22/11/2017

MATRIX wordt nieuwe Vlaamse afdeling van ISCM

ISCM Tijdens de ISCM World New Music Days eerder deze maand in Vancouver, Canada, werd MATRIX officieel erkend als vertegenwoordiger van Vlaanderen binnen de International Society for Contemporary Music (ISCM). Matrix neemt daarmee de fakkel over van de vzw ISCM-Vlaanderen, die werd opgericht in 2006 en de drijvende kracht was achter de World Music Days in ons land in 2012.

De kerntaken als ISCM-afdeling omvatten o.a. het uitschrijven van een jaarlijkse Call for Works in functie van de World Music Days en de vertegenwoordiging van Vlaanderen in de General Assembly van ISCM. Aansluitend bij haar eigen opdracht, zal MATRIX zich als ISCM-afdeling engageren voor het promoten van nieuwe muziek in Vlaanderen en de verspreiding van het werk van Vlaamse componisten. Dit kan zich vertalen in bv. sectormomenten en studiedagen, het faciliteren van samenwerkingen of (medewerking aan) publicaties of presentaties. MATRIX kan bovendien rekenen op de steun van Kunstenpunt om dit alles, waar mogelijk, ook een internationale dimensie te geven.

“Als mede-oprichter van ISCM-Vlaanderen ben ik fier op wat de vzw in beweging heeft gebracht en nog steeds brengt in Vlaanderen. Als voorzitter van de wereldwijde International Society for Contemporary Music ben ik tegelijk erg opgetogen over de nieuwe vertegenwoordiging door Matrix. Zoals ook bleek uit de verschillende positieve reacties naar aanleiding van de overdracht begin november tijdens de Algemene Vergadering in Vancouver, zijn de opdracht en structuur van Matrix uitermate geschikt om Vlaanderen te vertegenwoordigen op het internationale toneel, zeker door de intense samenwerking met Kunstenpunt.”, reageert Peter Swinnen, voorzitter ISCM.

Jeroen Vanacker, voorzitter ISCM Vlaanderen: “De vzw ISCM Vlaanderen heeft in zijn 12-jarig bestaan een steen verlegd, met diverse ontmoetingen rond hedendaagse muziek en de organisatie van de World Music Days in 2012 als kers op de taart. Het vrijwilligersbestuur heeft na consultatie van de leden besloten dat de opdracht van ISCM Vlaanderen beter behartigd kan worden in de professionele context van Matrix, met steun van Kunstenpunt. Ik dank de vele partners en leden die in de afgelopen jaren betrokken waren rondom de vzw ISCM Vlaanderen en wens Matrix veel succes bij deze opdracht.

Om de opdracht als ISCM-afdeling op een kwalitatieve en gedragen manier te kunnen aanvatten, wordt de voormalige ledenwerking omgevormd tot een tweeledige structuur, met enerzijds een ruime ‘vriendenkring’ en anderzijds een stuurgroep. Die stuurgroep zal MATRIX bijstaan in de ontwikkeling van de werking als ISCM-afdeling.

Meer info : ISCM.org en matrix-new-music.be

07/07/2017

In Memoriam Pierre Henry (9/12/1927 – 5/07/2017)

Pierre Henry Op woensdag 5 juli overleed de Franse componist Pierre Henry. Hij werd 89. Henry wordt beschouwd als de vader van de musique concrète, een genre binnen de elektronische muziek. Henry was een bruggenbouwer tussen moderne klassieke muziek en progrock, en een van de vaders van het gebruik van computers en synthesizers.

De componist maakte vaak gebruik van eclectische en bizarre geluiden. De man aarzelde bijvoorbeeld niet om een forse elektrische zaagmachine of een heus klokkenspel doorheen zijn muziek te jagen. Bekend is 'Messe pour le temps présent' uit 1967, een samenwerking met Michel Colombier. De twee maakten de plaat voor een dansproductie van Maurice Béjart. Het daarvan afkomstige baanbrekende nummer 'Psyché Rock' werd midden jaren negentig opnieuw uitgebracht en is later door verschillende dance-producers geremixt. Ook de makers van The Simpsons gingen voor Futurama, hun andere animatiereeks, bij Psyché Rock de mosterd halen voor hun begintune. Moderne elektromuzikanten als Fatboy Slim, Saint Germain en Dimitri from Paris hebben 'Psyché Rock' geremixt. Sommigen noemen Pierre Henry de 'grootvader van de techno', maar hijzelf sprak liever over de 'vader van de moderne muziek.'

