01/12/2016

Festival Extase in De Bijloke

Festival Extase Verrukking, het verkeren in een abnormale staat van bewustzijn, een sensitieve rush. Het zoeken naar extase lijkt een intercultureel fenomeen, vaak verbonden met spirituele en sensuele processen. Afzondering, meditatie, hongeren, gebed, alcohol, drugs, seks, dans, muziek. De adembenemende impact van een sterrenhemel. 

Extase treedt op als de omgeving verdwijnt, evaporeert. Het zelf, het belevende subject blijft over. Getransformeerd, in een exclusief, hyperintens contact met iets dat buiten haar of hem ligt. 

Het hoeft niet te verwonderen dat de extatische emotie een aantrekkingskracht uitoefent op kunstenaars en niet in het minst op musici. Zij transformeren namelijk ook het alledaagse en creëren nieuwe perspectieven op de realiteit, in het beste geval een nieuw voelen. Muziek kan de dionysische kracht bezitten om een luisteraar te ontrukken aan een ‘normale perceptie’, hem op te nemen, te laten verslinden door een stroom van klank.

Tijdens dit festival staan een aantal voorstellingen op het programma die verrukking, onderdompeling en extase op verschillende manieren benaderen. De mystieke door gebed en afzondering geïnduceerde extase staat naast de intense beleving van perceptieverlies, immersieve beats en klankvelden, contact met een godheid naast de chemische reacties van het lillende lichaam. De heremiet en de mystica worden geflankeerd door de trance-junk en een verdrinkend meisje.

Ictus : Index of Metals - vrij 9/12 om 20.00 u
Fausto Romitelli wilde dat Index of Metals, zijn opus ultimum, een totaalervaring werd, een immersief spektakel. De luisteraar moest worden ondergedompeld in een auditieve en visuele stroom van geluid, woord, kleur, licht en vorm. 

Romitelli’s klankwereld is uitermate energiek en visceraal. Ze incorporeert o.a. technieken uit het spectralisme maar is duidelijk geïnfecteerd door rock, trance, elektropop en metal. Elektronica speelt een cruciale rol in het transformeren van instrumentale klanken tot unieke, ongehoorde, haast tastbare akoestische objecten die onderworpen zijn aan processen, van erosie, corrosie, infectie en uiteindelijk vernietiging. De sfeer is intens en donker. De toeschouwers worden geconfronteerd met verlies van oriëntatie en hallucinatie. Romitelli lijkt de ondergang te willen evoceren: het verdrinken, sterven en verdwijnen. Een ultiem moment van horror en extase.

Ictus : www.ictus.be

HERMESensemble : Infinito Nero - za 10/12 om 20.00 u
In de kameropera 'Infinito Nero. Estasi di un atto' focust Salvatore Sciarrino op de extatische, religieuze belevingswereld van de Italiaanse Maddalena de’ Pazzi (1566-1604). Na tien jaar doorbrak ze haar gedurig stilzwijgen met heftige, extatische aanvallen die het gevolg waren van levendige visioenen. Haar mystieke belevenissen uitte ze in een hysterische wartaal die door haar medezusters nauwgezet werd genoteerd en geanalyseerd. Nochtans verzette ze zich daar hevig tegen en verbrandde ze meermaals alle geschriften. Noch zijzelf, noch de Kerk meenden ooit met zekerheid te weten of de stemmen die haar boodschappen toefluisterden nu van hemelse of van satanische aard waren.

HERMESensemble : hermesensemble.be

Zefiro Torna : Heremiet - za 10/12 om 21.00 u
De extatische beleving is heel wat culturen nauw verbonden met extreme spirituele ervaringen. De christelijke traditie kent heel wat verhalen van geestelijken die zich terugtrekken uit de maatschappij en in afzondering gaan leven. In de productie Heremiet wordt er ingezoomd op de belevingswereld van drie beroemde kluizenaars die door Jeroen Bosch werden voorgesteld in diens Heremietentriptiek. De vier makers brengen een muzikale vertaling van de triptiek. Orakelende, mystiek bezwerende, krassende, striemende, huilende of extatische klanken en duizelingwekkende stiltes creëren zo ruimte voor nieuwe visioenen. 

Zefiro Torna : zefirotorna.be

ChampdAction : DRIE - za 10/12 om 22.00 u
Serge Verstock
t componeerde DRIE in 2007. Het fantastische werk ging in première in deSingel na een intense samenwerking met Jan Fabre aan de muziektheaterproductie Requiem. Verstockt speelt op meesterlijke wijze met de fysieke muziekbeleving van de luisteraar. Verzet is onmogelijk. Van een zacht maar verontrustend ritselen in een pikdonkere concertzaal tot extatische drum and bass en (waarlijk) adembenemende klankvelden. Die muziek is dominant, grijpt bij de keel, onvermijdelijk. Negen jaar na datum maakt Verstockt een nieuwe versie van DRIE.

ChampdAction : www.champdaction.be

Praktische info :

Festival Extase
Vrijdag 9 en zaterdag 10 december 2016
Muziekcentrum De Bijloke - Gent


Meer info : www.bijloke.be

Elders op Oorgetuige :
Portretconcert Serge Verstockt in deSingel, 28/11/2016
An Index of Metals : subliem alternatief voor 'pure' muziek, 6/04/2008

00:15 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

30/11/2016

Elektroakoestische muziek uit de Duitse School in Logos

Karlheinz Stockhausen Tijdens het volgende concert van Stichting Logos in Gent staat de elektroakoestische muziek uit het Duitsland van na de tweede wereldoorlog centraal. Uiteraard komen daarbij de inmiddels overleden pioniers op dit vlak Herbert Eimert, Mauricio Kagel, Josef Anton Riedl, Karlheinz Stockhausen (foto) e.a. uitvoerig aan bod.





