanceert tussen heiligheid en slechte smaak, tussen kitsch en extase. Als weinig andere 20ste-eeuwse componisten durft Messiaen het immers aan om te componeren vanuit een radicale naïviteit, waarvan vanzelfsprekend niet de naïviteit maar wel de radicaliteit de kracht uitmaakt.

Het werk in zijn geheel en alle acht delen afzonderlijk worden door Messiaen inhoudelijk geduid, waarbij hij bijna telkens verwijst naar natuurbeelden en religieuze symbolen of begrippen. De aanwijzingen zijn erg direct en worden expliciet in het voorwoord tot de partituur weergegeven. Dat is vooral merkwaardig omdat een dergelijke programmatische duiding eerder karakteristiek is voor romantische symfonische muziek dan voor 20ste-eeuwse, in menig opzicht modernistische kamermuziek. Precies deze veronachtzaming van genre-esthetische tradities maakt deel uit van Messiaens merkwaardige eigenzinnigheid. Messiaens esthetiek en techniek putten hun kracht namelijk niet uit muziekhistorische conventies, maar uit de onverbiddelijkheid van het geloof. Vanuit die optiek bevrijdt Messiaen niet alleen zijn muziek, maar ook zichzelf uit 'de Tijd'.

Programma :
  • Olivier Messiaen, Quatuor pour la fin du Temps
Tijd en plaats van het gebeuren :

Zomer van Sint-Pieter : Quatuor pour la fin du Temps
Donderdag 26 juli 2007 om 12.15 u
Auditorium Minnepoort
Dirk Boutslaan 62
3000 Leuven

Meer info : www.zomer-van-sint-pieter.be
--------------------
Midis-Minimes : Quatuor pour la fin du Temps
Vrijdag 27 juli 2007 om 12.15 u
Koninklijk Conservatorium
Regentschapsstraat 30
1000 Brussel

Meer info : www.midis-minimes.be

Extra :
Extra : Messiaen op www.essentialsofmusic.com en www.oliviermessiaen.org
'Olivier Messiaen: les rythmes vivants. De l'amour divin à l'amour humain...', Olivier Messiaen, Entretiens avec Claude Samuel op www.arsmusica.be

Elders op Oorgetuige :
Zomerse lunchconcerten in Brussel en Leuven, 29/06/2007
Het Collectief : het einde van de tijd ?, 5/03/2007
Tijd, eeuwigheid en andere contrasten, 9/10/2006
Soirée composée - Ensemble Explorations, Laïla Amezian, Erwin Vann & friends, 4/09/2006

08:30 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

23/07/2007

Puzzled : aaneenschakeling van raadsels

Puzzled In het kader van het Festival van Vlaanderen-Brugge ontmoeten ZefiroTorna en de Zwitserse danser/choreograaf Thomas Hauert en zijn Brusselse gezelschap ZOO elkaar in een multidisciplinaire voorstelling met historische en hedendaagse muziek, hedendaagse dans en videokunst. Raadselcanons uit de Ars subtilior en de renaissance en hedendaagse ricercares vormen de sleutels tot oeroude geheimen.

Het Vlaamse vocaal-instrumentaal ensemble Zefiro Torna bestaat uit Els Van Laethem, Cécile Kempenaers (zang), Liam Fennelly (viola da gamba, vedel) en Jurgen De bruyn (luit, gitaar en artistieke leiding), musici die hun sporen verdienden bij gezelschappen als het Huelgas Ensemble, het Collegium Vocale, de Capilla Flamenca en Het Muziek Lod. Het ensemble wordt in functie van het programma aangevuld met excellente vocalisten en instrumentalisten uit België, Nederland, Frankrijk en Italië.

Zefiro Torna verwierf internationale faam met zijn multidisciplinaire aanpak. Het ensemble brengt het cultureel erfgoed op een unieke wijze tot leven, vertrekkend vanuit een diep respect voor het verleden. Dit uit zich in hun keuze voor authentieke instrumenten en historische zang-, speel- en improvisatietechnieken, waarvoor ze steunen op musicologisch onderzoek. Aan deze historische benadering van de muziek voegt het ensemble zijn eigen creatieve elementen toe. Hun programma's zijn nu eens thematisch, dan weer sterk conceptueel of experimenteel en getuigen steeds van een intense bezieling.
Deze zomer neemt Zefiro Torna met maar liefst twee nieuwe producties een centrale plaats in op het Festival Musica Antiqua Brugge en Klara brengt voor die gelegenheid een cd uit met één van de nieuwe concertprogramma's van het ensemble.

Festivalopener op woensdagavond is de creatie van 'Puzzled'. Zefiro Torna wijdt zich aan de geheimen van de raadselcanons uit de ars subtilior en de renaissance. De code van deze raadselcanons ligt verborgen in cryptische aanwijzingen, zoals het bekende Ma fin est mon commencement van Guillaume de Machaut. Of ze neemt de meest fantasierijke emblematische en symbolische vormen aan, zoals die van het labyrint in En la maison de Daedalus, het kompas van Cordier, de sleutel en het zwaard van Vaet, het schaakbord van Senfl en Danckerts, of de dobbelstenen van Josquin. Deze muzikale raadsels kunnen gezien worden als een metafoor voor de existentiële zoektocht van de mens. Eenzelfde thematiek en techniek inspireerde J.S. Bach in zijn orgelcompositie Ein kleines Harmonisches Labyrinth. Meer recent staat ook in de ricercares Jonathan Harvey, het onderzoek naar de grenzen van een instrument van Heinz Holliger en de musicboxen van Richard Rijnvos de zoekende mens centraal.

Vooral het labyrint komt doorheen de geschiedenis steeds opnieuw terug als symbool voor de 'condition humaine'. In de christelijke traditie - waartoe ook de oude muziek behoort die Zefiro Torna bestudeert - stelde het de moeilijke weg langs de verlokkingen van het leven naar de ultieme, hemelse verlossing voor. Wat kan die zoektocht vandaag nog betekenen? Hoe kunnen we een symbool dat steunt op het perspectief van een unieke 'uitweg' verzoenen met de hedendaagse relativistische filosofieën?

Thomas Hauert exploreert de mechaniek van het lichaam als een samenspel van mogelijkheden, richtingen en grenzen. Eén van de hoofdlijnen in het onderzoek van het gezelschap bestaat erin complexe systemen uit te bouwen die een groep in beweging kunnen coördineren. Keer op keer veranderen de dansers van richting, komen op hun stappen terug, in een zoektocht die ogenschijnlijk zin noch uitkomst heeft. Het traject is hier belangrijker dan de uitkomst. Het individu tekent zijn traject uit in een omgeving vol beperkingen, maar behoudt toch een zekere keuzevrijheid. In het werk van Thomas Hauert wordt deze studie van de beweging tussen vrijheid en belemmering tegelijkertijd toegepast op alle lichaamsdelen, op elk ogenblik en in alle richtingen.

De voorstelling puzzled werkt als een aaneenschakeling van enigma's: telkens een raadsel is opgelost, duikt er een nieuw op. Polyfone stemmen en instrumentale caccia's vergezellen de dansers in een tijdloze zoektocht, die misschien nooit voltooid zal zijn.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Zefiro Torna & ZOO/Thomas Hauert : Puzzled
Woensdag 25 juli 2007 om 20.00 u

Concertgebouw
't Zand 34
8000 Brugge

Meer info : www.concertgebouw.be, www.festivalvanvlaanderen.be, www.zefirotorna.be en www.zoo-thomashauert.be

Deze productie is ook nog te zien op 3 oktober 2007 in Gent (Festival van Vlaanderen) , op 23 februari 2008 in Brussel (Kaaitheater) en op 1 maart 2008 in Charleroi (Charleroi Danses).