"Pierre Henry maakt met Pierre Schaeffer en Stockhausen deel uit van de grote geluidspioniers van de 20ste eeuw die de manier van muziek maken hebben veranderd", zo stelde Jean-Michel Jarre tegenover het Franse persbureau AFP. "Voor Pierre Henry, net als voor Pierre Schaeffer, was muziek niet alleen muzieknoten maar ook geluiden zoals dat van een deur, de wind of de regen." Henry inspireerde talrijke choreografen, zoals George Balanchin, Merce Cunningham of Maguy Marin. Zijn meest vruchtbare samenwerking was echter met choreograaf Maurice Béjart, voor wie hij een 15-tal stukken schreef, waaronder 'Messe pour le temps présent'. Het ballet werd in 1967 opgevoerd op het festival van Avignon.

Beluister hier 'Psyché Rock'

17:35 Gepost in Actualiteit, Muziek, Nieuws | Permalink |  Facebook

28/06/2016

Elise Caluwaerts werkt aan nieuwe cd met spectaculair coloratuurrepertoire

Elise Caluwaerts Na de prachtige cd "Nightfall" (samen met de virtuoze pianist Kim van den Brempt) werkt de internationaal gerenommeerde coloratuursopraan Elise Caluwaerts aan een volgende project: de opname van de cd "Muses" met het St. Petersburg State Symphony Orchestra o.l.v. de Belgische dirigent Walter Proost. Zij kunnen daarbij alle hulp van de wereld gebruiken. Je kan hun project reeds ondersteunen door een gift te geven, de (gesigneerde) cd tegen een voordeeltarief, in voorverkoop, te bestellen of hun project te sponsoren. Alle hulp is meer dan welkom en wordt beloond met een pracht van een opname.

Coloratuursopraan Elise Caluwaerts groeide dankzij haar veelzijdigheid en innemende persoonlijkheid uit tot een veelgevraagde soliste in binnen- en buitenland. Ze startte haar zangcarrière als barokzangeres en breidde haar repertoire uit naar de romantische en hedendaagse muziek. Haar voorliefde voor uitdagend repertoire – van opera tot multidisciplinaire projecten – leidde tot talrijke creaties en bijzondere samenwerkingen met internationaal gerenommeerde componisten en ensembles. Zo werkte ze op uitnodiging van het Sydney Festival 2016 nauw samen met Pascal Dusapin voor diens kameropera Passion. Haar vertolking van Lei werd lovend onthaald door de pers.

Tijdens het seizoen 15/16 was Elise Caluwaerts ook te horen als Rea in de multimedia-opera Romulus Le Grand, een wereldcreatie met het Zwitserse orkest Musique des Lumières. In de pers werd ze geroemd als “de revelatie van de productie, dankzij haar soepele en heldere sopraanstem”. De productie wordt in 18/19 hernomen in het Teatros del Canal and Teatro Colòn in Buenos Aires. In het najaar van 2016 zal Elise op uitnodiging van het St-Petersburg Symphony Orchestra olv Walter Proost een cd opnemen met spectaculair coloratuurrepertoire. Verder brengt de muziektheaterproductie Io sono Rocco, die in mei 2016 in première ging op het KunstenfestivaldesArts, haar naar Doornik, Marseille en Montréal. Met pianist Kim Van den Brempt brengt ze dan weer verschillende recitals met het romantische liedrepertoire, van bel canto tot laatromantiek.

Website Elise Caluwaerts : www.elisecaluwaerts.com
CD Recording Muses - Elise Caluwaerts - CroFun

20:59 Gepost in Actualiteit, CD, Muziek | Permalink |  Facebook

In Memoriam Harry Halbreich (1931-2016)

Harry Halbreich Op 27 juni overleed de Belgische musicoloog Harry Halbreich. Hij werd 85. Halbreich was een schrijver-musicoloog met zeer uitgesproken voorkeuren, hij was echt een muzikale speurneus en een onvermoeibare verdediger van de hedendaagse muziek.

Harry Halbreich werd op 9 februari 1931 in Berlijn geboren. Na studies in Parijs bij o.a. Arthur Honegger en Olivier Messiaen, vestigde hij zich in Brussel.

Halbreich schreef een twaalftal biografieën van componisten ( Claude Debussy, Albéric Magnard, Edgard Varèse, Arthur Honegger...), organiseerde talloze interviews met o.a. Iannis Xenakis, Gyorgy Ligeti en Olivier Messiaen. Hij was vaak te gast bij de RTBF/Musiq'3, Bozar en Flagey.

Van 1970 tot 1976 was hij docent analyse van de muziek aan het Koninklijk Conservatorium van Mons. Hij werkte mee aan vele radio-uitzendingen en was medeoprichter van het Belgische muziektijdschrift Crescendo.

Halbreichs liefde voor de muziek beperkte zich niet tot de 20ste en de 21ste eeuw. Hij wist met evenveel passie en kennis te vertellen en te schrijven over de religieuze werken van J.S.Bach, de orkestwerken van Jean Sibelius of de quasi vergeten pianostukken van Charles -Valentin Alkan...

Harry Halbreich op Wikipedia

Bron : Klara

20:02 Gepost in Actualiteit, Muziek, Nieuws | Permalink |  Facebook

13/11/2013

In memoriam John Tavener (1944-2013)

John Tavener Op dinsdag 12 november overleed de Britse componist Sir John Tavener, één van de bekendste Britse componisten van spirituele muziek. Hij werd 69. John Tavener werd door het grote publiek opgemerkt door de uitvoering van zijn 'Song for Athene' uit 1993 tijdens de rouwdienst voor prinses Diana in september 1997. Zijn stuk 'The Protecting Veil', voor cello en strijkers, stond in 1998 maandenlang boven aan de klassieke top 10. In 1968 verkreeg hij voor het eerst bekendheid door zijn compositie 'The Whale' naar het Bijbelboek Jona, uitgebracht op Apple Records, de platenmaatschappij van The Beatles. Tavener werd in 2000 in de adelstand verheven.

John Tavener werd op 28 januari 1944 geboren in Londen. Hij studeerde muziek aan het Royal College of Music in Londen bij onder meer Lennox Berkeley. Hij brak door met zijn compositie The Whale (de walvis) naar het bijbelboek Jona. Na zijn toetreding tot de Russisch-orthodoxe Kerk in 1977 kreeg zijn muziek steeds meer een spiritueel karakter. Daarmee ging kerkmuziek een groter aandeel in zijn oeuvre innemen. Taveners oeuvre - dat meestal als neo-klassiek wordt beschreven - refereert zowel naar westerse als oosterse muziek. Daarbij was zijn bekering in 1977 tot de Russisch-orthodoxe kerk van groot belang. Later zou hij zich ook sterk interesseren voor de islam en het boeddhisme. Muzikaal leunde hij ook aan bij Olivier Messaen, Arvo Pärt en de minimalistische stroming.

Bekendheid genoot Tavener onder meer van koorwerken als The Lamb, Funeral Ikos en Song for Athene. Dat laatste werk werd bij een breed publiek bekend door de uitvoering tijdens de uitvaartdienst van prinses Diana in Westminster Abbey in 1997. In zijn latere werk The Veil of the Temple wist hij zich beïnvloed door het boeddhisme.

Tavener had al heel lang gezondheidsproblemen. In 2007 kreeg hij een hartaanval, waarna hij 4 maanden in het ziekenhuis lag. Na zijn hartaanval lieten artsen Tavener weten dat hij niet meer als componist aan het werk kon gaan. Hij bleef echter actief in de muziekwereld. Drie van zijn composities gingen afgelopen zomer in première op het Manchester International Festival. Zijn laatste werk, drie Shakespeare Sonnetten, gaat op vrijdag 15 november in Southwark Cathedral in Londen in première.

Extra :
John Tavener op www.chesternovello.com, nl.wikipedia.org en youtube
John Tavener: post-modern en terug naar af?, Friska Frank op www.nopapers.nl
John Tavener: his final interview, Ivan Hewett in The Telegraph, 13/11/2013

21:55 Gepost in Actualiteit, Muziek, Nieuws | Permalink |  Facebook

07/09/2013

In memoriam Dick Raaijmakers (1930 - 2013)

Dick Raaijmakers Op woensdag 4 september overleed de Nederlandse componist, wetenschapper en muziekpionier Dick Raaijmakers. Raaijmakers staat bekend als een van de grondleggers van de elektronische muziek in Nederland. Hij maakte in de jaren vijftig in het Natuurkundig Laboratorium (Natlab) van Philips in Eindhoven experimentele populaire muziek met behulp van elektronische middelen. Een groot deel van zijn leven tot aan zijn pensioen was hij docent aan het Koninklijk Conservatorium in Den Haag.

Dick Raaijmakers studeerde piano aan het conservatorium in Den Haag en werkte op de afdeling voor elektro-akoestisch onderzoek van Philips. Tussen 1956 en 1964 was Raaijmakers actief in het natuurkundig laboratorium, ook wel Natlab, van het elektronicaconcern. Hij was de eerste ter wereld die zich bezighield met elektro-akoestiek en wordt derhalve als grondlegger van de elektronische muziek gezien.

Hij experimenteerde samen met Tom Dissevelt onder de naam Electrosoniks met via elektronische middelen gemaakte popmuziek, die van invloed zouden zijn op het werk van Kraftwerk en Giorgio Mororder. Onder het pseudoniem Kid Baltan (anagram van Dick Natlab) bracht de platenfirma van Philips de elektronische werken uit.

In 1966 keerde hij als docent terug naar zijn leerschool in Den Haag. Tot zijn pensioen in 1995 was hij aan het conservatorium docent elektronische en hedendaagse muziek. Vanaf 1991 was hij eveneens theaterdocent, waarna erkenning volgde voor zijn wetenschappelijke en artistieke werken.

Zo won hij diverse oeuvreprijzen en ontving hij een eredoctoraat aan de Universiteit van Leiden. Zijn belangrijkste wetenschappelijke publicatie was het boek 'De Methode' uit 1984, waarin hij de samenhang van beweging, oorzaak, gevolg en de waarneming daarvan beschreef.

Extra :
Dick Raaijmakers op www.muziekencyclopedie.nl, nl.wikipedia.org en youtube

00:50 Gepost in Actualiteit, Muziek, Nieuws | Permalink |  Facebook

06/11/2012

In memoriam Elliott Carter (11/12/1908 - 5/11/2012)

Elliott Carter Op 5 november overleed de Amerikaanse avant-gardecomponist Elliott Carter. De man is 103 geworden. Carter componeerde muziek die hij zelf omschreef als "'muziek die erom vraagt om geconcentreerd beluisterd te worden". Carter wekte zelfs op latere leeftijd nog ontzag door zijn productiviteit. Hij bleef, ook toen hij in december 2008 zijn 100ste verjaardag vierde, nieuwe opdrachten aannemen.

Zijn eerste Pulitzerprijs won Carter in1960 voor zijn Second String Quartet. Dertien jaar later volgde zijn tweede Pulitzerprijs voor Third String Quartet. Toen in 1985 voor het eerst de National Medals of Arts werden toegekend was Carter een van de tien mensen die op deze wijze werden geëerd. Zijn gebrek aan populariteit bij het grote publiek kon hem niet deren. "Ik denk niet dat het iets betekent om populair te zijn", zei hij. "Als je ziet hoe publieke smaak en publieke opinie constant op allerhande manieren worden gemanipuleerd, lijkt het mij dat populariteit een futiele zaak is."

Elliott Carter was 103 en dus stonden zijn activiteiten op een iets lager pitje dan pakweg 40 jaar geleden, maar hij was nog altijd productief. En ook in zijn recentere composities slaagde hij er nog steeds in om te doen wat hij al zestig jaar deed: toonaangevende en vernieuwende bijdragen afleveren aan de hedendaagse muziek. Carter was misschien wel een van de belangrijkste vernieuwers van de twintigste-eeuwse muziek in de Verenigde Staten. Neo-klassiek in de jaren 40, compromisloos in de jaren 50, ongenadig voor het minimalisme van de jaren 60 en 70, en in elk geval veeleisend voor de uitvoerders van zijn werk. Zo catalogeert The New York Times zijn composities voor strijkkwartetten onder "de moeilijkste muziek die ooit is gemaakt".

Elliott Carter, die zijn hele leven in New York heeft gewoond, staat voor bijna een eeuw muziekgeschiedenis. Hij wordt in de hele wereld beschouwd als een van de belangrijkste nog levende componisten, stevig verankerd in de Europese traditie. Voor hem is de botsing tussen de Europese traditie en de Amerikaanse vernieuwing geen obstakel, maar een bron van inspiratie. De creatieve periode van zijn leven overspant meer dan tachtig jaar. Het respect dat hem wordt betuigt in de hele wereld heeft niet alleen betrekking op zijn werk, maar ook op zijn enorm toegewijde houding tegenover de muziekcultuur. In december 2008 werd Elliott Carter 100 jaar. Ondanks zijn gevorderde leeftijd componeert deze meester van de moderne muziek nog altijd.

Elliott Carter mag dan zijn uitgegroeid tot het boegbeeld van de Amerikaanse nieuwe muziek - de man die zowat eigenhandig de brug heeft geslagen tussen de vernieuwingen van de generatie van Charles Ives, Henry Cowell en Ruth Crawford Seeger en vandaag - hij begon zijn carrière aanvankelijk in een meer conservatieve richting. Na zijn studies aan Harvard bij Walter Piston, trok Carter zoals zoveel Amerikaanse componisten naar Parijs om er te studeren bij Nadia Boulanger, die haar studenten vooral een groot respect voor de klassieke harmonie bijbracht en een neoklassieke stijl in het verlengde van het werk van Igor Stravinsky propageerde.

Carter ruilde zijn neoklassieke periode echter al gauw voor een heel andere toonspraak die op harmonisch en melodisch vlak de verworvenheden van de Tweede Weense School (Schönberg, Berg, Webern) op de voorgrond plaatste, maar waarin bij uitstek twee volgende elementen op de voorgrond komen : de tendens om muziek veelgelaagd te maken en de zijn uiterst nauwkeurige manipulatie van ritme, metrum en tempo. Het bekendst is zijn techniek van 'metrische modulatie', waarbij binnen dezelfde compositie verscheidene tempi worden gehanteerd die allemaal in een bepaalde proportionele relatie tot elkaar staan. In zijn recentste werken bouwt Carter duidelijk voort op de taal en verworvenheden van zijn stijl, maar past hij die op een minder strikte wijze toe en laat zo meer ruimte voor een soort van spontane vindingrijkheid, vaak gecombineerd met een mild maar spitsvondig gevoel voor humor.

Extra :
Elliott Carter, Composer Who Decisively Snapped Tradition, Dies at 103, Allan Kozinn in The New York Times, 5/11/2012
Elliott Carter : www.schirmer.com, www.boosey.com, www.carter100.com, en.wikipedia.org en youtube
Eliott Carter : conservatieve erudiet, Jan de Kruijff op www.musicalifeiten.nl
Composer Elliott Carter is much admired but not easy to love, Karl Gehrke op Minnesota Public Radio, 8/03/2006
American Composers: Elliott Carter. He Put Motion Into His Movements, Tim Page in The Washington Post, 9/08/1998
Carter the Empiricist, David Harvey op www.davethehat.com, 1997
Carter en de polyfonie (pdf), Leo Samama op www.bloomline.net ,1993

13:40 Gepost in Actualiteit, Muziek, Nieuws | Permalink |  Facebook

27/10/2012

In memoriam Hans Werner Henze (1/07/1926 - 27/10/2012)

Hans Werner Henze Op 27 oktober 2012 overleed de Duitse componist Hans Werner Henze. Hij was een van de grootste hedendaagse componisten. Henze schreef klassieke muziek, maar werkte ook voor theater en film. Hij is 86 jaar geworden.

Henze was naast componist ook een bekend muziekpedagoog. Hij woonde lange tijd in Italië. Hij schreef onder meer symfonieën, opera's en concerten voor orkest en solo-instrumenten. Volgens zijn uitgever hebben Henze's ervaringen als krijgsgevangene in het fascistische Duitsland hun stempel gedrukt op de componist en zijn muziek. Zijn werk Sinfonia N.9, dat gebaseerd was op een roman van Anna Seghers, was een gedenkteken om te protesteren tegen het fascisme en oorlog.

Hans Werner Henze, geboren op 01-07-1926 in Gütersloh, Westfalen (Duitsland) werd de afgelopen decennia in het academisch getinte Duitse muziekklimaat vaak gezien als een buitenstaander. De eerste 20 jaar van zijn leven bracht hij door in Duitsland, met toen nog een fascistisch dictatoriaal regime. Hij was in dienst bij het Duitse leger tijdens de jaren 1940 - 1945.

Na de oorlog nam hij zijn muziekstudie weer op. Hij werkte in Heidelberg en Darmstadt. Na zijn opleiding bij Wolfgang Forter en René Leibowitz werkte hij in 1948 en 1949 als muzikaal leider aan het het Duitse theater van Heinz Hilpert in Konstanz, en in Wiesbaden. Zijn eerste compositie, een kamerconcert kwam uit in 1946.

In de jaren vijftig nam hij afstand van het opkomende serialisme rond  'Darmstadt'. In 1953 vestigde Henze zich in Italië en bleef er 9 jaar, eerst op het eiland Ischia en daarna in Napels. Daar schreef hij zijn 2 opera`s 'König Hirsch' en 'Der Prinz von Homburg', plus het ballet 'Undine'.

In 1963 verhuisde hij naar Rome en Castel Gandolfo. Drie jaar later ging hij omdat hij tevens wijnboer was in Marino wonen, een stadje ten zuiden van Rome. Naast de bezigheden die hij daarmee had schreef hij 'Elegy for Young Lovers' en 'The Bassarids', beiden in samenwerking met W.H. Auden, en de komische opera 'Der Junge Lord' naar het libretto van Ingeborg Bachmann. 'We come to the River' en 'The English Cat' maaktte hij allebei met Edward Bond. Hij schreef 'Orpheus', een volledig ballet, en een vrije versie van Monteverdi's 'Ritorno d'Ulisse'.

Ten slotte maakte hij 'Das Verratene Meer' en 'Venus und Adonis' beiden naar librettos van Hans-Ulrich Treichel. Voor het Salzburg Festival van 2003 werkte Hans Werner Henze aan een opera, 'L'Upupa oder Der Triumph der Sohnesliebe' naar zijn zelf geschreven libretto. De 4 symfonieën, nr. 7-10, geschreven na 1993 vallen onder het genre van de traditionele Duitse symfonieën van de 19de en 20ste eeuw. Zij kregen internationale erkenning.

De 10de werd voor de eerste keer opgevoerd op het Lucern Festival door het Birmingham Symphony Orchestra o.l.v. Sir Simon Rattle. Henze, beschikt inmiddels over een omvangrijk oeuvre, 10 symfonieën, een fors aantal orkestwerken met solist, een grote diversiteit aan kamermuziek en talrijke opera's. In het festival zijn composities uit alle fasen van zijn carrière te beluisteren, waarbij in het bijzonder de werken uit de laatste tien jaar een opmerkelijke schoonheid en vitaliteit laten horen.

Henze laat in zijn muziek duidelijk merken niet te willen vernieuwen om de vernieuwing. Hij bleef herkenbare menselijke gevoelens in zijn muziek centraal stellen, met een sterk maatschappelijke verbintenis. Dat hij niet heeft gekozen voor de intellectueel getinte vernieuwingsdrang heeft het succes van zijn werk nooit in de weg gestaan (veel hedendaagse componisten maakten die keuze wel). De neoromantische elementen van Henze's muziek en de grote lyrische kwaliteiten zijn geliefd bij de grote instituten in de muziekwereld. Symfonie orkesten, topdirigenten en operahuizen spelen graag zijn werk. Door de decennia heen werd zijn zinnelijke expressiviteit door het publiek steeds met enthousiasme ontvangen.

Hans Werner Henze op www.schott-musik.de, www.chesternovello.com, www.naxos.com en youtube

Extra :
"Die Musik selber muss sagen, wie es weitergeht" Ein Gespräch mit Hans Werner Henze über das Komponieren als lebensrettende Maßnahme, schöne Hemden und seine neue Oper "Gisela", Claus Spahn in Zeit, 24/09/2010
Hans Werner Henze interview, Ivan Hewett in The Telegraph, 7/01/2010
Hans Werner Henze: A matter of life and death, Tom Service in The Guardian, 14/12/2009

16:23 Gepost in Actualiteit, Muziek, Nieuws | Permalink |  Facebook

04/06/2012

Red Stichting Logos! Teken de petitie

Logos robotorkest Sinds 1968 biedt Stichting Logos Vlaamse en internationale artiesten een podium voor hedendaagse muziek en geluidskunst. In het eigen atelier bouwen Logos-kunstenaars en gasten vernieuwende instrumenten en worden nieuwe technologieën ontwikkeld. Het huisorkest Mens & Machine herbergt meer dan 50 muziekautomaten en is uniek in de wereld.

Net als vele andere kunstorganisaties vernam Stichting Logos vrijdagavond dat zij vanaf 2013 uit de boot valt en het voortaan met een jaarlijkse dotatie van 0 euro moet rooien. Nochtans kreeg Logos tweemaal een positief advies, zowel voor de artistieke als de zakelijke werking.

Zaterdagnacht startte Logos een online petitie, gericht aan de minister van cultuur Joke Schauvliege. In minder dan 48 uur tekenden meer dan 500 mensen. Concertgangers uiten hun verontwaardiging. Talrijke muzikanten en componisten uit binnen- en buitenland benadrukken de rol die Logos speelde in de uitbouw van hun internationale carrière. Ook artistieke leiders en academici betuigen hun steun en beklemtonen de unieke positie die Logos inneemt.

Serge Verstockt (België): “Alles wat maar iets van betekenis is geweest voor de hedendaagse muziek is er gepasseerd.

Charles Morrow (Verenigde Staten en Finland): “Reducing their funding hurts Belgium and the international community that has come to know Belgium via Logos dissemination of ideas-image and investment.”

Nico Couck (België): “Among many other wonderful things, the Logos Foundation is a great platform to help out young musicians present their work in the field of contemporary arts.”

Bob Gilmore (UK): “Withdrawing funding would be a terrible mistake and a blow to one of the most admirable cultural treasures in the country.”

Ge Huismans (Nederland): “Vlaanderen heeft ook nood aan meer experimentele klanken! En zeker aan organisaties die daarbij al decennia voorop lopen.”

Dr Federico Reuben (UK): “The logos foundation is an important international centre for music research and innovation. Cutting its funding would be detrimental to the international music research community.”

Marek Choloniewski (Polen): “Logos Foundation is one of the most important centers of modern art worldwide. It has to be supported in a most extend range.”

Stefan Prins (België): “Logos is een internationale aantrekkingspool, een ijkpunt, een van de weinige plekken waar niet gesubsidieerde/kleine/experimentele musici nog hun ei kunnen leggen in Vlaanderen, dat verder grotendeels gedomineerd wordt door enkele grote spelers die met het grootste deel van het subsidiebudget gaan lopen.”

Cathy van Eck (Zwitserland): “Niet alleen een werkplaats vol met experimenteermogelijkheden voor musici en componisten, maar ook een zeer rijk concertprogramma, dat onmisbaar is in Vlaanderen.”

Warren Burt (Australië): By all means, they should be funded, and funded well, for the important work they are doing.”

Meer info : www.logosfoundation.org

20:02 Gepost in Actualiteit, Muziek | Permalink |  Facebook

19/11/2011

Jeugd en Muziek wint internationale YEAH! Young EARopean Award met slagRoom

slagRoom slagRoom (een productie van Jeugd en Muziek) wint de YEAH! Young EARopean Award 2011 in de categorie 'Performance'. De jury van de European Music Competition koos slagRoom uit 170 Europese inzendingen. Dat werd zopas bekend gemaakt op het YEAH! Festival in Osnabrück. Het motto van de competitie, 'jonge mensen aanmoedigen en inspireren door klassieke muziek' heeft meer dan 250 organisaties, orkesten en ensembles uit Europa aangezet om hun projecten en ideeën in te zenden voor de YEAH! Award. Uiteindelijk bleven 15 projecten over: tien projecten in de categorie 'Performance' (concerten voor een jong publiek) en vijf projecten in de 'Process'-categorie (projecten waarin het jonge publiek zelf actief deelneemt). Van 13 tot 20 november werd Osnabrück het hart van de muziekeducatie, met als hoogtepunt de uitreiking van de YEAH! Young EARopean Award op 19 november in het Osnabrück Kasteel.

YEAH! Young EARopean Award is een initiatief van Stiftung Stahlwerk Georgsmarienhütte georganiseerd door Netzwerk Junge Ohren en ondersteund door de stad Osnabrück and Musikland Niedersachsen.

Het innovatieve concept van slagRoom (geïnspireerd op de kortfilm 'Music for 6 drummers and apartment') overweldigt kinderen en jongeren door de keuze van de muziek (klassieke hedendaagse composities) en verrast hen op een onverwacht moment: tijdens de les vallen vier percussionisten de klas binnen en musiceren/improviseren met enkel materiaal dat in de klas aanwezig is. Zo ervaren de leerlingen muziek op een onconventionele manier. Nadien spelen de vier muzikanten van Triatu + 1 een concert dat verder borduurt op de muzikale 'thema's' aangebracht tijdens de invallen.

Het project heeft een weldoordachte methodologische aanpak. Ten eerste, verschillende elementen van de invasies in de klaslokalen, de vertrouwde omgeving van de leerlingen, keren terug in het concert: alledaagse voorwerpen worden gebruikt als percussie-instrumenten (Crockarell, Cage), de muziek varieert van toegankelijke 'grooves'(Reich, Crockarell) tot abstracte, niet-regelmatige pulsmuziek (Cage).
Ten tweede, het concert is ingebed in een educatief proces / kader waarin esthetische, historische en sociale informatie en luisterstrategieën in de educatieve bijlage worden verbonden met de creatieve ontwikkeling van de leerlingen in de workshop. Ter voorbereiding van dit traject (educatieve bijlage, voorstelling en workshop) werkt een muziekanimator op voorhand met de leerkrachten om hen optimaal te betrekken in het traject.
Ten derde zijn er de uitstekende en jonge muzikanten van Triatu + 1 die een sterke betrokkenheid tonen door middel van hun communicatie naar de jonge luisteraars.
De avontuurlijke en open artistieke visie en onconventionele manier van presenteren van dit onbekend repertoire maakt slagRoom de ideale introductie in hedendaagse klassieke muziek.

Over slagRoom:
Vier percussionisten slaan zich een weg doorheen je school, ze laten niemand onberoerd en geven je de figuurlijke slag in je gezicht waardoor je even verlamd van verwondering - en ook wel bewondering - geen woord kan uitbrengen. Nog voor je goed en wel beseft wat je overkomt, zijn ze al weer weg. Later schudden de vier je nog eens door elkaar met brute aardse percussie en subtiele klankwolken, met experimentele klankkleuren en onverwachte mokerslagen (werk van Cage, Kagel, Reich en Crockarell).
Vier percussionisten laten even - heel even - de tijd stilstaan.
slagRoom is een productie van Jeugd en Muziek Vlaanderen.
Uitvoerders: Triatu + 1: Dimitri Dumon, Frank van Eycken, Björn Denys en Tom De Cock

Meer info : www.jeugdenmuziek.be en www.triatu.be

Bekijk alvast de trailer van slagRoom

23:00 Gepost in Actualiteit, Nieuws | Permalink |  Facebook