Praktische info :

Elektroakoestische ontdekkingen : Elektroakoestische muziek uit de Duitse School
Donderdag 8 december 2016 om 20.00 u
Logos Tetraëder - Gent

Bomastraat 26-28
9000 Gent

Meer info : www.logosfoundation.org

23:21 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Première mini-opera Syden tijdens tiende editie van Burning Ice

Syden Hoe kunnen kunstenaars zich in hun thema’s en praktijken op een zinvolle manier verhouden tot de klimaatverandering en de sociaal-ecologische crisis? Dat was negen jaar geleden - bij de eerste editie van Burning Ice - de vraag die op tafel lag. Ondertussen zijn we toe aan de tiende en laatste editie. 

Centraal staan kunstenaars die de voorbije jaren aantoonden dat kunst wel degelijk een rol heeft te spelen in de transitie naar een duurzame samenleving. Ze doen dat met kritische en tegendraadse analyses van het huidige systeem, door perspectieven te bieden om met verwarring en onzekerheid om te leren gaan of door een alternatief mens- en wereldbeeld te schetsen. Heike Langsdorf, David Weber-Krebs, Kate McIntosh, Myriam Van Imschoot en Els Dietvorst  waren eerder te gast op Burning Ice. Nieuwe namen voor het festival zijn Benjamin Verdonck, Pieter Ampe, Lotte van den Berg & Daan 't Sas, en Niko Hafkenscheid, Pablo Castilla & Hedvig Biong.

Blauwe zee, witte stranden
Syden betekent ‘Zuiden’ in alle Scandinavische talen. Het staat voor een Zuiderse vakantieplek die troost biedt als een utopisch toevluchtsoord: warm, goedkoop, met alle voorzieningen. Blauwe zee, witte stranden, vrolijke en luchthartige sfeer, weg van een complexe, verstoorde realiteit. Voor Belgen klinkt dit als de vlucht naar Spanje in de donkere wintermaanden.

Syden onderzoekt het mysterieuze, authentieke en perverse van dit parallelle universum met z’n eigen regels, routines, ritmes en esthetiek. Muzikant en componist Niko Hafkenscheid, beeldend kunstenaar Hedvig Biong en cineast Pablo Castilla concipiëren Syden als een mini-opera. Centraal staat een reeks songs gebaseerd op interviews met toeristen en live gezongen door diezelfde toeristen.

Niko Hafkenscheid, Hedvig Biong, Pablo Castilla : Syden
Dinsdag 6 en woensdag 7 december 2016, telkens om 19.00 u
Kaaistudio's - Brussel


Meer info : kaaitheater.be
--------------------------
Burning Ice #10
Van zaterdag 3 t.e.m. zaterdag 10 december 2016
Kaaitheater en Kaaistudio's - Brussel


Het volledige programma en alle verdere info vind je op kaaitheater.be

23:08 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

Dag in de Branding 42 : Martijn Padding & De Nacht van de Tweede Haagse School

Dag in de Branding "Ik heb zo’n krankzinnig beroep, dat ik niets te verliezen heb", aldus componist Kate MooreOscar Bettison: "Ik beschouw Den Haag als mijn muzikale thuis." Maya Verlaak over de Tweede Haagse School: "We opereerden volledig onafhankelijk." Werk van Moore, Bettison, Verlaak en vele andere componisten staat centraal tijdens het avondprogramma van Festival Dag in de Branding getiteld: De Nacht van de Tweede Haagse School. Allen studeerden zij aan het Koninklijk Conservatorium in Den Haag. Martijn Padding, hoofd compositieafdeling aldaar, ontvangt tijdens het middagprogramma de prestigieuze Johan Wagenaar Prijs. Een bijzondere editie dus!

Martijn Padding, meester van het soloconcert
Martijn Padding staat bekend als een van de meest vooraanstaande componisten in Nederland. Speciaal voor Festival Dag in de Branding werkte hij twee van zijn soloconcerten om. "Geef mij maar tegenspraak, ambiguïteit, ja en nee, in één stuk. Dat verklaart ook het geklier van vooral de slagwerkers in mijn stukken. Ik heb een pesthekel aan verhevenheid en alleen al daarom schurkt de muziek vaak tegen het vulgaire aan." De nieuwe versies gaan in première, uitgevoerd door het New European Ensemble o.l.v. Christian Karlsen. De solisten zijn Felicia van den End op basfluit, Heleen Hulst op viool en Gerard Bouwhuis op piano.

De Nacht van de Tweede Haagse School
Christian Karlsen dirigeert het New European Ensemble in orkestwerken van Kate Moore.
Ensemble Klang presenteert Oscar Bettisons O Death en premières van nieuw werk van Alejandro Castaños en Matt Wright.
Ensemble Modelo62 speelt werken van Hugo Morales, Keir Neuringer, Justin Christensen, Carlos Iturralde en een premièrestuk van Miguelangel Clerc.
Kluster5 treedt op met composities van Andrew Hamilton, John de Simone en Genevieve Murphy. Het Catchpenny Ensemble speelt songs van Missy Mazzoli. Thomas Bensdorp brengt Drie Hollandse scènes in première.
Roi Nachshon en Shiri Limor presenteren een deel uit hun muziektheatervoorstelling Wagen volgeladen. Maya Verlaak, Thomas Bensdorp en Barbara Ellison onthullen nieuwe installaties.