13:22 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

22/07/2007

Argentijnse tango bij de lunch

Gabriel Rivano Hedendaagse creativiteit werkt steeds vaker in op de onuitputtelijke bron van de zogenaamde 'wereldmuziek' en zorgt zo voor een kruisbestuiving tussen de meest verscheiden muziektradities. Het festival Midis-Minimes kiest er echter voor de wereldmuziek te presenteren in haar grootst mogelijke authenticiteit, zonder enige vorm van moderne hybridisatie. Deze week zijn de grote namen uit de Argentijnse tango aan de beurt, in een uitvoering door bandoneonist en componist Gabriel Rivano.

Een tangoprogramma kan uiteraard niet zonder Astor Piazzolla (1921-1992). Piazzolla bracht zowel de tango als de ermee verknochte bandoneon van het achterkamertje naar het grote concertpodium. Zijn tango nuevo verbond het traditionele klankidioom van de tango met de klassieke muziek en de jazz. Melancholie slaat om in passie en vuur, en dat met bijzonder veel compositorisch metier.
Pianist en orkestleider Carlos di Sarli (1903-1960) Wist als geen ander de ritmische cadans van de tango te combineren met een harmonische structuur. Zijn vroege werk is ritmisch en kan redelijk snel zijn. Zijn latere werken, waaronder de bekende tango's Bahia Blanca, Verdemar, Milonguero Viejo en Otra Vez Carnaval zijn van het elegante, langzame en statige statige ritme dat di Sarli beroemd maakte.
Carlós Gardél (1890-1935) is voor veel liefhebbers de verpersoonlijking van de tango. Als vierjarig jongetje verhuisde Carlos Gardél met zijn moeder van het Franse Toulouse naar Buenos Aires, een gelukkige keuze zou later blijken. Gardél begon zijn muzikale carrière als succesvol vertolker van volksliedjes in het variété-theater, maar nadat hij Mi noche triste van dichter Pascual Contursi op zijn repertoire had genomen, viel hij voorgoed voor de tango. En het publiek voor hem.

Programma : Tijd en plaats van het gebeuren :

Midis-Minimes : Gabriel Rivano
Maadag 23 juli 2007 om 12.15 u
Miniemenkerk
Miniemenstraat 62
1000 Brussel

Meer info : www.midis-minimes.be
--------------------
Zomer van Sint-Pieter : Gabriel Rivano
Dinsdag 23 juli 2007 om 12.15 u
Sint-Pieterskerk
Grote Markt
3000 Leuven

Meer info : www.zomer-van-sint-pieter.be, www.gabrielrivano.com.ar, www.piazzolla.org, www.gardelweb.com en www.todotango.com


Elders op Oorgetuige :
Zomerse lunchconcerten in Brussel en Leuven, 29/06/2007

16:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

19/07/2007

Alex Roosemeyers plays Keith

Keith Jarrett Alex Roosemeyers (1965) studeerde piano en kamermuziek aan het Conservatorium van Gent. Om zijn inzicht in de muziek te verruimen, legde hij zich toe op het bespelen van orgel, klavecimbel en pianoforte. Hij bekwaamde zich aan het Mozarteum te Salzburg, waar hij diverse meestercursussen volgde bij Prof. Kammerling en Prof. Dorenski. Door zijn soepelheid en veelzijdigheid werd hij gevraagd door solisten met een internationale uitstraling zoals o.a. Michael Bezkverny, France Springuel en Zeger Vandersteene.
Samen met klarinettist Peter Merckx vormt hij sinds een vijftal jaar het Duo Roosemeyers. Aanvankelijk beperkten ze zich tot het grote, klassieke repertoire voor klarinet en piano, maar door hun grote interesse naar vernieuwing, kwamen ze al snel bij de traditionele Joodse Klezmermuziek terecht.
Ook de tango draagt Roosemeyers een warm hart toe. Samen met I Fiamminghi toerde hij met werken van Astor Piazolla in België, Hong Kong, Londen, Israël en Taiwan. En in het kader van Gentse Vleugels brengt hij zaterdag een live uitvoering van The Köln Concert van Keith Jarrett.

De Amerikaanse jazzpianist Keith Jarrett is een ongelooflijk fenomeen. Hij heeft meer dan honderd platen gemaakt, en als hij optreedt, gaat hij altijd zonder plan het podium op. Elk concert is geïmproviseerd, en dat heeft van Jarrett zo veel gevergd, dat zijn gezondheid er zwaar onder te leiden heeft gehad. Op een gegeven moment kon hij wegens chronische vermoeidheid zelfs geen noot meer spelen.
In 2003 won Jarrett de prestigieuze Polar Muziekprijs. Sinds de prijs in 1992 voor het eerst werd uitgereikt, was dit de eerste keer dat hij slechts een één persoon wordt toegekend. Normaliter bekroont de prijs zowel een klassieke muzikant als een populaire. Vorige winnaars waren onder meer Pierre Boulez, Bob Dylan, Ravi Shankar, Iannis Xenakis, Joni Mitchell, Dizzy Gillespie, Paul McCartney en Sofia Gubaidulina. In de persoon van Keith Jarrett smelten beide categorieën moeiteloos samen en gaat hun betekenis verloren, zo oordeelde de jury, die vooral het grote improvisatietalent van de pianist roemde. Jarrett kan zowel jazzfans als liefhebbers van klassieke muziek en pop boeien.
"The Köln Concert" is een live-registratie van een piano-improvisatie, opgenomen in Keulen op 24 januari 1975. Op dat album hoor je Jarret ook kreunen en hijgen van de fysieke inspanning. Ruim een uur worstelt Jarrett zich door enkelsdiepe lagen noten, en bij tijd en wijle schudt hij juweeltjes van melodietjes of ritmes uit zijn mouw. Jarrett zelf zegt daarover: "Ever since the release of "The Köln Concert" recording, I have been asked by pianists, students, musicologists, and others, to publish this music so others can play it. I have steadfastly resisted because this was a totally improvised concert on a certain night and should go as quickly as it comes..."
Uiteindelijk kwam de partituur er toch, maar Jarrett geeft de uitvoerders toch nog mee dat "every pianist who intended to play the concert should use the recording itself as having the final word".

Programma :

  • Keith Jarrett, The Köln Concert
Tijd en plaats van het gebeuren :

Gentse Vleugels : Alex Roosemeyers plays Keith
Zaterdag 21 juli 2007 om 16.00 u
KANTL
Koningstraat 18
9000 Gent

Meer info : www.trefpuntvzw.be, www.kantl.be en www.duoroosemeyers.be

Video : Keith Jarrett op Youtube

Elders op Oorgetuige :
Gentse Vleugels tussen klassiek en hedendaags, 13/07/2007
Gentse Feesten 2007, 11/07/2007

14:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

18/07/2007

Gentse Vleugels : Izumi Kimura

Izumi Kimura De Japanse pianiste Izumi Kimura studeerde piano en kamermuziek bij Akiko Teranishi, Akila Miyoshi en Kazuoki Fujii aan de Toho Gakuen University of Music in Tokio. In 1995 verhuisde ze naar Ierland en vervolgde ze haar studies bij Reamonn Keary aan de Royal Irish Academy of Music in Dublin. Twee jaar op rij (in 1996 en 1997) werd ze laureaat van de prestigieuze Feis Ceoil muziekwedstrijd.
Izumi specialiseerde zich in de hedendaagse muziek en creëerde tal van werken van jonge Ierse componisten, waaronder de speciaal voor haar ( en voor jazz saxofonist Julian Arguelles) geschreven 'Sonata for soprano saxophone and piano' van Ronan Guilfoyle. Momenteel werkt ze aan de opnames van het volledige oeuvre voor piano solo van Fergus Johnston. Daarnaast ijvert ze ook voor de introductie van de hedendaagse Japanse muziek in Ierland.
Donderdag brengt ze in het kader van 'Gentse Vleugels' een recital met werk van de Ierse componisten Philip Hammond, Fergus Johnston, Gerald Barry, Ronan Guilfoyle en Paul Hayes, de Japanner Akira Miyoshi en de Amerikaan John Adams.

John Coolidge Adams (1947) is een van de belangrijkste Amerikaanse componisten van vandaag. Adams componeert vooral grootschalige orkestmuziek, die uitblinkt in repetitieve klankvelden en weelderige orkestkleuren. Daarnaast schrijft hij ook opera's, met opvallend bijdetijdse onderwerpen zoals bijvoorbeeld Nixon in China (over president Richard Nixon) en The death of Klinghoffer (over de kaping van het cruiseschip Achille Lauro). Zijn composities oogsten over het algemeen veel waardering en zijn geregeld terug te vinden op concertprogramma's.
Hij begon zijn carrière als klarinettist, in de harmonie en locale orkestjes. Op tienjarige leeftijd begon hij bovendien te componeren. Sinds hij in 1971 afstudeerde aan Harvard University ontving Adams vele onderscheidingen voor zijn werk. Zo werd hem in 1994 de Royal Philharmonic Society Award toegekend voor 'Chamber Symphony', en in 2003 won hij de befaamde Pulitzer Prize voor zijn compositie 'On the transmigration of souls' (over de aanslagen op de WTC-torens in 2001). In datzelfde jaar volgde Adams Pierre Boulez op als 'composer in residence' van Carnegie Hall. In deze hoedanigheid is hij actief als componist, concertprogrammeur en dirigent. Daarnaast is hij bezig met een boek over het muzikale leven in Amerika.
John Adams werd aanvankelijk erg beïnvloed door de minimal music, de met opzet extreem eenvoudige muziek van zijn collega's Philip Glass en Steve Reich, maar hij evolueerde al snel naar een rijkere maar uiterst toegankelijke muziektaal boordevol verrassingen. Zo staan bv China gates (1977) en het ruim 24 immer verrassende minuten durende Phrygian gates (1978) nog met anderhalf been in de repetitieve muziek, terwijl in Hallejujah Junction (1996) en vooral American beserk (2001) het palet enorm veel rijker is geworden.

Programma :

  • Philip Hammond, African Black
  • Fergus Johnston, Bog Boogie
  • Fergus Johnston, Prelude for JG
  • Fergus Johnston, The Oul' Winda Rag
  • Akira Miyoshi, From "A Diary of The Sea"
  • Gerald Barry, Triorchic Blues
  • Ronan Guilfoyle, Toccata & Feud
  • Paul Hayes, Pre-Prelude for Morton Feldman (1926-1987)
  • John Adams, American Berserk
Tijd en plaats van het gebeuren :

Gentse Vleugels : Izumi Kimura
Donderdag 19 juli 2007 om 16.00 u
KANTL
Koningstraat 18
9000 Gent

Meer info : www.trefpuntvzw.be en www.kantl.be

Extra :
John Adams : speelse minimalist, Jan de Kruijff op componistenportretten1a.blogspot.com, 25 april 2006

Elders op Oorgetuige :
Gentse Vleugels tussen klassiek en hedendaags, 13/07/2007
Gentse Feesten 2007, 11/07/2007

15:30 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

17/07/2007

Gentse Vleugels : Leonard Duna

Leonard Duna Leonard Duna is een jonge Slovaakse pianist die zich in zijn geboorteland heeft verdiept in het grote repertoire en zich nu in Gent bekwaamt in de Nieuwe Muziek. Woensdag brengt hij in het kader van 'Gentse Vleugels' een gevarieerd programma met werk van Haydn, Chopin, Skriabin en Messiaen.

Olivier Messiaen (1908-1992) studeerde compositie bij Paul Dukas en orgel bij Marcel Dupré. Hij was zelf jarenlang organist aan de Sainte-Trinité te Parijs. Hij was een overtuigd katholiek die zijn toehoorders via zijn muziek tot de 'unio mystica' van de mens met God wou brengen. Met zijn muziek wou hij niet anders dan een 'luisterervaring van extatische aard' veroorzaken. Hij bestudeerde veel Oosterse muziek en incorporeerde exotische ritmiek in zijn werken, die voorts gekenmerkt worden door het gebruik van diverse modi. Messiaen was ook ornitoloog en tekende de zang van vogels op. Dit materiaal vormde de basis voor o.a. "La Fauvette des jardins", "Les Six petites esquisses d'oiseaux" en vooral "Catalogue d'Oiseaux".
Deze monumentale 'catalogus' (1959) bestaat uit dertien delen waarin in totaal 77 vogelsoorten voorkomen. Ieder van de dertien delen is genoemd naar een bepaalde vogel, de 'solist' van het stuk, die voorgesteld wordt in zijn habitat, omringd door een specifiek landschap én door het geluid van andere vogels die reperesentatief zijn voor de streek in kwestie. Messiaen noteerde precies wat de vogels zongen en verwerkte dat vervolgens in zijn muziek. De inspiratiebron is in de meeste gevallen wel niet herkenbaar gebleven.

Programma :
  • J. Haydn: Piano Sonata in E flat major, Hob. XVI/25
  • F. Chopin: Piano Sonata No. 2 in b flat minor, op. 35
  • A. Skriabin: Piano Sonata No. 4 in F sharp major, op. 30
  • O. Messiaen: VI. Le Traquet Stapazin (Catalogue d' Oiseaux)
Tijd en plaats van het gebeuren :

Gentse Vleugels : Leonard Duna
Woensdag 18 juli 2007 om 16.00 u
KANTL
Koningstraat 18
9000 Gent

Meer info : www.trefpuntvzw.be en www.kantl.be

Audio : Op www.bis.se kun je enkele fragmenten uit de Catalogue d' Oiseaux (waaronder meer dan 16 min. uit 'Le Traquet Stapazin') online beluisteren.

Elders op Oorgetuige :
Gentse Vleugels tussen klassiek en hedendaags, 13/07/2007
Gentse Feesten 2007, 11/07/2007

15:45 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

16/07/2007

Gentse Vleugels : Heleen Van Haegenborgh

Heleen Van Haegenborgh Pianiste Heleen Van Haegenborgh studeerde aan het Conservatorium van Gent bij Claude Coppens en Daan Vandewalle, daarvoor in Deinze bij Katrijn Friant. Ook de improvisatielessen in de klas van Godfried Willem Raes zijn belangrijk geweest voor haar verder muzikaal verloop. Haar bezigheden zijn een aaneenschakeling van verschillende projecten waarbij nieuwe muziek het uitgangspunt is. Naast zuiver spelen (solo, duo, trio...) werkt ze regelmatig samen met niet-muzikanten. Deze samenwerkingen helpen om de hedendaagse muziek van haar elitaire sokkel te halen en aantrekkelijker te maken voor een breder publiek. Dinsdag brengt ze in het kader van 'Gentse Vleugels' een volledig hedendaags programma met naast eigen werk (compositieopdracht Trefpunt vzw) ook nog muziek van Jonathon Kirk, Morton Feldman en Alvin Lucier.

Jonathon Kirk (Illinois,1975) is een Amerikaans componist, performer en improvisator. Hij is vooral geïnteresseerd in het zoeken naar een experimentele muziekpraktijk waarin het historische en het maatschappelijk denken verankerd zitten. In 2000 and 2001 was hij 'composer in resicence' bij de Stichting Logos en met Thomas Smetryns and Brent Wetters vormt hij sinds 2001 het componistencollectief Medusa.

De Amerikaanse componist Morton Feldman (1926-1987) tekende voor werk van grote rust, werk dat, hoewel zeker niet 'moeilijk', toch heel wat geduld en concentratie vraagt van de luisteraar. Zijn muziek is tijdloos, niet alleen figuurlijk, maar vaak ook letterlijk, door zijn uitgesponnen lengte (denken we maar aan het avondvullende 'For Philip Guston').
Eén van zijn laatste werken, 'Palais de Mari' uit 1986, is vrij ongewoon voor een late compositie in die zin dat het stuk slechts een twintigtal minuten duurt. Bunita Marcus, voor wie het werk geschreven was, had Feldman namelijk verzocht om alles wat hij in zijn lange stukken doet te verwerken en samen te persen tot een kleiner stuk. Feldmans tijdsgevoel kennende vroeg ze om een stuk van 10 minuten, wetende dat het uiteindelijk toch nog twee keer zo lang zou worden.

De Amerikaanse componist en pionier van de experimentele muziek Alvin Lucier (1931) was lange tijd een medewerker van John Cage en is een van de prominente figuren van de Amerikaanse muziek. Als pionier van experimentele muziek exploreert Alvin Lucier al gedurende tientallen jaren de fundamenten van geluid in zijn composities, die uiteenlopen van het gebruik van hersengolven in live-performances tot het oproepen en gebruiken van de akoestiek van de ruimte. Zijn recente werk richt zich op de interferentie-fenomenen tussen geluidsgolven en het resulterende ritme dat klinkt in de ruimte. In 'Nothing is Real (Strawberry Fields Forever)' uit 1990 - geschreven voor de Japanse pianiste Aki Takahashi- speelt de pianist fragmenten uit de gelijknamige Beatles song, wordt dit opgenomen en onmiddellijk weergegeven in een teepot die dan dienst doet als resonator (en zo ook wordt "bespeeld").

Programma :
  • Jonathon Kirk, Orgone Motor - Piano en live computer processing
  • Morton Feldman, Palais de Mari - piano
  • Heleen Van Haegenborgh, Mlle C. - Piano, tape en cassettercorders
  • Alvin Lucier, Nothing is real (Strawberry Fields forever) - piano en theepot
Tijd en plaats van het gebeuren :

Gentse Vleugels : Heleen Van Haegenborgh
Dinsdag 17 juli 2007 om 16.00 u
KANTL
Koningstraat 18
9000 Gent

Meer info : www.trefpuntvzw.be , www.kantl.be en www.heleenvanhaegenborgh.be

Jonathon Kirk : www.quadrahex.com (met audio; 'Orgone Motor' kun je er integraal beluisteren)
Alvin Lucier : http://alucier.web.wesleyan.edu
Alvin Lucier, Nothing Is Real (Strawberry Fields Forever) op www.archive.org

Extra :
Morton Feldman: Fijnzinnig klankschilder, Jan de Kruijff op componistenportretten1.blogspot.com, 25 april 2006

Elders op Oorgetuige :
Gentse Vleugels tussen klassiek en hedendaags, 13/07/2007
Gentse Feesten 2007, 11/07/2007
Ictus brengt Morton Feldmans 'For Philip Guston', 12/02/2007
Performatik 3 : Pasta for Tired Dancers, 29/01/2007
Contcont : hedendaagse contemplatieve pianomuziek, 13/12/2006

16:15 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

15/07/2007

Gentse Vleugels : Katrijn Friant

Katrijn Friant Pianiste Katrijn Friant is als begeleidster verbonden aan het conservatorium te Gent en geeft pianoles aan de stedelijke academie te Deinze. Sinds 1991 dirigeert ze ook het eigenzinnige koor Novecanto. Maandag brengt ze in het kader van 'Gentse Vleugels' recent werk van de Gentse componist Lucien Posman en van de Braziliaan Heitor Villa-Lobos, in combinatie met enkele Bagatellen van Beethoven.

"Oeioeioeioeioei" of vijf keer "oei" is een compositie voor piano bestaande uit vijf korte nummers. Lucien Posman (1952) heeft deze ludieke titel gekozen omdat het oorspronkelijk als wedstrijdstuk bedoeld was (compositiewedstrijd van de 'Muizelhuiskoncerten' 1986), en ook omdat een uitvoerder vaak met "oei" reageert op een nieuw muziekstuk. De oneven nummers zijn snel, de ingesloten even stukjes zijn langzaam. Deze langzame tempi zijn meer toestand dan evolutie. Door de talrijke herhaalde noten zijn er lange stilstanden op één bepaald akkoord, in één bepaalde fase. Daardoor en ook door een lichte nonchalance, roepen ze een Satie-herinnering op. De snelle deeltjes hebben dan weer een ritmische stuwing in hun vooruitgang, Syncopering en accentuering staan garant voor zeer vlotte muziek, die wel eens aan jazz refereert, maar vooral improvisatorisch en ongekunsteld aandoet. Katrijn speelt enkele van deze "Oei's" trouwens ook als tussenstukjes in het liedprogramma "Diva de l'Empire"

De Braziliaanse componist Heitor Villa-Lobos (1887-1959) is zowat de bekendste klassieke componist uit Zuid-Amerika. Op foto's staat hij vaak met een dikke sigaar of een sigaret in zijn mond. Hij zag er flamboyant uit en komt over als een vrolijke, sympathieke levensgenieter. Op jonge leeftijd trok hij met zijn gitaar de Braziliaanse jungle in waar hij zich liet inspireren door de klanken en ritmes van binnenlandse primitieve stammen. Over die trektochten in het Amazonegebied vertelde hij - eenmaal terug in de bewoonde wereld - de wildste verhalen. Zo zou hij getuige zijn geweest van kannibalisme en korte tijd gevangen zijn gehouden door een stam. Verhalen die later sterk in twijfel werden getrokken. Een man met een rijke fantasie dus : het feit alleen al dat hij een groot deel van zijn biografie zelf bij elkaar verzon, maakte hem al vlug tot één van de kleurrijkste figuren uit de muziek van de twintigste eeuw.
Villa-Lobos liet zich niet alleen inspireren door de indianen, een inspiratiebron van geheel andere orde was Johann Sebastian Bach. Een aantal van zijn composities heeft Villa-Lobos onder de titel Bachianas Brasileiras uitgebracht. (zoiets als 'Bach op zijn Braziliaans'.). Zijn pianosuite 'A Prole do bebe 1 - Coleção de 8 peças sobre temas populares brasileiros' dateert uit 1918 en werd opgedragen aan de de jonge pianist Arthur Rubinstein, die hij kort daarvoor in Parijs ontmoette. Het werk werd ontzettend goed onthaald lanceerde Villa-Lobos in Europa.

Programma :
  • Ludwig van Beethoven, Elf neue Bagatellen, op. 119
  • Lucien Posman, Oeioeioeioeioei
  • Ludwig van Beethoven, Sechs Bagatellen, op. 126
  • Heitor Villa-Lobos, Bruxa - a boneca de panno uit A Prole do bèbè 1, nr 8
Tijd en plaats van het gebeuren :

Gentse Vleugels : Katrijn Friant
Maandag 16 juli 2007 om 16.00 u
KANTL
Koningstraat 18
9000 Gent

Meer info : www.trefpuntvzw.be en www.kantl.be

Extra :
Lucien Posman op www.matrix-new-music.be
Heitor Villa-Lobos: Synthese Bach en Brazilië, Jan de Kruijff op componistenportretten3.blogspot.com, 15 april 2006

Review : Heitor Villa-Lobos: 'Guitar Music of Villa-Lobos - Joseph Bacon guitarist', Bert Van Herck op Kwadratuur.be, 14/04/2004

Elders op Oorgetuige :
Gentse Vleugels tussen klassiek en hedendaags, 13/07/2007
Liederen op het randje in Diva de l'Empire, 11/07/2007
Gentse Feesten 2007, 11/07/2007

23:34 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook