31/05/2006

Percussietrio Pulse bijt de spits af

Pulse Pulse is een jong crossover-percussietrio, dat bestaat uit drie professionele slagwerkers: Tim Ouderits, Evert Van Eynde en Tom Ouderits. Pulse brengt hoogstaande toegankelijke muziek voor ritmisch en melodisch slagwerk met toevoeging van elektronische elementen, muziek die zowel de absolute leek als de academische musicus zal aanspreken. De programma's van Pulse bieden veel muzikale variatie, van zuivere sereniteit tot puur spektakel. Elk programma heeft een stijgende spanningslijn en wordt afgesloten met een daverende climax. Pulse won vorig jaar het Nationaal Kamermuziek Concours Almere.

Percussietrio Pulse
Zaterdag 3 juni om 11.30 u
Aan de Openbare Bibliotheek
Werft 30
2240 Geel

Info en audio : Percussietrio Pulse

23:52 | Permalink |  Facebook

Geel voor een weekend culturele hoofdstad van Vlaanderen

Tijdens het Pinksterweekend, van zaterdag 3 tot maandag 5 juni, slaat Klara zijn tenten op in Geel. De cultuurzender vult er een volledig weekend met boeiende concerten, live programma's, gesprekken en debatten, soundscapes, tentoonstellingen en een Boombal met Kadril, een nieuwigheid voor deze editie.

Het volledige programma vind je op de website Klara in Geel.

Onze selectie :
  • Percussietrio Pulse (zaterdag om 11.30 u)
  • Martin Hayes & Debbis Cahill (zaterdag om 18.00 u )
  • Vollemaan (zaterdag om 22.00 u)
  • TrioFenix (zondag om 15.00u)
  • Visioenen (zondag om 18.00 u )
  • Mozart Machine (zondag om 20.00 u)
  • Jeff Neve Trio (zondag om 20.00 u)
  • Slotconcert met het Vlaams Radio Orkest (maandag om 19.00u)
  • Soundscapes (doorlopend):
    - SCRATCH: een installatie van Jan Winkels
    - 'Hout' van Frederik Croene en Esther Venrooy

Meer gedetailleerde berichten volgen in de komende uren/dagen.

23:30 | Permalink |  Facebook

30/05/2006

Arne Deforce speelt Ferneyhough, Xenakis, Saariaho en Vytautas V. Jurgutis

Arne Deforce Na zijn -door een peesontsteking - afgelaste concert begin dit jaar, komt Arne Deforce terug met een nieuw programma. In "Time and Motion Study II" van Brian Ferneyhough gaat hij een gevecht aan met de cello en met zijn eigen herinneringen. In de oorspronkelijke analoge versie verscheurden bandopnemers, filters en ringmodulatoren de cellopartij en deden ze in flarden terug opduiken door de luidsprekers. Met zijn gekende geestdrift en bezetenheid gaat Arne Deforce dit stuk te lijf in een nieuwe digitale versie, gemaakt door de studio Centre de Recherches uit Luik. Behalve dit huzarenstuk krijg je ook werk van Iannis Xenakis, Kaija Saariaho en Vytautas V. Jurgutis voorgeschoteld.

De Britse componist Brian Ferneyhough wordt vaak geassocieerd met de zogenaamde New Complexity omdat zijn werken heel hoge technische vereisten aan de uitvoerders stellen. Zijn compositiemetode verschilt van het serialisme omdat hij systemen enkel gebruikt om materiaal en strukturen te genereren, de concrete realisatie van een stuk gebeurt spontaan.

"Het valt niet te ontkennen dat Time and Motion Study II een pessimistisch stuk is maar nihilistisch is het allesbehalve; de negativiteit ervan is niet gebaseerd op het meedogenloze navolgen van een estetiek van de "verschroeide aarde". Het spruit eerder uit het verlangen om schoon schip te maken en van grond af aan een nieuwe konstruktie op te bouwen." (begeleidende tekst van Ferneyhough bij dit werk)

Er wordt vaak opgemerkt dat lannis Xenakis (1922-2001) vanuit zijn achtergrond als architect de muziek vanuit een geheel eigen invalshoek benaderde. Veel van Xenakis' composities nemen mathematische modellen en theorieën als vertrekpunt. Hoewel men zou kunnen verwachten dat deze mathematische modellen in erg abstracte muziek resulteren, is in feite het tegendeel waar. Xenakis' werken hebben vaak een bijna instinctief karakter en stralen een ruwe, bijna primitieve energie uit. De combinatie van een strenge mathematische berekening en een uiterst expressieve, ruwe kracht, is ook kenmerkend voor Nomos Alpha uit 1966 voor cello solo.  Nomos Alpha is een bron van nieuwe en speciale geluidseffecten, en betekende een revolutie voor de traditionele speelwijze van de cello. Door de bijzonder rijke verbeeldingskracht is elke uitvoering van Nomos Alpha een onvergetelijke gebeurtenis, zowel voor uitvoerder als luisteraar. Toch staat het werk bekend als een van de strengste werken in zijn genre.   

Petals ("Bloembladen") is een uitloper of afsplitsing van Nymphéa ("Waterlelie"), het strijkkwartet met elektronica van de Finse componiste Kaija Saariaho. In Petals bespeelt zij de tegenstelling tussen geruis - zuivere toon en boventoonspectrum. Dit gebeurt door o.a. de boogdruk op de snaren te verhogen tot krasgeluiden waardoor de korreltextuur van de klank hoorbaar wordt of omgekeerd de boogdruk te verminderen - sul ponticello - waardoor het timbre en harmonisch boventoonspectrum van de toon verschijnt. De overgang tussen deze twee contrasterende klanksubstanties gebeurt geleidelijk. Het resultaat is een gedurige transformatie, verglijding en transformatie van de klanksubstantie, plastisch een kaleidoscopisch klankleurenspel. Het basismateriaal van Petals zijn computeranalyses van cello-ruisklanken die met behulp van de machine verwerkt zijn tot verschillende "ruismodulaties". Bij Petals wordt gebruik gemaakt van een reverb(erator), die een dynamisch schakeerbare galm produceert van 3 tot 15 seconden, en van een harmonizer, die een microtonale pitch-shifting doet, m.a.w. de toon moduleert tot een kwarttoon hoger of lager.

Vytautas V. Jurgutis (°1976, Letland) verbleef in 2002 in het Zweedse Visby International Centre for Composers en de elektro-akoestische studio Alpha in Gotland. Behalve elektronische muziek komponeerde hij ook werken voor orkest, koor en kleinere bezettingen.

programma:
  • Iannis Xenakis, "Nomos Alpha", cello solo
  • Kaija Saariaho, "Petals", cello & elektronika
  • Vytautas V. Jurgutis, "Terra Tecta", cello & elektronika
  • Brian Ferneyhough, "Time and Motion Study II", cello & elektronika
Tijd en plaats van het gebeuren:

Donderdag 1 juni om 20.00u
Logos Tetraeder
Bomastraat 26
9000 Gent
Meer info: Stichting Logos en Arne Deforce

Info en audio : "The Melting Point: Two European Composers in America" , Molly Sheridan in conversation with Brian Ferneyhough, 22/07/2005

"Kaija Saariaho", By David Patrick Stearns
The composer of the extraordinary opera L'amour de loin talks about how she imagines music, keeping control of her work in performance and the experience of hearing her own scores.

13:50 | Permalink |  Facebook

Laat-romantiek, neo-normalisme en posmaniërisme

Modest Moussorgski, portret Ilja Repin, 1881 Simon Callaghan is een furore makend jonge Britse pianist, die al een grote greep uit de beroemde pianoconcerto's met orkest heeft vertolkt.
In dit concert speelt Callaghan, naast Angelsaksisch werk van Barber en Alwyn, twee uitgebreide en grootse werken uit de pianoliteratuur, nl. Schuberts virtuoze 'Wandererfantasie' en Moessorgski's indrukwekkende en weerbarstige 'Schilderijententoonstelling'. Dit laatste werk wordt op zijn vraag voorafgegaan door een op het werk van de Rus geïnspireerde etude van Lucien Posman.

De Amerikaanse componist Samuel Barber (1910-1981) schreef aanvankelijk neoromantische werken, maar ontwikkelde zich later tot een modernist, echter zonder zijn romantische gevoelsuitdrukking prijs te geven. Zijn populairste werk is ongetwijfeld het ‘Adagio' voor strijkers. Zijn 'Ballade' uit 1977 werd gecomponeerd voor een pianoconcours. Het is een kort driedelig werk (ca 5 min) met een turbulent middendeel en twee trage, maar niettemin rusteloze buitendelen, die de originaliteit van het werk uitmaken.

William Alwyn was naast componist, fluitist en professor compositie aan de Royal Academy of Music in Londen ook nog een vooraanstaand linguist, dichter en kunstenaar . Een heel veelzijdig man dus, die een enorm uitgebreid oeuvre - in laatromantische traditie - heeft nagelaten, waaronder een 200-tal filmscores - hij schreef o.a. de muziek voor klassiekers als A Night to Remember , Swiss Family Robinson, The Professionals , The Crimson Pirate en Odd Man out.

Modest Moussorgski was bijna volledig autodidact en dat is hem opgebroken. Zijn compositorische vaardigheden waren gebrekkig, wat zijn werktempo te laag maakte en hem te onzeker om een carrière op te bouwen. Om in leven te blijven werkte hij als ambtenaar in St. Petersburg. Hij ging op typisch Russische wijze met deze desillusie om: in 1881 overleed hij aan overmatig gebruik van alcohol. Zijn muzikale nalatenschap was bescheiden. Voornamelijk opera's, waarvan 'Boris Godoenov' de bekendste is. Zijn meest tot de verbeelding sprekende werk is zonder twijfel het fenomenale ' Schilderijententoonstelling'. Moussorgski schreef 'Tableaux d'une Exposition' in 1874 naar aanleiding van een tentoonstelling van schilderijen van Victor Alexandrovitsj Hartmann. Hartmann, een vriend van Moussorgsky, was een jaar voordien overleden en het was de ontlading van opgehoopte emoties die de 'ongeschoolde' Moussorgsky in staat stelde dit stuk te componeren.

Weetjes: Uiteindelijk is de orkestratie van Maurice Ravel (1929) in opdracht van de dirigent Serge Koussevitsky veel bekender geworden dan het originele pianowerk van Moussorgski. In 1972 maakte de rockband Emerson, Lake & Palmer een bewerking onder de naam "Pictures at an Exhibition".

Lucien Posman - de enige Belgische vertegenwoordiger van het neo-normalisme waarin hij als posmaniërist een bijzondere plaats bekleedt -schreef een opmerkelijke en uitvoerige etude met als titel 'Le Conte de l'Etude Modeste', naar 'De Schilderijententoonstelling' van Moessorgski.. Een uittreksel uit de - typisch Posmansiaanse commentaartekst - bij deze etude staat te lezen op de website van de Rode Pomp.

In pianistiek opzicht is dit werk een echte etude, gekenmerkt door een opeenvolging van uitdagingen: de technische problemen in Moessorgski's 'Schilderijententoonstelling' zijn alle present, niet vereenvoudigd maar getransformeerd, in andere toonaarden, in een andere opzet en context.

Programma:
  • F. Schubert : Wandererfantasie C groot, D760
  • S. Barber : Ballade opus 46
  • W. Alwyn : Sonata alla Toccata
  • L. Posman : Le conte de l'etude Modeste
  • M. Moessorgski : De Schilderijententoonstelling
Tijd en plaats van het gebeuren :

Vrijdag 2 juni om 20.30 u
De Rode Pomp
Nieuwpoort 59
9000 Gent

Meer info: De Rode Pomp

Info en audio: William Alwyn (met fragmenten uit 'Sonata alla Toccata')

13:00 | Permalink |  Facebook

29/05/2006

Last Pieces : cocktail van hedendaagse dans en muziek

"Last Pieces" is een intieme pianopartij geschreven door Morton Feldman, aangevuld met een introverte choreografie voor een danseres. Yutaka Oya/Saori Oya speelt live de verstilde muziek van Feldman. Marc Vanrunxt choreogrefeert Suzanne Grooten. Het resultaat is een ijle, haast immateriële solo die een zachte groef in de tijdruimte trekt.

Wie niet vertrouwd is met de nog jonge geschiedenis van de Vlaamse hedendaagse dans, riskeert de naam van Marc Vanrunxt niet te kennen. Bij velen zal de naam hoogstens herinneringen oproepen aan de spraakmakende dansteaterprodukties van generatiegenoot Jan Fabre waarin Vanrunxt meedanste. Nochtans is Marc Vanrunxt zelf ongetwijfeld één van de belangrijkste Vlaamse choreografen.

Choreografie: Marc Vanrunxt
Dans: Suzanne Grooten
Pianist: Yutaka Oya of Saori Oya
Muziek: 'Last Pieces' van Morton Feldman en 'Klavierstück 9' van Karlheinz Stockhausen
Productie: Champ d'Action en Kunst/Werk

Tijd en plaats van het gebeuren:

Last Pieces
Donderdag 01 juni 2006 om 19.00 u

De Warande - Warandep'ant
Houten zaal
Warandestraat 42
2300 Turnhout

Meer info : De Warande en Champ d'Action

Review : "De tijd ontrafeld", Arnaud Deflem, Cutting Edge, 27/04/05
"Marc Vanrunxt" door Myriam Van Imschoot, Kritisch Theaterlexicon, VTI, 1997 (pdf)
Morton Feldman Texts: Essays and Articles on MF and his music

18:36 | Permalink |  Facebook

Jazzimprovisaties op Mozartthema's

Michel Portal Michel Portal en Georges Pludermacher zijn thuis in de wereld van zowel de klassieke muziek als de jazz. Deze twee grote muzikale persoonlijkheden zijn dan ook bij uitstek geschikt om tijdens het slotweekend van MOZART06 ongebreideld te improviseren op muziek van Mozart.
 


Jazz-improvisaties met Mozart als uitgangspunt: alleen topmuzikanten die in beide werelden thuis zijn, komen hiervoor in aanmerking. Met Michel Portal en Georges Pludermacher spelen ze in Brugge wat dat betreft op veilig. Portal is een begrip in de wereld van de klassieke muziek. Zijn niet-aflatende zoektocht naar goede muziek bracht hem al van bij Mozart over Boulez tot de grootste jazzcomponisten. Met zijn ongebreidelde expressiviteit brengt Michel Portal elk klankidioom tot een bijzonder hoog niveau. Hiervoor kiest hij telkens topmusici als partners uit, en dat is voor dit concert niet anders. Net als Portal startte Georges Pludermacher zijn succesvolle carrière als klassiek musicus, waarna hij zich als een eminent auteur profileerde en zich als pianist ook met jazz begon in te laten. Een boeiende samenwerking tussen twee grote muzikale persoonlijkheden, met Mozart als gids.

Tijd en plaats van het gebeuren

Jazzimprovisaties op Mozartthema's
Michel Portal, klarinet
Georges Pludermacher, piano
Nagesprek met Michel Portal en Georges Pludermacher (in het Frans/Engels)

Vrijdag 2 juni om 20.00u
Concertgebouw - Concertzaal

't Zand 34
8000 Brugge

Meer info : Concertgebouw
Extra : "Michel Portal: Meanings, Feelings and Rivers", Clifford Allen

17:34 | Permalink |  Facebook

Vertelconcert Scelsi, Carter, Jolivet en Reich

Giacinto Scelsi Fluitiste Katrien Gaelens en klarinettist Pedro Guridi leerden elkaar kennen tijdens een Ictus Studio project. Het werd meteen het begin van een zeer vruchtbare samenwerking. Tijdens de Ictus Happening in Bozar konden we hen reeds aan het werk zien: ze brachten op meer dan voortreffelijke wijze 'Esprit Rude-Esprit Doux' van Elliott Carter en 'Kho-Lo' van Giacinto Scelsi. Zondagavond brengen ze een uitgebreider programma met werk van Scelsi, Carter, Jolivet en Reich. Tussen de muziek door word je door Katrien in de wereld van de hedendaagse muziek binnengeleid.
 

'Esprit rude/esprit doux' van Elliott Carter werd geschreven voor de 65ste verjaardag van Pierre Boulez en Carter heeft voor de eerste noten van het werk ook gebruik gemaakt van de letters B(o)U(l)E(z). Twee elementen spelen een belangrijke rol in deze compositie. Enerzijds de tegenstelling hard/zacht die op verschillende manieren uitgewerkt wordt. Anderzijds zijn er de complexe polyritmische structuren. Terwijl de fluit bvb sextolen spelen speelt maar met een accent op elke 7e noot, speelt de klarinet kwintolen met een accent op elke 8e noot waardoor je een ritmisch zeer complex geheel krijgt.

'Sonatine' : In dit levendige en voor Jolivet zeer onderhoudend werk vinden we heel wat invloed van volkse muziek terug. De link naar de muziek van Béla Bartok is dan ook snel gelegd. Het eerste deel is een lange klagende melodie die afgewisseld wordt tussen de twee instrumenten waarbij het ander instrumenten een begeleidende bourdon speelt. Het tweede deel is een opzwepende dans en in het derde deel krijgen we eerst een traag intermezzo waarna de eindspurt wordt ingezet in een zeer virtuoos presto.

Giacinto Scelsi is een van die eigengereide componisten die de 20e eeuw zo gevarieerd en kleurrijk maakten. Scelsi's leven en geestesgesteldheid zijn tot op vandaag een vaag gegeven. Het verhaal gaat dat hij na een psychologisch verwarde periode zichzef heeft genezen door voortdurend dezelfde noot op de piano aan te slaan.
Ook in het duo 'Kho-Lo' wordt voortdurend rond dezelfde noot gecirkeld. Statische passages worden terug in beweging gebracht door trillingen die veroorzaakt worden door kwarttonen, mimieme intervallen tussen de fluit en klarinet, flatterzunge en uitvergrote vibrati. De klankkleur van beide instrumenten versmelt zodanig dat je soms niet meer weet welk instrument je hoort.

'Vermont Counterpoint' is typisch in het oeuvre van de minimalist Steve Reich. Een kort motief wordt telkens herhaald en door de verschillende stemmen in een soort canon gespeeld waarbij de inzetten soms maar een achtste noot van elkaar verwijderd liggen. Daardoor hoor je niet enkel de motieven maar komen in de verschillende stemmen nog 'resulting patterns' naar voor, patronen die ontstaan uit de canon. Op de tape staan drie altfluiten, drie fluiten en drie piccolostemmen plus nog af en toe een solo tapestem. Daarboven wordt live nog een stem gespeeld op de drie fluiten.

Programma:

  • E. Carter, 'Esprit rude/ esprit doux' (1985)
  • G. Scelsi, 'Kho-Lo' (1966)
  • A. Jolivet, 'Sonatine' (1961)
    ... dit alles voor fluit en klarinet
  • S. Reich, 'Vermont Counterpoint' (1982) voor fluit en tape
  • A. Jolivet, ' Incantation : Pour que l'image devienne symbole' (1937) voor altfluit solo
Uitvoerders: Katrien Gaelens, fluit en Pedro Guridi, klarinet

Tijd en plaats van het gebeuren:

Zondag 4 juni om 20.00u
Ryelandtzaal
Ezelstraat
8000 Brugge

Meer info : www.regiobrugge.be

Extra : Fondazione Isabella Scelsi
"Giacinto Scelsi , The Messenger" by Alex Ross, The New Yorker , Nov. 21, 2005

16:39 | Permalink |  Facebook

27/05/2006

November Music 2005 integraal op Concertzender tijdens marathonuitzending

Geen weer om een hond door te jagen ? De voorspellingen voor de komende dagen mogen dan al vrij somber zijn, voor een stevige portie actuele muziek hoef je niet altijd de deur uit. Op 29 en 30 mei kun je op de Concertzender luisteren naar een integrale uitzending van alle opnames die gemaakt zijn tijdens het Festival November Music 2005.


Al sinds 1993 presenteert November Music actuele, geest- en zielverruimende muziek in de herfstmaanden. Een festival waar de eigentijdse muziek in al haar verschijningsvormen de vrijheid krijgt om zich te ontplooien. November Music selecteert Nederlandse, Vlaamse en Duitse componisten, musici en ensembles en geeft u een indruk van het actuele muziekleven in de drie landen.

Op 29 en 30 mei brengt de Concertzender een integrale uitzending van alle opnames die gemaakt zijn tijdens November Music 2005. De concertzender maakte daar het afgelopen najaar opnamen van bijna alle concerten, één concert werd door de VPRO opgenomen.
Van 19 uur in de avond van 29 mei tot dinsdagochtend 30 mei om 8 uur kun je luisteren naar een groot aantal wereldpremières, veelal geschreven in opdracht van November Music. Aan het eind van de nacht twee grote November Music producties uit 1998 en 2002, opgenomen door de VPRO. De volledige uitzending is nog 5 weken lang te beluisteren via Radio On Demand op www.concertzender.nl.

Een greep uit het programma:

Frank Nuyts: Low-key Trio (2005)
Claire Edwardes, Frank Nuyts: slagwerk; Jan de Smet: drums

Luc Brewaeys: Bowmore (1995)
Arditti Quartet: Irvine Arditti en Ashot Sarkissjan: viool, Ralf Ehlers: altviool, Rohan de Saram: cello

Esther Venrooy Esther Venrooy: Shift Coordinate Points (2005)
Esther Venrooy: live elektronica

Mauricio Kagel
Prometheus Ensemble, Inge Spinette en Jan Michiels: piano, Carlo Willems en Koen Wilmaers: slagwerk
Introductie
A deux mains (1995)
Auftakte, sechshändig (1996)
Auftakte, achthändig (2003)
Capriccio, aan 2 piano's (2004)

Conjuncto Ibérico, Elias Arizcuren: dirigent
Motetten für acht Violoncelli (2004)

Luc Ferrari: Symfonie déchiré (1998), Champ d'Action olv Zsolt Nagy (November Music 1998)

Meer info : Concertzender : Nieuwe Muziek Nacht en November Music

Extra links:
  • Mauricio Kagel in de kijker op 'Volume12'
  • Esther Venrooy : Roepende in de dorre woestijn op muziek.paginablog.nl
  • 'Burroughs, biljartballen en Spy Stations: Esther Venrooy presenteert in het najaar Klara-opnames en nieuw werk rond gecoderde berichten' in Ruis 11, september 2005 (pdf)

01:36 | Permalink |  Facebook

24/05/2006

Vlaamse componisten gaan aan de slag met schetsen van Mozart

Zeven Vlaamse componisten kozen uit de vele onafgewerkte partituren van Mozart een of meerdere schetsen en confronteren het muzikale materiaal met hun eigen muziektaal. Champ d’Action en het SPECTRA Ensemble spelen de creaties, Ensemble Schönbrunn neemt de kamermuziek van Mozart voor zijn rekening.

Componisten van vandaag kijken nog steeds met veel ontzag naar boegbeelden uit het verleden. In dit creatiefestival gaan we op zoek naar de relatie van getalenteerde Vlaamse componisten tot de figuur van Mozart. Dat doen we aan de hand van Mozarts schetsen. De Weense componist liet heel wat partituren onafgewerkt na. Frank Agsteribbe, Luc Brewaeys, Claude Coppens, Frank Nuyts, Stefan Van Eycken, Annelies Van Parijs en Petra Vermote kozen uit de vele fragmenten een of meerdere schetsen en confronteren het muzikale materiaal met hun eigen muziektaal. Hoe gaan ze met de blauwdrukken van het genie om en wat wordt het resultaat? Creaties en debatten geven een antwoord, met kamermuziek van Mozart - gekozen door de componisten - als rode draad.

De Gentse componist en stichtend lid van Hardscore Frank Nuyts kennen we vooral voor zijn gedurfde neo-tonale toonspraak en zeer persoonlijke verwerking van invloeden uit de zogenaamde commerciële muziekgenres. Met veel plezier gaat hij klassieke muziekvormen te lijf.

Over "Rats and rabbits " weet hij het volgende te melden:
"Is een componist erbij gebaat, dat hij 250 jaar na zijn geboorte nog gevierd wordt? Hangt natuurlijk van de geloofsovertuiging af van de betrokkene, kan men zeggen. Maar wanneer hij nu atheïst of agnost is?..
Na 250 jaar is zijn oeuvre commercieel gezien, zelfs niet meer interessant voor eventuele (verre) nazaten. (De Mozarttak is trouwens helemaal opgedroogd, schijnt het…) Uitgevers, die kunnen met zo'n viering er nog eens wel bij varen.
Maar waarom dan de componist vieren, en niet meteen de uitgever? Er zijn natuurlijk ook mensen, die een culturele missie zien in zo'n herdenkingsfestiviteit. Het brein achter deze viering
(Johan Huys, nvdr), behoort zeker tot deze categorie.
Want het mooie van dit specifiek project is, dat er levende, "verse " (nog ongevierde) componisten bij betrokken worden.
Mozart is eigenlijk al in de negentiende eeuw gepromoveerd tot lid van het selecte clubje "untouchables ". Amadeus, le demi-dieu. En zie, plots blijken er toch ook kladjes te zijn, en restjes, en heeft hij blijkbaar zelfs halve missers geproduceerd.
Hoe heerlijk dit mee te mogen maken voor de gewone sterveling, die ook componeert…
In mijn geval werd mij een onafgewerkt klarinetkwintet toegeschoven. En een ander kwintet, met glasharmonica dan nog. Aan de KV's te zien, schreef Mozart ná die aanzetten 2 meesterwerken, alhoewel het uiteindelijke glasharmonicakwartet veel obscuurder is gebleven.
Een glasharmonica, dat doet zo'n beetje denken aan een vibrafoon. Daarom dacht men aan mij. Misschien bén ik wel de geknipte man, om Mozart een lesje in componeren te geven: over vibrafoon weet ik immers echt veel meer…
Maar Mozart zélf zijn, of hem imiteren, daar begin je best niet aan. Mozart staat immers voor perfectie, leest men overal en in 2006 nog meer dan gewoonlijk. Maar was het niet de befaamde cross-over componist Scott Johnson die zei, dat een muzikaal landschap met alleen konijnen (de totale eufonie) en ratten (het hardcore experiment) zeer onprettig zou zijn om in te vertoeven?
Waw, Mozart onderdompelen in een sloot vol kikkerdril, en waterslakken, en eendekroos… wat een verrukkelijke gedachte! Mijn "Rats and Rabbits " is dan ook een werkje geworden even dartel als een stout visje in halftroebel water. Splashy en slick…
En, om te besluiten: draait u even een paar letters in Mozarts naam om: je kríjgt zowaar ratz. Niets menselijks (dierlijks) was Amadeus dus vreemd. Milos Forman heeft het allemaal goed gezien…
" - Frank Nuyts, 24 september 2005.

Claude Coppens (°1936) is pianist en was docent aan het Gentse conservatorium. Als componist zit hij stevig verankerd in de seriële traditie: zijn werken zijn altijd volkomen doordacht en met rekenkundige precisie ingericht. Een en ander belet niet dat zijn muziek vaak humoristisch is: de titels van zijn werken zijn vaak woordgrappen en zijn muziek bevat regelmatig met een knipoog gebrachte citaten. Over Spam@deus schrijft hij:
"De idee van Johan Huys om een werk te schrijven rond een onvoltooid Mozart-fragment vind ik schitterend. Ik koos met opzet uit het jaar 1789 [Franse Revolutie, «prise de la Bastille»: zéér symbolisch!] een fragment nl. «KV587b» dat zich bovendien - logischerwijze -situeert tussen KV587: Der Sieg vom Helden Koburg, Contredanse pour Orchestre (sic! Ueberhaupt «piece de circonstance» bij uitstek, en toevallig ook over een -weinig heroïsche- voorvader van onze dierbare vorst...) en KV588: Cosi Fan Tutte, ossia La Scuola degli Amante, opera buffa: waarschijnlijk Mozarts bitterste aanklacht tegen de zeden van het Ancien Regime (men probeert wel dit anders voor te stellen, natuurlijk, want Mozart is een halve grapjas-popartiest avant la lettre, half [geniaal] engeltje, niet waar?...)
Voor mij is hij evenwel in de eerste plaats, en nog voor Beethoven, Schubert enz., een [geniaal] geëngageerd kunstenaar. Heel veel mensen willen daar niet van horen...
Die avond, toen ik thuis kwam en mijn computer opende - ook toevallig - op de website van Microsoft [MSN: Mozart Sempre Nuoceto... ] werd ik onmiddellijk overstelpt - hoe kan het anders? - door een stel reclames, de ene nog absurder of [net niet] bedrieglijker dan de andere... en alle reclames maakten gebruik van het keyword FREE! Ik laadde die op met de overweging dat reclamemakers en sponsors nu ons cultureel leven voor 99% bepalen. Een sponsor haakt af en het programma verdwijnt; denk ook aan die meesterlijke film Good Night & Good Luck en aan het boek When the Music Stops...: Managers, Maestros and the Corporate Murder of Classical Music [Norman Lebrecht, 1996-7]. Jawel, we zijn «VRIJ» deze toestand te accepteren of niet...
Dit seizoen beleven we een tweede Mozartomania (Mozart als Zondevloed; Mozart-Bozar: Bizar Bazaar...). Voor de eerste schreef ik ook een compositie, voor piano 4-handig: Trois Petites Pièces pour Fêter la Mort de Mozart.
Thans, walgend van het absurd, commercieel gedoe [«return» verzekerd, en, en plus, geen auteursrechten + een minimum aan repetities (ten onrechte) te betalen, nietwaar?] schreef ik in die geest, waarin ik het sociaal engagement van Mozart met een knipoog poog te benaderen, een moderne, ABSURDE hulde... "


"Footnote to Mz" van Petra Vermote heeft als kiem twee onafgewerkte fragmenten van de hand van Mozart: het "Allegro in B zu einem Quintett für Klarinette, zwei Violinen, Viola und Violoncello (KV Anh. 91)" en de aanzet van een "Fuge in d". Het werk wordt opgebouwd in een aantal "hoofdstukjes ", "strofes " als het ware, waarbij boven ieder deeltje een karakter uit één van Mozarts opera vermeld staat. De "herkenbaarheid" met betrekking tot Mozart is in het begin van ieder deeltje vrij duidelijk, maar gaandeweg worden uit die citaten eigen, minder ‘tonale " modi gekneed waaraan het vervolg van het deeltje wordt opgehangen, waardoor in ieder "hoofdstukje " al snel een soort vervreemding optreedt en ik mijn eigen "kanttekening " bij het betreffende operapersonage maak. "

Bron : De Rode Pomp

Meer info over de composities : Brochure Composing with Wolfgang (uittreksel, pdf)


Zaterdag 27 mei 2006
16.00 u

Debat Frank Nuyts, Claude Coppens, Petra Vermote, moderator Johan Huys

W.A. Mozart: Adagio en Rondo in c K.617 voor glasharmonica (op pianoforte), fluit, hobo, altviool, cello
Frank Nuyts: Rats and rabbits, creatie voor fluit, klarinet, viool, altviool, cello, vibrafoon (creatie)
W.A. Mozart, Fluitkwartet in D KV 285


20.00 u

W.A. Mozart
, delen uit Divertimento in Es KV 563 voor viool, altviool, cello
Claude Coppens: Spam@deus, creatie voor strijkkwartet en heldentenor
W.A. Mozart, Fluitkwartet in C KV Anh. 171 [285b]
Petra Vermote, Footnote to Mz, creatie voor klarinet/basklarinet en strijkkwartet

Zondag 28 mei 2006
11.00 u

Debat met Luc Brewaeys, Annelies Van Parys, Frank Agsteribbe, Stefan Van Eycken, moderator Johan Huys

Luc Brewaeys: Mozart's Ghosts, creatie voor klarinet, hoorn, altviool, cello, klavecimbel, piano
W.A. Mozart: Trio in Es K.498 ‘Kegelstatt' (arr. voor fluitkwartet van Antoine Hugot, uitgave 1799)
W.A. Mozart: Trio in E K.542
Annelies Van Parijs: L'esprit Mozart, creatie voor piano, viool, cello

16.00 u

W.A. Mozart: Klavierkwartet in g K.478
Frank Agsteribbe: Piamozartet voor klavierkwartet (historische instrumenten) (creatie)
W.A. Mozart: Hobokwartet in F K.370
Stefan Van Eycken, Revenant voor twee kwintetten (fluit, hobo, viool, cello, klavier), creatie

Toelichting door componist(en) tijdens de concerten.

Uitvoerders:

Ensemble Schönbrunn
(beide dagen)
SPECTRA Ensemble
(enkel zaterdag)
Champ d'Action
(enkel zondag)
Marten Root, traversoFilip Rathé, dirigentYutaka Oya, piano
Michael Niesemann, hoboJan Vercruysse, fluit/piccoloGudrun Vercampt, viool
Johannes Leertouwer, viool Kris Deprey, klarinet/basklarinetJeroen Robbrecht, altviool
Richard Wolfe, altviool Frank Van Eycken, percussie Olsi Leka, cello
Viola de Hoog, celloPieter Jansen, viool Sabine Warnier, fluit
Zvi Meniker, fortepianoVeerle Van Gorp, viool Piet Van Bockstal, hobo
 Bram Bossier, altviool Jaan Bossier, klarinet
 Peter Devos, celloKaatje Chiers, hoorn
 Ludwig Van Gyseghem,
heldentenor (MSN)
Sabine Uytterhoeven en Serge Verstockt, productie

 

Tijd en plaats van het gebeuren

Composing with Wolfgang
ism Klara, met dank aan Johan Huys
Zaterdag 27 - 16.00 u en 20.00u
Zondag 28 - 11.00u en 16.00u

Concertgebouw - Kamermuziekzaal
't Zand 34
8000 Brugge

Meer info : Concertgebouw , Spectra Ensemble , Champ d'Action en Ensemble Schönbrunn

Extra : Luc Brewaeys: Mozart's Ghosts , audio en partituur

18:01 | Permalink |  Facebook

Bedelaarsopera van alle tijden

Kurt Weill Hoeveel geld heeft een mens nodig om gelukkig te zijn ?
Hoeveel geluk heeft een mens nodig om rijk te zijn ?
Hoeveel ellende verdraagt de mens om gelukkig te zijn ?
Hoeveel ellende wil men stichten om rijk te zijn ?


Die Dreigroschenoper (1928) van Bertolt Brecht en Kurt Weill geeft geen antwoord op deze vragen, maar laat wel zien dat geluk, geld, liefde, ellende en aanzien op een vreemde manier verweven zijn. En vooral ook dat de menselijke corruptie welig tiert wanneer deze elementen in het spel zijn.

Op zich is die waarheid niet nieuw, maar van alle tijden. Dat zij het thema is van een opera maakt Die Dreigroschenoper echter bijzonder.

In een vermenging van muziek en woord, van zang en spel, van maatschappijkritiek en plezier, van liefde en sarcasme, van verlangen naar grootsheid en menselijke kleinheid vatten Brecht en Weill een wereld samen die prettiger zou kunnen zijn om in te leven. Als de nood het hoogst is, is de ellende hier vaak nabij.

Operastudio Vlaanderen toont in samenwerking van het Spectra Ensemble haar studieproject Die Dreigroschenoper. De muzikale leiding is in handen van Filip Rathé. Vincent van den Elshout transporteerde in zijn regie deze bedelaarsopera naar het nabije verleden, in een groot, rijk land aan de overzijde van de oceaan.

Het wordt een driestuiversopera met de voeten in het water en het hebben en houden op de rug.

Tijd en plaats van het gebeuren:

Die Dreigroschenoper
Woensdag 24 mei 2006 om 20.00 u

Operastudio Vlaanderen
Bijlokekaai 6
9000 Gent

Meer info : Spectra Ensemble en Operastudio Vlaanderen

11:18 | Permalink |  Facebook