Praktische info :

Dag in de Branding 42 : Martijn Padding en De Tweede Haagse School
Zaterdag 3 december 2016 vanaf 15.00 u
Op verschillende locaties in Den Haag


Meer info : www.dagindebranding.nl

21:51 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

Aquarius zingt Pärt in Lommel en Hasselt

Arvo Pärt Weinig componisten van klassieke muziek zijn bij leven al zo populair en wereldwijd uitgevoerd als de in Estland geboren Arvo Pärt (foto). Het is merkwaardig dat in tijden van massale ontkerkelijking en religieuze crisissen een componist zo in de harten wordt gesloten als Arvo Pärt, wiens uitgebreid oeuvre haast uitsluitend religieus geïnspireerd is.

In 2015 werd de Estse componist tachtig jaar. Aquarius zingt zijn muziek vaak en graag en viert de meester met een nieuw programma Magnificent Magnificat. De titel is geïnspireerd op de twee belangrijke magnificat-composities die er in opgenomen zijn.

Na een hedendaagse en experimentele fase nam Pärt een radicale breuk met zijn verleden en ging hij voor muziek die ritmisch eenvoudig en harmonisch welluidend was. Door zijn raffinement en kruidige toets kreeg zijn ‘nieuwe’ muziek massaal gehoor bij de muziekliefhebber. Meestal werd het vocale muziek. Muziek als rustpunt en zoekpunt, voer voor de twijfelaar en alle mensen die boven het zichtbare en materiële willen uitstijgen. Dat deze muziek in de akoestiek van een kerk het best tot haar recht komt, is de logica zelve. Daarom zingt koor Aquarius de muziek van Arvo Pärt.

Praktische info :

Aquarius : Arvo Pärt, Magnificent Magnificat
Vrijdag 2 december 2016 om 20.15 u
Sint Pietersbandenkerk - Lommel


Meer info : www.ccdeadelberg.be en www.gc-aquarius.be
-----------------------------
Donderdag 22 december 2016 om 20.00 u
CC Hasselt


Meer info : www.ccha.be en www.gc-aquarius.be

Elders op Oorgetuige :
Klara schetst portret van Arvo Pärt en Aquarius stelt nieuwe Pärt-cd voor, 10/09/2015

20:38 Gepost in CD, Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

28/11/2016

Portretconcert Serge Verstockt in deSingel

Serge Verstockt In 'DRIE' dialogeren drummers uit verschillende disciplines met elkaar en nemen jazzdrummer Teun Verbruggen, progressive rock/fusion drummer Bruno Meeus, percussionist Marcel Andriessen en Taiko drumster Tsubasa Hori het voortouw. 'Fingerfertigkeit' plaatst etudes in een nieuwe context en focust gefascineerd op synchroon vliegende vingers. Voor de reeks 'A la recherche de temps' werken Serge Verstockt en ChampdAction samen met het wereldvermaarde Ensemble Modern: klarinettist Jaan Bossier (Ensemble Modern) vertolkt een nieuwe versie van het eerste deel; in het tweede deel van 'A la Recherche du temps', 'Doloroso', gaat altvioliste Megumi Kasakawa (Ensemble Modern) in dialoog met zichzelf: alter ego’s op video. Tijdens het componeren van ‘Doloroso’ werd Verstockt geconfronteerd met een wereld in oorlog, verrechtsing, nationalisme, vluchtelingencrisis en terrorisme. Dat leidde tot een stuk waarin de ‘Human Rights’ in het eerste deel worden ‘gefluisterd’ door de altviool. Die vindt daarna langzaam haar toon, wat uitmondt in een wild punkconcert.

Tijdens de twee pauzes wordt het publiek getrakteerd op een muzikale verrassing in de wandelgangen.

Serge Verstockt : A la recherche de temps I (oorspronkelijke versie 2005, remake 2016 door ChampdAction)
Serge Verstockt: "Ik was in 2005 intens begaan met elektronische muziek en met de technologie van het IRCAM. Wat je allemaal met geluid kan doen en hoe je geluid in de ruimte kan plaatsen, waren voor mij toen centrale vragen, net als voor veel van mijn collega’s. Maar naar mijn gevoel klopte er iets niet in de benadering ervan: je zag vaak muzikanten op het podium in de weer met hun instrument, maar wat je hoorde in de zaal leek helemaal losgekoppeld van het lichaam van die muzikant. De klank in de ruimte en het lichaam van de muzikant gingen elk een eigen richting uit. Ik zocht naar een nieuwe, eenvoudige manier om daarmee om te gaan. Dat werd de opstelling van ‘A la recherche du temps I’: één klarinettist die voortdurend tussen vier microfoons beweegt. Elke microfoon is verbonden met één welbepaald punt in de ruimte. Je ziet hem als het ware de ‘ruimte spelen’, een proces dat heel duidelijk leesbaar is voor wie in de zaal zit.

De titel verwijst naar het feit dat ik destijds heel weinig tijd had om het stuk te schrijven (lacht), maar het gaat ook op een andere, meer fundamentele manier over tijd. Op vier videoschermen spelen vier alter ego’s van de klarinettist mee. Maar elk van die alter ego’s werd in een ander tempo ingespeeld. De ene is bijvoorbeeld dubbel zo snel opgenomen en dan uitgerekt, terwijl een andere net dubbel zo traag is opgenomen en dan versneld. Ze klinken uiteindelijk synchroon, terwijl je toch duidelijk andere tijdsbelevingen ziet, andere intenties en een andere gestiek. Zeker als de vier alter ego’s bijvoorbeeld een triller spelen, een beweging die heel erg gebonden is aan de morfologie van de mens, dan gaat die synchroniciteit even aan het wankelen. Ook bij vibrato of rubato krijg je van die wankele momenten. De originele versie werd destijds gespeeld door klarinettist Benjamin Dieltjens (o.a. klarinet solo bij deFilharmonie). Voor de huidige versie hebben we de videobeelden opnieuw opgenomen met ChampdAction ancien, klarinettist en dirigent Jaan Bossier die intussen ook soloklarinettist is bij Ensemble Modern en Mahler Chamber Orchestra in Duitsland."

Serge Verstockt : A la recherche de temps II - Doloroso (2016)
Serge Verstockt: "Het plan was om een altvioolversie te maken van ‘A la recherche de temps’, speciaal voor Megumi Kasakawa, de altvioliste van Ensemble Modern. Ik heb er toen voor gekozen om precies dezelfde set-up te gebruiken, maar na al die tijd bleek dat niet evident. De eerste versie heb ik integraal in de prullenmand gegooid. Toen ik na een tijdje opnieuw begon te schrijven, kwam er plots het vreselijke nieuws over de aanslagen in Parijs. Die gebeurtenissen en de emotionele impact ervan stuurden me uiteindelijk een heel andere richting uit. De realiteit is als vanzelf in dit werk geslopen. In het begin hoor je Megumi fluisteren: “article un, article deux, …”; een verwijzing naar de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens. In het tweede deel van het stuk duikt ze recht de disco in met fragmenten uit de Marseillaise. Van zwart-wit schakelen we over op de Franse driekleur. We gaan niet letterlijk de Bataclan in, maar die intensiteit is er wel: het gevoel dat de wereld plots verandert, dat de Marseillaise aan flarden wordt geschoten. Het verwijzen met dit muzikale citaat naar de werkelijkheid is an sich in mijn traject wel opmerkelijk. Vanuit een louter formele optiek zou ik dat nooit gedaan hebben, maar nu was er opeens die opening om dat wel te doen. Dat formalisme zit nog altijd gedeeltelijk verankerd in mijn muzikale taal en zal dat allicht ook blijven, maar er komen steeds meer openingen: die lijn zie je in alle stukken van dit concert."

Serge Verstockt : Drie (2007)
Zoals de naam al doet vermoeden, bestaat 'Drie' uit drie verschillende delen. In ieder deel wordt een nieuwe relatie tussen de intrinsieke klankmogelijkheden van iedere groep (akoestische instrumenten, percussie en elektronica) uitgewerkt. Waar vinden ze elkaar en waar zijn ze elkaars tegengestelde? Het zijn voornamelijk de psychoakoestische eigenschappen die Verstockt fascineren. Waarom is een pure sinustoon moeilijk of niet te lokaliseren in de ruimte? Waarom is een droog tikje van een woodblock daarentegen perfect lokaliseerbaar? Blijkbaar verandert onze perceptie voor elk verschillend geluid naargelang de context waarin het zich voor doet. Het is ook de transitie tussen de twee die Verstockt fascineert. Wanneer moeten we precies de 'inhoud' van een geluid herkennen of wanneer moeten we precies weten waar het zich bevindt? De combinatie tussen de akoestische instrumenten, slagwerk en elektronica vormen een breed spectrum aan klankmogelijkheden om dit uit te werken.

Serge Verstockt : " ‘DRIE’ heb ik geschreven vlak na een periode waarin ik meewerkte aan een productie van Jan Fabre, ‘Requiem für eine Metamorphose’. Hoewel ik ontzettend veel heb opgestoken van deze productie en het zeker mijn attitude tov. muziek veranderd heeft, was het voor mij een moeilijke leerschool: je wil je plaats opeisen als componist, maar theater heeft zijn eigen wetmatigheden. Toen ik aan ‘DRIE’ kon beginnen schrijven, was dat een opluchting: eindelijk kon ik de muziek haar autonomie teruggeven. Ik wilde iets heel essentieels maken. Het eerste deel speelt zich af in het donker: de focus ligt op de klank, geen enkel beeld biedt afleiding. De muzikanten staan rond het publiek met doosjes lucifers. Ze laten het geluid ronddraaien in een wave die zichzelf organiseert. Natuurlijke frequentie en spectrum zijn aspecten van ons gehoor die zeer goed ontwikkeld zijn, omdat we doorheen de menselijke evolutie spraak hebben leren detecteren. Maar ook het omgevings- horen is een belangrijke evolutionaire troef. Als je een geluid hoort, dan moet je kunnen inschatten waar dat geluid precies vandaan komt, zodat je in de juiste richting kan vluchten, moest dat nodig zijn. Daar speelt dit stuk op in.

In het tweede deel gaat het licht aan en zitten de muzikanten op de scène. Ook daar staat de ruimtelijke ervaring centraal, maar dan zie je het geluid bewegen. De pianist werkt bijvoorbeeld met vier kleine toy-piano’s: doordat elke piano is aangesloten op een andere box, ‘speelt’ hij zijn eigen beweging. Het derde deel is veel abstracter. De inspiratie haalde ik bij orgeltjes uit de jaren ‘50 en ’60, waarin opeens een beatbox werd ingebouwd. Twee instrumenten voor de prijs van één. Als je veel geld had, nodigde je op je trouwfeest een heel orkest uit. Als je wat minder geld had, moest je het doen met enkel een zanger een gitarist en een drummer. En als je echt bijna niets had, nodigde je gewoon een enkele organist met een beatbox uit en daaruit weerklonk dan evengoed de rumba, de foxtrot of de wals. Het derde deel is op de ritmes van die beatboxjes gebaseerd, alsof je voortdurend met de knoppen van dat orgel zit te spelen. Daarnaast krijg je drie archetypische ritmes door elkaar: eentje dat is geïnspireerd op ‘Le Sacre’ van Stravinsky, eentje dat verwijst naar de muziek van Bo Diddley - wiens typische beat voor het eerst de heupen van de dames deed golven - en ten slotte de beruchte ‘Amen Break’ van Gregory Coleman van The Winstons - de meest gebruikte sample in hiphop vandaag. Doordat er opnieuw een verschil is tussen de richting van waaruit het reële geluid komt en de richting van waaruit het geluid in de zaal wordt geprojecteerd, krijg je een hypnotiserend spel van bevreemding en herkenning. Ook hier werk ik eigenlijk al met de spanning tussen werkelijkheid en virtualiteit, een thema dat me dat me in de jaren erna, en ook nu nog, is blijven achtervolgen.

Ik ben gehecht aan ‘DRIE’ omdat de compositie op een of andere manier ‘ontsnapt’ aan iets. Het is antirationeel, extatisch, overdonderend. Je hoort dat het uit pure goesting werd geboren en door de verwijzingen die al die verschillende ritmes in zich dragen, ontsnapt het ook aan puur formalisme. Ik merk dat ik als componist er steeds meer van houd om mijn luisteraars mee te nemen en ben hoe langer hoe minder enthousiast over componisten die de verantwoordelijkheid helemaal bij de luisteraars leggen: trek je plan, maak er maar wat van. Die vrijblijvendheid ligt me niet, mijn muziek mag meer zijn dan alleen maar spielerei."

Serge Verstockt : Fingerfertigkeit (2012)
Serge Verstockt : "Voor dit stuk ben ik vertrokken vanuit de fascinatie voor virtuositeit, iets wat elke muzikant wel herkent. Ik vroeg aan de musici welke studies of vingeroefeningen zij nog regelmatig ter hand nemen om in vorm te blijven en daar heb ik een stuk rond gebouwd. Ook de manier waarop een componist zich tot zijn uitvoerders verhoudt was voor mij in dit stuk het centrale thema. Een componist als Brian Ferneyhough bijvoorbeeld vraagt aan zijn uitvoerders om zich in te leven in zijn taal. De muzikanten leveren een ongelooflijke inspanning en dan nog is het niet duidelijk of die ooit goed genoeg zal zijn. Dat is uiteindelijk een hiërarchisch model. Ik vond het leuk om dat eens om te draaien door geen extra inspanning van mijn muzikanten te vragen, maar om hen materiaal te laten spelen waar ze sowieso al heel wat uren van hun leven mee hebben gespendeerd. Tegelijkertijd zitten er ook teksten in uit de 19de-eeuwse pianomethode van Charles-Louis Hanon. Vingerzekerheid wordt in die teksten verwoord als een echt ideaal, een utopisch project.

Het stuk is zeker geen ridiculisering van virtuositeit. We zijn allemaal gefascineerd door wat sommige mensen kunnen en anderen niet. Maar ik stel die virtuositeit natuurlijk wel in vraag: waarom zou je er zoveel tijd in steken, als bijvoorbeeld een pianola dat ook kan? Tegelijk geeft dit stuk aan muzikanten de gelegenheid om die bijna ouderwetse technische beheersing, die in de hedendaagse muziek haast verbannen lijkt, weer boven te halen. Die typische regelmaat, voorspelbaarheid en herkenbaarheid zijn we immers al een tijdje geleden kwijtgespeeld. Muzikanten hebben jaren van hun leven aan die beheersing besteed. Maar in de hedendaagse muziek staat het oneigenlijke gebruik van instrumenten vaak centraal: ruisjes, piepjes, op de snaren slaan. Dat zijn technieken waar ze veel minder tijd aan hebben besteed om ze te beheersen, hoe efficiënt kunnen ze daar dan mee communiceren? Die vraag speelt mee, maar het is niet ironiserend bedoeld. Al zit er wel veel humor in, ook in de partituur zelf. Met een speelse ironie dartelende virtuositeit en … 'Fingerfertigkeit'."

Praktische info :

ChampdAction : Portrait Serge Verstockt
Donderdag 1 december om 20.00 u
deSingel - Antwerpen


Meer info : desingel.be en champdaction.be
------------------------------
HERMESensemble, Zefiro Torna & ChampdAction : Infinito Nero - Heremiet - DRIE
Zaterdag 10 december 2016 om 20.00 u
Muziecentrum De Bijloke - Gent


Meer info : www.bijloke.be

Bron : Interview met Serge Verstockt met Annemarie Peeters, 2016 (uit programmaboekje deSingel voor dit concert)

Extra :
Serge verstockt op www.champdaction.be, www.matrix-new-music.be en youtube

00:43 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

27/11/2016

Festival Images Sonores voor gemengde muziek met vijf creatieconcerten in Luik en Brussel

Images Sonores Van 2 tot 14 december 2016 organiseert het Centre Henri Pousseur de 18de editie van het festival Images Sonores voor gemengde muziek. Vijf creatieconcerten in Luik en Brussel bieden de kans een universum te (her-)ontdekken waarin klassieke, akoestische instrumenten in dialoog treden met elektronische klanken die weerklinken uit het geluidssysteem. Het Images Sonores-festival is bij uitstek de gelegenheid om kennis te maken met de scene, vertolkers en componisten van de hedendaagse Belgische en internationale gemengde muziek. De eerste vier concerten vinden plaats in Luik, het slotconcert wordt voor het eerst in Brussel gehouden.

Tijdens het gratis openingsconcert, op 2 december in de Monos Art Gallery, wordt de elektrische gitaar in het zonnetje gezet. Het Centre Henri Pousseur en gitarist Hughes Kolp presenteren een programma van esthetisch en conceptueel gevarieerde stukken, waarin geschreven muziek flirt met klankenpoëzie en met knipoogjes naar de rockmuziek.

Op 8 december vertolkt een ensemble van het Conservatoire royal de Liège in het Musée de la Boverie de video-opera An Index of Metals, het allerlaatste werk van Fausto Romitelli (IT). Het wordt een orgie aan geluids- en lichteffecten, die het best te beschrijven valt als een diepzeeduik, een ervaring van totaalwaarneming. Tijdens het eerste deel van de avond presenteren studenten compositieleer van het Conservatoire royal de Liège drie creaties die muziek met videokunst combineren.

De volgende twee concerten vinden in het Théâtre de Liège plaats. Op 10 december presenteert een kwartet met een originele bezetting (slagwerk, elektrische gitaar, sax en contrabas) recente werken die een keur aan belevingswerelden oproepen: Alexander Schubert (AT) creëert totale extase met zijn combi van free-jazz en hardcore, Simon Løffler (DK) performt met fluorescerende buizen, Andrea Mancianti (IT) komt met obscuur geluidsonderzoek en Kasper Toeplitz (PL) deelt zijn eindeloze noise-muziekwereld.

Op 11 december staat een tegelijk intiem en onthullend concert op het programma, met drie wereldcreaties: één stuk voor solo slagwerk van Kasper Toeplitz en twee voor slagwerk en elektrische gitaar van de Italiaanse componisten Davide Ianni en Andrea Mancianti. Benjamin Glorieux brengt twee Belgische creaties voor cello en electronics van Sebastian Rivas (FR) en Sabrina Schroeder (CA). Een uitvoering van Luc BrewaeysAgain sluit, bij wijze van eerbetoon aan de in december 2015 overleden Belgische componist, het concert af.

De slotavond van deze editie 2016, op 14 december, vindt voor de eerste keer in Brussel plaats, nl. in Studio 1 van Flagey. Het programma van dit laatste concert herneemt die van de twee concerten in het Théâtre de Liège, behalve het werk van Luc Brewaeys.

Praktische info :

Images Sonores
Van vrijdag 2 t.e.m. woensdag 14 december 2016
Op verschillende locaties in Luik en Brussel


Het volledige programma en alle verdere info vind je op www.images-sonores.be en www.centrehenripousseur.be

23:07 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

December Dance brengt top Britse danswereld naar Brugge

December Dance 2016 Na een focus op Montréal en Québec (DD08), Centraal Europa (DD10), Noord-Europa (DD12) en Azië (DD14) focust de tiende editie van December Dance op het hedendaagsedanslandschap van het Verenigd Koninkrijk. Onder de titel Crossing Channels presenteren het Concertgebouw en Cultuurcentrum Brugge tijdens deze editie van December Dance het beste uit de Britse dansscene. Tussen 1 en 11 december staan dertien voorstellingen op zes verschillende podia.

Kinderen toegelaten
Akram Khan, al verschillende keren te zien in Brugge, opent het festival met zijn uitverkochte voorstelling Until the Lions. De Bengaalse Brit sluit vervolgens het festival af met de familievoorstelling Chotto Desh, een hartverwarmend sprookje. Het scènebeeld is van de Chinese ontwerper Tim Yip, die een Oscar won voor zijn scenografie in de film Crouching Tiger, Hidden Dragon. Jocelyn Pook, componiste van onder meer de soundtrack van Stanley Kubricks Eyes Wide Shut, arrangeerde de muziek. Chotto Desh is een knappe ode aan de menselijke verbeeldingskracht.

David Bowie
Op zaterdag 3 december brengt danser en choreograaf Michael Clark op muziek van David Bowies allerlaatste album de Belgische première van to a simple, rock ’n’ roll . . . song. Samme Raeymaekers, artistiek coördinator December Dance: "Michael Clark is een icoon en valt met geen enkele andere choreograaf te vergelijken. Hij laat zich niet in hokje stoppen. En dat zie je onder meer in zijn muzikale keuze. Zo gebruikt hij in zijn nieuwste productie muziek van David Bowie, Patti Smith én Erik Satie."

Jonge makers
Naast gevestigde waarden als Wayne McGregor, Hofesh Shechter, Scottish Dance Theatre & Damien Jalet en Russell Maliphant ontdek je ook het nieuwe werk van onder meer Igor & Moreno, Vera Tussing, Lost Dog / Ben Duke en Robbie Synge. Wie meer wil, kan zich bovendien inschrijven voor een dansworkhop van de Akram Khan Company of Michael Clark Company.

Praktische info :

December Dance
Van donderdag 1 t.e.m. zondag 11 december 2016
Op verschillende locaties in Brugge


Het volledige programma en alle verdere info vind je op www.decemberdance.be 

22:14 Gepost in Concert, Dans, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

21/11/2016

Transit 2016 : Graag wat meer muziek van echte deugnieten

Transit Van 28 tot en met 30 oktober vond in Leuven het Festival voor nieuwe muziek Transit plaats. Afgaand op de publieksopkomst was het alvast een groot succes. Nagenoeg alle concerten waren (zo goed als) helemaal uitverkocht. Transit biedt dus iets aan waar duidelijk nood aan is: het kunnen beleven van uitvoeringen van nieuwe muziek. Dat is dus bijzonder goed en hoopgevend. Tenslotte is de nieuwe muziek al te lang stiefmoederlijk behandeld en weggezet als te weinig toegankelijk en enkel interessant voor musicologen. Nu, musicologen zijn nog steeds goed vertegenwoordigd, maar dat geheel terzijde.

Belangrijke culturele en maatschappelijke taak
Transit bereikt dus een steeds groter wordend publiek en vervult op die manier een belangrijke culturele en maatschappelijke taak. Dan rijst natuurlijk de vraag of het zich goed van die taak kwijt. Daar is niet eenduidig op te antwoorden, want er zijn natuurlijk een heleboel factoren die een rol spelen. Zo is Transit een klein festival met allicht een (te) klein budget. Er is het beperkte kader, namelijk het STUK in Leuven, en het korte tijdsbestek. En dan zijn er de artistieke factoren. Welke componisten en welk van hun werken kies je, en welke uitvoerders? Bij die keuzes spelen de praktische elementen als plaats en budget natuurlijk ook een belangrijke rol. Je kan dus niet zomaar, als je dat al zou willen, het Ensemble InterContemporain engageren, om maar iets te zeggen. Maar daarbuiten is er natuurlijk nog keuze te over. En dan is natuurlijk de doorslaggevende vraag wat je kiest en op welke grond.

Creatiefestival
In principe heeft Transit een fundamentele keuze gemaakt: het wil al sinds jaar en dag een creatiefestival zijn. Dat wil dus zeggen dat er nieuw werk wordt voorgesteld. En het wil daarbij jonge en/of Vlaamse componisten opdrachten geven en/of een podium bieden. Maar niet uitsluitend. Tot dusver geen vuiltje aan de lucht. Als je dat concreter wil maken komen er als vanzelfsprekend (donder)wolken aanzetten, met gelukkige ook nu brede opklaringen.

Tegenvallende resultaten
Wat zijn de mogelijke moeilijkheden? Een zeer evident probleem is het feit van het geven van een opdracht. Je weet per definitie niet wat het resultaat zal zijn. Dat kan dus nogal tegenvallen. Op zich is dat niet erg, want dat risico is nu eigenlijk de core business van Transit. Dit jaar vond ik de oogst aan middelmatige tot slechte werken nogal aan de hoge kant. Zo had je het werk van Reza Namavar dat een soort Vivaldi op speed ten gehoren liet brengen door B’Rock. What the fuck?

Nog veel what the fucker vond ik ‘Spiel der Dornen’ van Trevor Baca. Heel virtuoos, maar hij hanteerde een esthetiek van de negentiende eeuw. Afgezien van het feit dat een stuk als dit volgens mij  irrelevant was op een festival als Transit, gaf hij in het programmaboekje nogal blijk van pretentie. Wat te denken van een tekst als ‘Een gevaar voor de hand en een lust voor het oog: de doornen groeien als kransen. Pokdalig, maar soms ook vlak: de plaatsen waar de doornen verschijnen vormen een grootboek van het misdrijf’etc. 

Katherina Young is een beetje in het zelfde bed ziek. Zo schrijft ze: “In dit werk voor elektrische gitaar en elektronica doorsnijden stilte en quasi-stilte een verwrongen klankmuur, om uiteindelijk een onderwereld te openbaren waarin misplaatste, vermiste, gevonden en ongebonden objecten zich verzamelen en zingen. Een korte lijst van zowel belangrijke als onbelangrijke verloren voorwerpen …: ondergoed, een schoen (de linkse), sokken, beugels, Amelia Earhart, een bril (op sterkte)…” et cetera, et cetera. Wat wil het brave kind daar nu eigenlijk mee bereiken? Is haar muziek programmatisch? Welnee. Eigenlijk is het gewoon noise, nogal braaf, maar met een mooie en duidelijke structuur.

Noise van het wat hevigere soort kwam er van Oscar Bianchi. Het stuk heet “Ballerina” en zoals te verwachten is er ook daar een niet mis te verstane boodschap: “Door haar sterktes en haar zelf-onthullende, onbetwistbare aard te omhelzen, zal de vrijmoedigheid geprojecteerd worden in de richting van de elegantie.” Zo. Dat weet u dan ook weer. Goed, het was al wat ruiger, er waren al wat meer referenties naar de geschiedenis van de elektrische gitaar in casu heavy metal, er was al wat meer distortion en ander pedaalwerk en zo voort. Maar niets wat ik niet al eerder en beter gehoord heb dan in sommige experimentele noise uit de rockhoek van eind de jaren zeventig, begin de jaren tachtig.

Dat probleem had je eigenlijk ook wel  bij Mirror Box (Flesh + Prothesis#3) van Stefan Prins, zij het in veel mindere mate. Hij slaagt er wel in om met vrij schaarse middelen een behoorlijke zeggingskracht te doen ontstaan. Bovendien kwam de relatie tussen beeld, mens, technologie en muziek - wat zowat het onderzoeksterrein van Prins is - niet aan bod. Wat erg jammer was.

Artistieke sclerose
Maar toch bleef ik met een wat verweesd gevoel achter. Wat scheelt er toch met die jonge gasten? Misschien moeten ze wat minder bedoelen en wat meer doen. Als je dan toch lawaai wil maken, doe dat dan, maar onverschrokken. Hoewel, hebben we nog zo’n nood aan lawaai in de nieuwe muziek, al dan niet kunstig gestructureerd? Ik geloof van niet. Ook deze muziek wordt zo stilaan doordesemd van een zeker academisme. Maar wat hebben we dan wel nodig? Dat weet ik dan ook weer niet. Toch niet heel concreet. Maar wat mij betreft mag het wat meer vooruit gaan. Hop met de geit. In ieder geval begint academisme ook in de nieuwe muziek stilaan voor een zekere vorm van artistieke sclerose te zorgen. Dat vind ik zorgwekkend. En jammer genoeg vond ik hier op het festival ook weerslagen en oorzaken van.

Natuurlijk heb je de tijdsfactor. De vernieuwers van een paar decennia geleden hebben na flink nieuw te zijn geweest doorgaans een carrière als docent achter de rug. Zij entten hun kennis in de nieuwe generatie, wat tot zeer vruchtbare resultaten kan leiden. Maar ook tot epigonisme en stijlvorming.

Nieuwe muziek van oude knarren
Moet je dan geen zorg dragen voor de vorige generaties die ons zoveel moois hebben bezorgd. Jazeker. Maar hoe en waar? Moet dat, met andere woorden, in een festival voor nieuwe muziek. Moet er pakweg zoveel aandacht gaan naar een componist als Michael Finnisy? Maar er wordt toch nieuw werk van hem gebracht, zelfs een creatie, hoor ik u nu zeggen. Dat wel. Maar is het nieuwe muziek?  Zeker, ook oude knarren kunnen prachtige nieuwe werken maken. Zo werd ik zeer bekoord door “Trio Funambule” van Georges Aperghis. Ook “Quirl – Study in Self-Similar Rhythms” van Brian Ferneyhough vond ik erg mooi. Het meest genoot ik nog van de twee pianowerken van Luc Brewaeys. Niet om sentimentele redenen, hoezeer ik de vorig jaar overleden meester ook waardeerde. Het is gewoon zeer mooi werk. Ook “On Haiku (The Four Seasons)” van Wim Henderickx kon mij zeer bekoren. In wezen ligt zijn esthetiek niet echt binnen mijn gevoeligheid, maar de manier waarop hij het Japanse mondorgel shô samenbracht met een strijkkwartet was zeer mooi. De karakteristieken van zowel het mondorgel als het kwartet werden enerzijds benadrukt, anderzijds wondermooi in harmonie gebracht. Eigenlijk vond ik zijn werk het hoogtepunt van het festival. En geloof me, dat is vreemd.

Eenduidige esthetiek
Het doet er evenwel niet zo heel erg toe wat ik van elk werk afzonderlijk vind. Zo belangrijk ben ik nu ook weer niet. Maar bedenkingen hebben kan natuurlijk wel. Ik kan mij vergissen, maar ik kan mij bijvoorbeeld niet herinneren dat pianist Ian Pace er de afgelopen zeven à acht jaar niet bij was. Uitmuntend pianist, daar niet van. Maar is het wel zo’n goed idee om telkens hem te kiezen? Hij staat benevens een enorme virtuositeit en prachtige uitvoeringen ook voor een nogal eenduidige esthetiek. Zou het dus niet goed zijn om hem even niet te programmeren?

Moet er überhaupt nog pianomuziek zijn, laat staan kwartetmuziek? Mij zou het in ieder geval plezieren mocht er in een zekere mate tabula rasa gehouden worden ten aanzien van het academische. Ik zou graag wat meer muziek van echte deugnieten horen. Zowel componisten als uitvoerders. Die zullen toch wel te vinden zijn, zeker?

Peter-Paul De Temmerman
journalist actuele kunstmuziek
November 2016

Elders op Oorgetuige :
Transit 2016 wordt alweer een weekend vol premières en spannende ontdekkingen, 26/10/2016

14/11/2016

BL!NDMAN [hybrid] aan de slag met materiaal uit Russisch futurisme

BL!NDMAN [hybrid] Voor deze BL!NDMAN [hybrid] gaat saxofonist Eric Sleichim samen met vocale duizendpoot Claron McFadden, turntable wizard Matthew Wright en cellist Jörg Brinkmann aan de slag met materiaal uit het Russische futurisme, dat focust op de literatuur. Het woord wordt, los van zijn betekenis, een object dat louter omwille van de klank bestaat. Teksten van Majakovski, Kamenski en Pasternak worden gezongen, gereciteerd en geroepen, geprojecteerd en gemanipuleerd. Het kwartet improviseert, geïnspireerd door futuristische componisten en directe nakomelingen als Stravinsky, Antheil en Prokofjev. De machine is de instrumentale inspiratiebron. Mechaniek, beweging en snelheid worden vertaald door theremins, speakers, turntables en pure sinustonen. Bastuba en contrabassaxofoon verklanken de diepe gorgelklanken van geluidsmachines.

Praktische info :

BL!NDMAN [hybrid] : BEYOND/BHIND
Woensdag 16 november om 20.00 u
deSingel - Antwerpen


Meer info : desingel.be en www.blindman.be

00:59 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende